Alpe d'HuZes/Mathijs Douwe Team

Ter nagedachtenis aan Mathijs, 18 mei 2008 op tien-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van een hersentumor.





maandag, mei 24, 2021

Begrafenis 23 mei 2008

Toen we juni 2007 hoorden dat Mathijs niet meer beter kon worden wisten we dat we ons moesten gaan voorbereiden op een begrafenis. Toch was dit iets wat ik zo lang mogelijk voor me uit heb geschoven. Daar wil je toch niet aan denken of mee bezig zijn?



We kenden vanuit het AMC een lief en moedig meisje dat leukemie had. Zij overleed een half jaar eerder dan Mathijs. We zijn naar haar begrafenis geweest. Die maakte veel indruk op ons. Haar ouders hadden de uitvaart op een hele mooie manier vorm gegeven, met foto’s en muziek passend bij haar. We hebben toen meteen de naam van de uitvaartverzorger genoteerd (uitvaartorganisatie ”de Wending”).


Mathijs overleed 18 mei 2008, aan het eind van de zondagmiddag in het AMC. Ook al wist je dat hij niet meer beter zou worden, toch kwam zijn overlijden nog onverwacht. We hebben meteen de Wending gebeld, en de uitvaartverzorgster van de Wending was al in ons huis aanwezig toen wij daar laat in de avond aankwamen.

Oom Kees had ons vanuit het AMC in onze auto naar huis gereden. Niek zat voorin en Mathijs lag bij mij op schoot achterin. Thuis gekomen werd Mathijs in zijn bedje gelegd, waar inmiddels een koelelement (onder de lakens) was gelegd. Mathijs werd door mij gewassen en ik heb hem kleding aangetrokken, die hij altijd fijn vond zitten: het Ajax-trainingspak. Een intense, maar ook indrukwekkende ervaring om jouw kind, waarmee je anders gewoon kon praten, zo dichtbij maar ook zo onwerkelijk en zo onbereikbaar bij je te hebben.

Vervolgens zaten wij midden in de nacht met de uitvaartverzorgster globaal onze ideeën over de uitvaart door te nemen. Ook de dominee werd geïnformeerd. Hij was net begonnen aan een week vakantie, maar kwam hiervoor speciaal van vakantie terug (!). De dominee kwam met een voorstel voor een afscheidsdienst, maar wij hadden toch andere wensen. En voor hem was dat geen probleem. Hij heeft de hele dienst aangepast op onze wensen en passend bij Mathijs. Bijvoorbeeld het bijbelverhaal aangepast aan het verhaal over de barmhartige Samaritaan, wat wij bij Mathijs vonden passen. Ook de te zingen liedjes werden gewijzigd. Zelfs voor wat betreft de kaarsen die gebruikt zouden worden hadden we wensen (…) en ook dit was voor dominee Buurma geen probleem. Hij toog gewoon naar de winkel om ons wensenpakket in te willigen. Het werd een afscheidsdienst zoals wij die graag wilden voor Mathijs. Na de kerkdienst gingen wij als stoet naar een steiger aan een water vlakbij de kerk, waar wij rood-witte (uiteraard) ballonnen oplieten. 


Ook de uitvaartverzorgster had hard gewerkt om de uitvaart zo te organiseren, zoals wij dat wensten. Zelf kwam zij met het idee een stuk groene grasmat in vooraan in de kerk, voor de kansel, te leggen. Hier kwam de kist op te staan en konden  alle bloemen neergelegd worden. Wij hadden besloten geen condoleance te houden. De verwachting was dat er heel veel mensen zouden komen. Al die mensen persoonlijk te woord staan zou (voor ons) een uitputtingsslag worden.  En – om dit alles geen urenlang verhaal te laten worden – zouden wij haast moeten maken/onvoldoende tijd hebben om iedereen net even wat langer/persoonlijker te woord te staan. Wij arriveerden daarom pas in de kerk toen iedereen daar al aanwezig was . Na de dienst en het oplaten van de ballonnen zijn we met een klein gezelschap (familie, naaste vrienden) naar Drachten gereden waar Mathijs begraven werd.


