Alpe d'HuZes/Mathijs Douwe Team

Ter nagedachtenis aan Mathijs, 18 mei 2008 op tien-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van een hersentumor.





dinsdag, mei 17, 2022

18 mei 2022

Lieve Mathijs,

Vandaag is het 14 jaar geleden dat jij in mijn armen overleden bent. 

De begrafenis was 5 dagen later, 23 mei 2008. 

Iedereen die op de begrafenis was, schreef iets moois op een kaart. Afgelopen week heb ik die kaarten allemaal weer eens teruggelezen. Al die woorden, ze blijven raken. 

Hieronder een paar teksten die op de kaarten werden gezet:


Lieve Mathijs,

Grote kanjer. Jouw positivist zijn, ondanks alle ziekte en pijn, heeft ons veel geleerd. Nu mag jij wonen bij Jezus.

Pieter en Martje


Rood, deze kleur zal mij altijd aan Mathijs doen denken: Ajax! 

Gaan voor de dingen die belangrijk zijn voor jezelf, maar ook altijd aan een ander denken. Dat is hoe ik Mathijs altijd zal blijven herinneren. Marjolein Vorkink


Mathijs, het was een feest om jou les te mogen geven! Ik wilde je zelfs nog de cijfers goed leren schrijven. “Mooi niet”, zei je tegen je moeder. En zo gebeurde het (niet). Juf Marijke (Emma KinderZiekenhuis)


Dag lieve Mathijs,

Je bent voor veel mensen een zonnetje! En je blijft schijnen, al ben je hier niet meer!

Fam. De Jong


Dag lieve Mathijs,

Wij zullen jou vreselijk missen. En wij weten zeker dat, als er in de hemel een voetbalteam is, dan word jij hun keeper,

Wouter, Heidi, Amy en David



Lieve Mathijs,

Je was een voorbeeld voor iedereen. Ondanks jouw ziekte bleef je vrolijk, ook in het veld met jouw team van de Buitenhofs.

Ronald en Jeanine van der Mheen


Lieve Mathijs,

Wij zullen je lieve lach en vrolijke koppie nooit vergeten.

Tim, Paula, Ingrid en Jan


Want als je gaat

Dan vieren we jou

Dan missen we jou

Dan herinneren we jou

In alles wie je bent.


Want als je gaat

Dan koesteren we jou

Dan houden we jou

Dan danken we jou

Dat we jou hebben gekend.

(Femke Kuijpers)


❤️❤️❤️



zaterdag, maart 12, 2022

12 maart 2022

Als het Mathijs geboortedag is, denk ik ook altijd even terug aan zijn verjaardagsfeestjes. Mathijs hield enorm van feestjes: gezelligheid, lekker eten en bezoek. Hij nodigde voor zijn kinderfeestje vaak een gemêleerd gezelschap uit: zijn Marokkaanse en Chinese vriendje, een Surinaams klasgenootje, een Ghanese jongen uit zijn voetbalteam en dan nog wat “Hollandse” jongens en meiden. Een multicultureel gebeuren dus 😊.

Vorige maand kwam ik in de trein op weg naar mijn werk in Lelystad zijn Chinese vriendje Vincent van de lagere school tegen. Ik had Vincent jarenlang niet gezien en gesproken, inmiddels is hij een prachtige jongeman van 23 jaar.

Toen Vincent nog jong was (in groep 2/3) en bij ons thuis met Mathijs kwam spelen, vond hij het altijd geweldig om samen met Mathijs en Fredrieke met het theeserviesje van Fredrieke te spelen. Hij vroeg mij dan altijd “Liesbeth, mogen we weer vieze drankjes maken?” Wat hij dan deed? Ik goot altijd wat thee in een kannetje, wat ranja in een ander kannetje, wat koekjes erbij, etc. Vincent vond het vooral leuk om dit allemaal te mixen. De koekjes werden dan lekker zacht in de thee met ranja, het “vieze” drankje.


In ons recente gesprek in de trein richting Lelystad gaf hij aan nu zijn eigen kiosk te zijn gestart, waar hij… allerlei soorten bubble-thee verkoopt. Zo leuk dit, het zelf creëren van drankjes zat er blijkbaar al vroeg in bij Vincent. De kiosk Midori staat midden in Lelystad. Begin deze maand ben ik even bij hem langs ben gegaan. Ik kreeg een heerlijke bubble-thee en ook nog superlekkere cupcakes aangeboden. Echt lief en heeel erg lekker.




Wat een mooie en leuke jongeman is Vincent geworden en natuurlijk denk ik dan ook: waar zou Mathijs nu op zijn 24 ste hebben gestaan in het leven? Wat had ik graag samen met hem even bij de kiosk van Vincent iets lekkers besteld en genuttigd. Ik weet zeker dat hij dit fantastisch had gevonden en slap had gelegen als we het verhaal van de vieze drankjes weer even hadden opgehaald.....

