18 mei 2026

Het is alweer 18 jaar geleden dat Mathijs op deze 18-de mei overleed. En ook al is het 18 jaar geleden, deze dag staat nog altijd op je netvlies gebrand, weet je je nog precies te herinneren en vergeet je nooit meer.

Hieronder staat een gedicht dat Fredrieke vlak na het overlijden van Mathijs schreef. Zij was toen 8 jaar oud.

Fredrieke praatte toen niet zo gemakkelijk over de dood van Mathijs. Zij schreef liever haar gedachten en gevoelens van zich af. Dat was haar manier om met het verlies van haar broer om te gaan. Wat ik ook een bijzonder en ontroerend moment vond is dat Fredrieke een jaar af vijf geleden tegen mij vertelde dat ze een tattoo wilde laten zetten. Ik ben niet zo van de tattoos en ik vroeg haar dan ook: weet je het wel heel zeker? En ik was natuurlijk ook nieuwsgierig naar wat voor tattoo het dan zou worden. Fredrieke heeft een heel klein sterretje bij haar hart laten tatoeëren, en het sterretje ✨symboliseert Mathijs. Zo heeft ze Mathijs altijd dicht bij haar hart ❤️ , Dat vond ze een mooi idee. En dat kan ik helemaal beamen.

Nog steeds kaart zij het onderwerp Mathijs niet gemakkelijk aan. Maar als ik ernaar vraag, of op dagen zoals de geboorte- en sterfdag, is Mathijs altijd weer even heel dichtbij en hebben we het (even) over hem. 

Fredrieke leeft gelukkig het leven. Inmiddels is zij afgestudeerd basispsycholoog, werkt in een kinderziekenhuis en woont met haar verloofde in een leuk huis in Amersfoort. Voor volgend jaar staat er een trouwerij op de planning. Kortom het gaat goed met haar. Daar zijn we natuurlijk heel dankbaar voor en blij om.

Gedicht geschreven door Fredrieke:

Hij is er niet meer
En dat doet zo zeer
Ik mis je vooral met feestdagen
En tussen de feestdagen kan je me niet meer plagen

Ik mis je echt heel erg
Soms zei jij, “kijk over een grote berg”
Ik mis zijn lach, 
Maar ook zijn gekke gedrag
Je bent er nu niet
En ik verga van verdriet
Al ben je weg
Je bent er toch
Je bent en blijft mijn broer,
En blijft altijd stoer

Al ben je weg
Je bent in mijn gedachte
En dat zal voor mij de pijn verzachte
Je weet dat ik van je hou
Echt van de alerjouste jou
Denk maar niet dat ik je zal vergeten
Want je moet dit zeker weten
Ik wou het nog fluisteren in je oor.
Net wat ik zei: ik zal je nooit vergeten hoor

Ik kende je met pijn
En ik hoop dat je daarboven gelukkig zal zijn.
Maar wat leuker is: ik heb je ook gekend als een grote vent
Het kan me niet schelen wat ze denken.
Maar als ik een wens mocht doen, zou ik jou geluk schenken.

💧💧☹️☹️☹️
Van Fredrieke!

De viooltjes en klaprozen (deze op de foto’s stonden deze week in een berm in Almere) blijven voor ons het symbool voor Mathijs 🌺. De sla met viooltjes kregen wij vorige week van mijn zus Jenny. En het drankje met viooltjes heeft Fredrieke tijdens een zomervakantie gedronken, waarbij wij de foto via whatsapp vanaf het vakantieadres van haar ontvingen met de tekst “Mathijs is er ook”.

Voor altijd dragen we jou met ons mee lieve Mathijs ❤️!