Ook dertien jaar later denk je deze dagen toch terug aan zo’n dag. Je staat voor een onmogelijk iets: jouw eigen kind “wegbrengen”. Toch heeft het geholpen dat we het vorm konden geven zoals wij dat graag wilden en vonden passen bij Mathijs en ons. Het is het laatste wat je voor jouw kind kunt doen.

Nu bezoeken we ieder jaar op of rond zijn sterfdag het grafje. Zo ook dit jaar weer.



vrijdag, maart 12, 2021

12 maart 2021

 Vandaag is het alweer 23 jaar geleden, dat ik aan het begin van de middag moeder werd van een prachtige zoon. 







De dagen voorafgaand aan 12 maart heb ik altijd flashbacks naar de momenten waarop het begin was dat Mathijs zich aankondigde. De vliezen braken in de middag van 11 maart. Opa en oma waren bij ons op bezoek in Amersfoort Kattenbroek, waar wij toen nog woonden. Met oma had ik nog wat boodschapjes gedaan en opa had mooi de nieuwe droogmolen in de tuin geïnstalleerd. Toen de vliezen dus gebroken waren, meteen Niek op zijn werk gebeld om naar huis te komen. En hebben we vervolgens opa en oma maar snel naar huis laten gaan. Je kondigde je die middag aan, maar liet nog wel even op je wachten. Tegen de ochtend (12 maart) begonnen de weeën. De afspraak met de verloskundige was dat we naar het ziekenhuis moesten als jij in de loop van de nacht nog steeds niet geboren zou zijn. Dus met weeën en al in de auto met hoge snelheid door het spitsverkeer naar het toen nog bestaande Amersfoortse Sint Elisabeth Ziekenhuis. Daar werd jij om 12.30 uur geboren. Wat waren we blij met jou! Omdat je drie en een halve week te vroeg was, moest je de eerste paar dagen in een couveuse verblijven. Dat was niet zo leuk, ook al werd er goed voor je gezorgd. En om aan te sterken kreeg je ook nog eens voeding via zo’n sondeslangetje. Gelukkig groeide je goed en mocht je na ongeveer een week met ons mee naar huis. Je groeide op tot een lief en enthousiast mannetje. Je was blij met jouw zusje die anderhalf jaar later werd geboren. Maar je mocht haar ook graag plagen. ¨Ja, zei je dan tegen mij, dat doen broertjes en zusjes nu eenmaal¨. Verjaardagen werden altijd volop gevierd, met traktaties voor de klas en feestjes. Jij genoot daarvan. 


Zo’n geboortedag als vandaag is leeg. We bezoeken jouw grafje en we eten wat lekkers. Jouw uitspraak was altijd ´ik kan over bergen heen kijken´. Dat proberen wij op deze dag dan ook te doen. En: I will carry you til we meet again.







zondag, oktober 25, 2020

Reacties die binnen kwamen n.a.v. de sterfdag van Mathijs:


Van Demi, klasgenootje van Mathijs in groep 5

"Het is alweer 12 jaar geleden en toch als de dag van gister.

Mathijs,

We zitten met z'n alle in een vreemde en vervelende situatie. Het coronavirus gooit het hele leven overhoop. Een situatie waar jij vast wel wat positiefs uit kon halen. Want daar was je goed in. En daar heb ik altijd bewondering voor gehad. Hoe ernstig de situatie ook was, jij wist er een positieve les uit te halen.

Ik heb er een handje van om vaak negatief te denken ... en heel soms komt er in mijn gedachte een afkeurend vingertje te voorschijn die zegt, je maakt het jezelf zo moeilijk. Draai het is om naar het positieve, dat is veel fijner. Hoe jong je ook was en hoe jong ik toen was, het is mij altijd bij gebleven.