Liesbeth



maandag, mei 24, 2021

Begrafenis 23 mei 2008

Toen we juni 2007 hoorden dat Mathijs niet meer beter kon worden wisten we dat we ons moesten gaan voorbereiden op een begrafenis. Toch was dit iets wat ik zo lang mogelijk voor me uit heb geschoven. Daar wil je toch niet aan denken of mee bezig zijn?



We kenden vanuit het AMC een lief en moedig meisje dat leukemie had. Zij overleed een half jaar eerder dan Mathijs. We zijn naar haar begrafenis geweest. Die maakte veel indruk op ons. Haar ouders hadden de uitvaart op een hele mooie manier vorm gegeven, met foto’s en muziek passend bij haar. We hebben toen meteen de naam van de uitvaartverzorger genoteerd (uitvaartorganisatie ”de Wending”).


Mathijs overleed 18 mei 2008, aan het eind van de zondagmiddag in het AMC. Ook al wist je dat hij niet meer beter zou worden, toch kwam zijn overlijden nog onverwacht. We hebben meteen de Wending gebeld, en de uitvaartverzorgster van de Wending was al in ons huis aanwezig toen wij daar laat in de avond aankwamen.

Oom Kees had ons vanuit het AMC in onze auto naar huis gereden. Niek zat voorin en Mathijs lag bij mij op schoot achterin. Thuis gekomen werd Mathijs in zijn bedje gelegd, waar inmiddels een koelelement (onder de lakens) was gelegd. Mathijs werd door mij gewassen en ik heb hem kleding aangetrokken, die hij altijd fijn vond zitten: het Ajax-trainingspak. Een intense, maar ook indrukwekkende ervaring om jouw kind, waarmee je anders gewoon kon praten, zo dichtbij maar ook zo onwerkelijk en zo onbereikbaar bij je te hebben.

Vervolgens zaten wij midden in de nacht met de uitvaartverzorgster globaal onze ideeën over de uitvaart door te nemen. Ook de dominee werd geïnformeerd. Hij was net begonnen aan een week vakantie, maar kwam hiervoor speciaal van vakantie terug (!). De dominee kwam met een voorstel voor een afscheidsdienst, maar wij hadden toch andere wensen. En voor hem was dat geen probleem. Hij heeft de hele dienst aangepast op onze wensen en passend bij Mathijs. Bijvoorbeeld het bijbelverhaal aangepast aan het verhaal over de barmhartige Samaritaan, wat wij bij Mathijs vonden passen. Ook de te zingen liedjes werden gewijzigd. Zelfs voor wat betreft de kaarsen die gebruikt zouden worden hadden we wensen (…) en ook dit was voor dominee Buurma geen probleem. Hij toog gewoon naar de winkel om ons wensenpakket in te willigen. Het werd een afscheidsdienst zoals wij die graag wilden voor Mathijs. Na de kerkdienst gingen wij als stoet naar een steiger aan een water vlakbij de kerk, waar wij rood-witte (uiteraard) ballonnen oplieten. 


Ook de uitvaartverzorgster had hard gewerkt om de uitvaart zo te organiseren, zoals wij dat wensten. Zelf kwam zij met het idee een stuk groene grasmat in vooraan in de kerk, voor de kansel, te leggen. Hier kwam de kist op te staan en konden  alle bloemen neergelegd worden. Wij hadden besloten geen condoleance te houden. De verwachting was dat er heel veel mensen zouden komen. Al die mensen persoonlijk te woord staan zou (voor ons) een uitputtingsslag worden.  En – om dit alles geen urenlang verhaal te laten worden – zouden wij haast moeten maken/onvoldoende tijd hebben om iedereen net even wat langer/persoonlijker te woord te staan. Wij arriveerden daarom pas in de kerk toen iedereen daar al aanwezig was . Na de dienst en het oplaten van de ballonnen zijn we met een klein gezelschap (familie, naaste vrienden) naar Drachten gereden waar Mathijs begraven werd.


Ook dertien jaar later denk je deze dagen toch terug aan zo’n dag. Je staat voor een onmogelijk iets: jouw eigen kind “wegbrengen”. Toch heeft het geholpen dat we het vorm konden geven zoals wij dat graag wilden en vonden passen bij Mathijs en ons. Het is het laatste wat je voor jouw kind kunt doen.

Nu bezoeken we ieder jaar op of rond zijn sterfdag het grafje. Zo ook dit jaar weer.



vrijdag, maart 12, 2021

12 maart 2021

 Vandaag is het alweer 23 jaar geleden, dat ik aan het begin van de middag moeder werd van een prachtige zoon. 







De dagen voorafgaand aan 12 maart heb ik altijd flashbacks naar de momenten waarop het begin was dat Mathijs zich aankondigde. De vliezen braken in de middag van 11 maart. Opa en oma waren bij ons op bezoek in Amersfoort Kattenbroek, waar wij toen nog woonden. Met oma had ik nog wat boodschapjes gedaan en opa had mooi de nieuwe droogmolen in de tuin geïnstalleerd. Toen de vliezen dus gebroken waren, meteen Niek op zijn werk gebeld om naar huis te komen. En hebben we vervolgens opa en oma maar snel naar huis laten gaan. Je kondigde je die middag aan, maar liet nog wel even op je wachten. Tegen de ochtend (12 maart) begonnen de weeën. De afspraak met de verloskundige was dat we naar het ziekenhuis moesten als jij in de loop van de nacht nog steeds niet geboren zou zijn. Dus met weeën en al in de auto met hoge snelheid door het spitsverkeer naar het toen nog bestaande Amersfoortse Sint Elisabeth Ziekenhuis. Daar werd jij om 12.30 uur geboren. Wat waren we blij met jou! Omdat je drie en een halve week te vroeg was, moest je de eerste paar dagen in een couveuse verblijven. Dat was niet zo leuk, ook al werd er goed voor je gezorgd. En om aan te sterken kreeg je ook nog eens voeding via zo’n sondeslangetje. Gelukkig groeide je goed en mocht je na ongeveer een week met ons mee naar huis. Je groeide op tot een lief en enthousiast mannetje. Je was blij met jouw zusje die anderhalf jaar later werd geboren. Maar je mocht haar ook graag plagen. ¨Ja, zei je dan tegen mij, dat doen broertjes en zusjes nu eenmaal¨. Verjaardagen werden altijd volop gevierd, met traktaties voor de klas en feestjes. Jij genoot daarvan. 


Zo’n geboortedag als vandaag is leeg. We bezoeken jouw grafje en we eten wat lekkers. Jouw uitspraak was altijd ´ik kan over bergen heen kijken´. Dat proberen wij op deze dag dan ook te doen. En: I will carry you til we meet again.







zondag, oktober 25, 2020

Reacties die binnen kwamen n.a.v. de sterfdag van Mathijs:


Van Demi, klasgenootje van Mathijs in groep 5

"Het is alweer 12 jaar geleden en toch als de dag van gister.

Mathijs,

We zitten met z'n alle in een vreemde en vervelende situatie. Het coronavirus gooit het hele leven overhoop. Een situatie waar jij vast wel wat positiefs uit kon halen. Want daar was je goed in. En daar heb ik altijd bewondering voor gehad. Hoe ernstig de situatie ook was, jij wist er een positieve les uit te halen.

Ik heb er een handje van om vaak negatief te denken ... en heel soms komt er in mijn gedachte een afkeurend vingertje te voorschijn die zegt, je maakt het jezelf zo moeilijk. Draai het is om naar het positieve, dat is veel fijner. Hoe jong je ook was en hoe jong ik toen was, het is mij altijd bij gebleven.

In je korte leven heb je zoveel indruk gemaakt .. en op deze 18 mei sta ik daar weer even extra bij stil.


Want in hart en gedachten. Vandaag en voor altijd. Jouw lichtje straalt tot in de eeuwigheid.

Forever missed ♡ "


Van Jolanda, vroegere collega van mijn (Liesbeth) werk op de Schutse in Harderwijk. 

"Deze bloemen waren 12 jaar geleden geel. tijdens het zaaien van de vioolzaadjes na de begrafenis van Mathijs is er een zaadje in de tuin terecht gekomen. Het jaar daarop was de bloem niet meer geel maar paars.. We zijn nu heel zuinig op dit bloempje. 2 jaar geleden hebben we de tuin opgeknapt en dit struikje voorzichtig verplaatst. Ieder jaar zitten er veel bloemen aan op de sterfdag (vind het zo’n rotwoord) van Mathijs. Ook ieder jaar zeggen we weer: zie het plantje van Mathijs eens stralen..

Het eerste jaar groeide er een mooie viool uit deze struik."



Van Opa. Opa stuurde op de sterfdag van Mathijs nog een foto van een knutselwerkje wat hij had gemaakt voor opa. Berichtje erbij: 

"In gedachte zijn Marianne en de op van Mathijs bij jullie. Kaarsje aangestoken en blijft de hele dag branden."


maandag, mei 18, 2020

18 mei 2020

Vandaag precies twaalf jaar geleden ben jij overleden. Op zulke dagen komt mij precies weer voor de geest wat er twaalf jaar geleden gebeurde. In het kort: vrijdagavond startte het jaarlijkse familieweekend, zaterdagmiddag kreeg je drie zware epileptische toevallen, en moest je worden opgenomen in het ziekenhuis in Nijmegen. Zondag 18 mei werd je vanuit het Radboudziekenhuis  overgebracht naar het AMC. Eenmaal daar aangekomen, overleed jij in mijn armen. Een intens verdrietige gebeurtenis.