In je korte leven heb je zoveel indruk gemaakt .. en op deze 18 mei sta ik daar weer even extra bij stil.


Want in hart en gedachten. Vandaag en voor altijd. Jouw lichtje straalt tot in de eeuwigheid.

Forever missed ♡ "


Van Jolanda, vroegere collega van mijn (Liesbeth) werk op de Schutse in Harderwijk. 

"Deze bloemen waren 12 jaar geleden geel. tijdens het zaaien van de vioolzaadjes na de begrafenis van Mathijs is er een zaadje in de tuin terecht gekomen. Het jaar daarop was de bloem niet meer geel maar paars.. We zijn nu heel zuinig op dit bloempje. 2 jaar geleden hebben we de tuin opgeknapt en dit struikje voorzichtig verplaatst. Ieder jaar zitten er veel bloemen aan op de sterfdag (vind het zo’n rotwoord) van Mathijs. Ook ieder jaar zeggen we weer: zie het plantje van Mathijs eens stralen..

Het eerste jaar groeide er een mooie viool uit deze struik."



Van Opa. Opa stuurde op de sterfdag van Mathijs nog een foto van een knutselwerkje wat hij had gemaakt voor opa. Berichtje erbij: 

"In gedachte zijn Marianne en de op van Mathijs bij jullie. Kaarsje aangestoken en blijft de hele dag branden."


maandag, mei 18, 2020

18 mei 2020

Vandaag precies twaalf jaar geleden ben jij overleden. Op zulke dagen komt mij precies weer voor de geest wat er twaalf jaar geleden gebeurde. In het kort: vrijdagavond startte het jaarlijkse familieweekend, zaterdagmiddag kreeg je drie zware epileptische toevallen, en moest je worden opgenomen in het ziekenhuis in Nijmegen. Zondag 18 mei werd je vanuit het Radboudziekenhuis  overgebracht naar het AMC. Eenmaal daar aangekomen, overleed jij in mijn armen. Een intens verdrietige gebeurtenis.

Zou je het een ramp kunnen noemen? Dit slaat voor mij meteen het bruggetje naar deze tijd, waarin de ramp van het coronavirus de hele wereld beheerst.

Toen jij negen jaar oud was zat jij bij juf Debbie in de klas. Juf Debbie, zelf een Zeeuwse, vertelde over de watersnoodramp in Zeeland. Ook een heftig verhaal uiteraard, een ramp waarbij veel mensen zijn verdronken. Na jouw overlijden vertelde de juf dat jouw reactie op dit verhaal was: “Wat erg dat dit is gebeurd. Maar het mooie is, dat de mensen elkaar toen wel hielpen”. Wat een wijsheid. En dat is wat je nu ook ziet, er is in deze coronatijd veel solidariteit en meer omkijken naar elkaar. Er ontstaan mooie initiatieven, juist in tijden van rampspoed. Zou jij dat “mooie” van vandaag nu ook gezien hebben?

Dit stukje schrijf ik in een vakantiehuisje in Langelille, dichtbij het Tjeukemeer. In het Tjeukemeer ligt een eilandje waar we, toen we nog fijne vakanties met onze zeilboot Vrijheid hadden, veel met jou en Fredrieke gelegen hebben. In het havenkommetje kon jij mooi samen met je kleine zusje in het bijbootje (genaamd de Blijheid) roeien. Wij hebben er nog een prachtig videofilmpje van. Je wilt de Blijheid aanleggen aan een meerpaal midden in het water. Maar uiteraard, dat moet wel 110% safe. Het lijntje wordt dan ook niet één, maar met de nodige moeite twee keer om de paal gelegd 😊 (dat had je van je vader).


Op dat eiland is ook een heel mooi strandje, waar we veel waterpret hebben beleefd: zwemmen, drijven op de groene krokodil, zandkastelen maken, etc. Wat was dat een bijzondere en mooie tijd. Afgelopen week hebben wij een middag een bootje gehuurd waarmee we weer een keer naar het eiland zijn gevaren. Gewoon om er weer even te zijn.