Zou je het een ramp kunnen noemen? Dit slaat voor mij meteen het bruggetje naar deze tijd, waarin de ramp van het coronavirus de hele wereld beheerst.

Toen jij negen jaar oud was zat jij bij juf Debbie in de klas. Juf Debbie, zelf een Zeeuwse, vertelde over de watersnoodramp in Zeeland. Ook een heftig verhaal uiteraard, een ramp waarbij veel mensen zijn verdronken. Na jouw overlijden vertelde de juf dat jouw reactie op dit verhaal was: “Wat erg dat dit is gebeurd. Maar het mooie is, dat de mensen elkaar toen wel hielpen”. Wat een wijsheid. En dat is wat je nu ook ziet, er is in deze coronatijd veel solidariteit en meer omkijken naar elkaar. Er ontstaan mooie initiatieven, juist in tijden van rampspoed. Zou jij dat “mooie” van vandaag nu ook gezien hebben?

Dit stukje schrijf ik in een vakantiehuisje in Langelille, dichtbij het Tjeukemeer. In het Tjeukemeer ligt een eilandje waar we, toen we nog fijne vakanties met onze zeilboot Vrijheid hadden, veel met jou en Fredrieke gelegen hebben. In het havenkommetje kon jij mooi samen met je kleine zusje in het bijbootje (genaamd de Blijheid) roeien. Wij hebben er nog een prachtig videofilmpje van. Je wilt de Blijheid aanleggen aan een meerpaal midden in het water. Maar uiteraard, dat moet wel 110% safe. Het lijntje wordt dan ook niet één, maar met de nodige moeite twee keer om de paal gelegd 😊 (dat had je van je vader).


Op dat eiland is ook een heel mooi strandje, waar we veel waterpret hebben beleefd: zwemmen, drijven op de groene krokodil, zandkastelen maken, etc. Wat was dat een bijzondere en mooie tijd. Afgelopen week hebben wij een middag een bootje gehuurd waarmee we weer een keer naar het eiland zijn gevaren. Gewoon om er weer even te zijn.

Zeilen met de Vrijheid vond je als invulling van de zomervakanties altijd het mooist. Toen we vroegen waarom zei je: “Nou gewoon gezellig, met z’n allen samen op die paar vierkante meters”. Verder niks aan boord, geen tv, niks. Dus spelletjes doen, lekker zwemmen, een boodschapje doen, varen met de Blijheid en jezelf of zich samen vermaken, dat was het helemaal. Het waren mooie tijden.......

donderdag, maart 12, 2020

12 maart 2020


Vandaag zou jij een jongeman van 22 jaar geworden zijn.
Ik weet dat, toen jij ziek was, ik zo hoopte dat jij beter zou worden. En dat ik jou dan ooit mee zou mogen maken, gekleed in een mooi overhemd met een colbert. Maar mijn laatste herinnering aan jou is een 10-jarige vrolijke jongen, die het liefst sportkleding droeg. Dat vond je heerlijk zitten en paste ook helemaal bij jou op die leeftijd.

Het blijft altijd vreemd en lastig zo’n geboortedag. Geen taart, geen slingers, maar wel een bezoek aan jouw grafje. Het grafje, waar we violen brengen, jouw lievelingsbloemen. Inmiddels zijn de gekleurde speelse windmolens op het graf vervangen door meer “volwassen” windmolens.

Vanavond eten wij één van jouw lievelingsgerechten, namelijk Fryske bofferd. Beppe maakte deze vroeger altijd en jij vond dat altijd heerlijk.

Soms denk ik wel eens, wat als .... Tegelijk weet ik ook dat dit niet zoveel nut heeft, maar
Waren wij als ouders dan ook betrokken geweest bij de lessen van stichting PAL over kinderpalliatieve zorg? Ik weet wel zeker van niet.
Was Niek dan ook betrokken geweest bij de richtlijnen kinderpalliatieve zorg en de clientenraad van het Prinses Maximacentrum? Ik denk het niet.
Was ik dan vrijwilligerswerk bij Humanitas gaan doen bij het project Gezin en verlies? Ik weet het niet.
Was Fredrieke dan haar stageplek en scriptieplek gaan invullen in het Prinses Maxima Centrum? Ik weet het niet.
Was Fredrieke dan vrijwilligerswerk gaan doen bij Make a wish? Ik denk het niet.

Kortom, jouw overlijden heeft ook nu nog gevolgen voor keuzes die wíj maken. In  de dingen waar je je graag voor inzet, omdat je zelf weet hoe belangrijk ze zijn....

Lieve Mathijs, wat missen we jou! Je bent bij ons altijd aanwezig in afwezigheid.

                                                    ❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️