Zeilen met de Vrijheid vond je als invulling van de zomervakanties altijd het mooist. Toen we vroegen waarom zei je: “Nou gewoon gezellig, met z’n allen samen op die paar vierkante meters”. Verder niks aan boord, geen tv, niks. Dus spelletjes doen, lekker zwemmen, een boodschapje doen, varen met de Blijheid en jezelf of zich samen vermaken, dat was het helemaal. Het waren mooie tijden.......

donderdag, maart 12, 2020

12 maart 2020


Vandaag zou jij een jongeman van 22 jaar geworden zijn.
Ik weet dat, toen jij ziek was, ik zo hoopte dat jij beter zou worden. En dat ik jou dan ooit mee zou mogen maken, gekleed in een mooi overhemd met een colbert. Maar mijn laatste herinnering aan jou is een 10-jarige vrolijke jongen, die het liefst sportkleding droeg. Dat vond je heerlijk zitten en paste ook helemaal bij jou op die leeftijd.

Het blijft altijd vreemd en lastig zo’n geboortedag. Geen taart, geen slingers, maar wel een bezoek aan jouw grafje. Het grafje, waar we violen brengen, jouw lievelingsbloemen. Inmiddels zijn de gekleurde speelse windmolens op het graf vervangen door meer “volwassen” windmolens.

Vanavond eten wij één van jouw lievelingsgerechten, namelijk Fryske bofferd. Beppe maakte deze vroeger altijd en jij vond dat altijd heerlijk.

Soms denk ik wel eens, wat als .... Tegelijk weet ik ook dat dit niet zoveel nut heeft, maar
Waren wij als ouders dan ook betrokken geweest bij de lessen van stichting PAL over kinderpalliatieve zorg? Ik weet wel zeker van niet.
Was Niek dan ook betrokken geweest bij de richtlijnen kinderpalliatieve zorg en de clientenraad van het Prinses Maximacentrum? Ik denk het niet.
Was ik dan vrijwilligerswerk bij Humanitas gaan doen bij het project Gezin en verlies? Ik weet het niet.
Was Fredrieke dan haar stageplek en scriptieplek gaan invullen in het Prinses Maxima Centrum? Ik weet het niet.
Was Fredrieke dan vrijwilligerswerk gaan doen bij Make a wish? Ik denk het niet.

Kortom, jouw overlijden heeft ook nu nog gevolgen voor keuzes die wíj maken. In  de dingen waar je je graag voor inzet, omdat je zelf weet hoe belangrijk ze zijn....

Lieve Mathijs, wat missen we jou! Je bent bij ons altijd aanwezig in afwezigheid.

                                                    ❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️




vrijdag, mei 17, 2019

11 jaar geleden...

Tijdens de ziekteperiode van Mathijs en zeker tijdens de laatste fase van zijn leven heb ik gelukkig veel uitspraken of gesprekjes die Mathijs en ik hadden vastgelegd. Hier een kleine greep uit datgene wat ik heb opgeschreven.
Juni 2006 (net nadat Mathijs hoorde dat hij opnieuw ziek was)
‘s Ochtends in bed: “Soms ben ik een pechvogel en soms een geluksvogel. Een geluksvogel omdat ik ‘s avonds laat naar voetbal mag kijken.”
Spelend in de tuin kom Mathijs ineens binnen rennen: “Het is een wonder, er groeien aardbeien aan m’n plant!”. De eerste oogst :-)
Juli 2006
Na een heftig bezoekje in het weekend aan het ziekenhuis, hoorde je dat je na twee nachtjes gelukkig weer naar huis mocht. Maar voordat dat gerealiseerd was waren we 2,5 uur verder. Ja, in het ziekenhuis leer je wel wat wachten is. Toen je eenmaal groen licht kreeg om daadwerkelijk te mogen vertrekken riep je “Zo, en nu snel naar de uitgang!”
Papa had tegen jou gezegd: “Vervelend he, al die nare behandelingen”. Hierop had je geantwoord: “Mijn  tijd komt nog wel, namelijk 18 augustus” (datum eerste weekend waarop Ajax zijn eerste wedstrijd na de zomer in de eredivisie moest spelen).
Gesprekje in de auto: “Mam, ik heb toch al heel wat niet leuke dingen meegemaakt, maar ik blijf positief. Je hebt er niets aan om negatief te doen, dat kost alleen maar energie.”
Als je thuis bent en door het raam naar buiten kijkt ziet Mathijs aan de overkant hoveniers aan de slag in de stromende regen. Je hebt meelij met ze en zegt verdrietig: “Mam, ze worden helemaal nat, zullen we ze even vragen of ze een kopje thee willen drinken?”

2008 
In maart 2008 liep ik met Fredrieke en Mathijs allebeide aan een hand door het winkelcentrum. Je zei toen: “Mam, wij zijn jouw bodyguards”. Wat was ik trots op jullie, mijn 'lijfwachten'.
In mei 2008, je was toen al heel erg ziek, overlaadde je ons met kusjes en complimentjes. Gaf aan, dat jij je zo veilig bij ons voelde, dat we zo goed voor jou zorgden, genoot van de vogels die vloten: “Wat fluiten de vogels mooi, he mama?”. En op moederdag kreeg ik een mooie, witte lantaarn met de woorden van jou erbij, die ik nooit zal vergeten: “Mam, ik hoop dat je heel lang moeder mag zijn”. Ik zal altijd de moeder van Mathijs en Fredrieke blijven, maar natuurlijk had jij nu mijn grote volwassen zoon moeten zijn. Dat is een groot gemis en zal altijd pijn blijven doen. 


Over uitspraken van Mathijs gesproken hieronder ook nog een heel persoonlijke ... van Mathijs:
Na ruim 10 jaar heb ik juf Debbie, waarbij Mathijs op de basisschool in groep 5 en 6 zat, recent weer ontmoet. Het was fijn om elkaar weer te zien en te spreken. 
Mathijs zat in groep 6 toen hij overleed. Juf Debbie heeft dit hele proces heel goed begeleid. Zij had ook nog materiaal van Mathijs wat wij nog niet kenden. Met de klas is er gesproken over hoe jij, als kind, het liefste getroost wilde worden. 
Hieronder staat zijn reactie. ...



maandag, maart 11, 2019

Mathijs 12 maart 1998 - 12 maart 2019

Vandaag zou Mathijs al weer 21 jaar zijn geworden. Wat moet ik de laatste tijd veel aan hem denken.




Mooie herinneringen komen dan boven drijven. Zoals we op zondagmiddag met de trein naar de Arena reisden, Mathijs stoer in zijn Ajax-tenue met de rode Ajax-das om. Hij ging dan in de trein naast de grootste hooligans zitten en zocht dan contact met de heren. Of, als Ajax slecht voetbalde, Mathijs 10 minuten voor het einde van de wedstrijd zei: “kom op oop, we gaan. En we laten het stadion zien dat ze beter hun best moeten doen.” Ook kan ik mij nog als de dag van gisteren herinneren dat we met zijn oom Arno, neef Bram, Mathijs en mijzelf op weg naar het stadion door de politie werden aangehouden i.v.m. te hard rijden. De boosheid van Mathijs dat hij het zingen van het Ajax-lied moest missen omdat we te laat dreigden te komen! Ook de vele mooie maar ook verdrietige momenten bij zijn eigen voetbalclub De Buitenboys passeren op dit moment mijn gedachten. Ik ben ontzettend blij dat ik Mathijs zijn opa mag zijn en dat neemt niemand maar ook niemand van mij af. Even iets wegpinken.

Elke zondagavond om 7 uur zit Mathijs weer op mijn schouder, kijken we samen opnieuw naar Huntelaar en genieten we vaak (niet altijd) van ons Ajax.


Oop