12 maart 2026

Vandaag zou jij 28 jaar geworden zijn. Al vanaf je geboorte hielden wij in schriftjes bijzondere gebeurtenissen of uitspraken van je bij. Ook tijdens jouw ziekteperiode. Hieronder deel ik een paar mooie uitspraken en/of gebeurtenissen over en met jou:

•       Mathijs was altijd een lief en gemakkelijk mannetje. We zeiden wel eens tegen elkaar: “die wordt later vast dominee”. Mathijs was een keer een speeltje kwijt. Even later zagen wij hem voor zijn speelgoedkast een gebedje doen waarin hij vroeg het speeltje terug te vinden 😊. Ook kon Mathijs heel mooi christelijke liedjes zingen. Alleen duurden ze wel wat lang, want hij zong ze vaak op hele noten 😉🎼 .
•       “Soms ben ik een pechvogel en soms een geluksvogel”. Dit laatste vond hij, omdat hij tijdens zijn ziek zijn, tot ‘s avonds laat naar voetbalwedstrijden mocht kijken. 
•       Spelend in de tuin rende Mathijs ineens ons huis binnen en riep “het is een wonder!, er groeien aardbeien aan mijn plant”. De eerste oogst! 🍓
•       “Mama, waarom schieten mensen elkaar soms dood?” Ik probeerde dan uitleg te geven. Mathijs snapte niet dat dit kon gebeuren. 
•       Bij de Albert Heijn stond altijd een dakloze de daklozenkrant te verkopen. Mathijs vroeg mij waarom de man daar steeds weer stond. Toen ik dit had uitgelegd vatte Mathijs het plan op om geld in te zamelen voor deze dakloze. Zelf gaf hij hem spontaan 50 cent uit zijn geld(spaar)kluis.
•       Mathijs gebruikte vaak briefjes als hij iets niet moest vergeten. Bijvoorbeeld als hij moest onthouden om de volgende dag sportkleding mee te nemen naar de gymles op school. Dit briefje stopt hij dan in het voorvakje van zijn rugzak. s’ Ochtends, voordat hij naar school ging, checkte hij het briefje nog even. Ook wanneer er de komende dagen iets leuks op tv zou komen, schreef hij dat op. Van wie zou hij dat toch hebben gehad? 

•       Met papa besprak je hoe hij vroeger ruzies oploste.

•       April 2008: “Mama, ik vind dat je altijd zo rustig blijft, zelfs nu papa en ik allebei ziek zijn”. 

•       “Mam, ik snap niet dat voetballers die veel verdienen niet wat geld afstaan aan die zwerver bij de AH.”

•       Maart 2008, als we gewinkeld en gebak hebben gegeten in het centrum, haken jij en Fredrieke allebei met een arm aan één kant van mij in. Waarop Mathijs zegt “Mam, wij zijn jouw bodyguards.” ❤️

•       Begin mei 2008 kreeg ik van Mathijs zijn laatste moederdagcadeautje, een prachtige, witte lantaarn. Toen hij mij deze gaf zei hij: “Mama, ik hoop dat je nog heel lang moeder mag zijn”. Voor jou is deze wens/droom helaas niet uitgekomen. Ik had natuurlijk niets liever gewild dan dat! 

•       Als je ergens mee zat zei je altijd “je moet het van je schouders laten glijden”. 

•       Het regende hard die dag toen er vier hoveniers buiten aan het werk waren. Jij ziet de vier mannen vanuit het keukenraam en roept naar mij ”Mam, ze worden helemaal nat, zullen we ze even binnen vragen voor een kopje thee?” 

 

Mijn mem/moeder, de beppe van Mathijs en Fredrieke, heeft in haar leven veel meegemaakt. Waaronder veel verliessituaties. Ze zei een keer tegen mij: “Lies, verlies is eerst een grote wond. Maar langzaam heelt deze en ontstaat er een litteken. Maar soms gebeurt er iets waardoor dat litteken weer even wordt opengehaald.”  Vandaag is zo’n dag. Jouw geboortedag. 

 

Liefs mama.

18 mei 2025

Vandaag gaan mijn gedachten terug naar mei 2008. Sommige details vervagen met de tijd, maar de laatste dagen van jouw leven staan in mijn geheugen gegrift. Het familieweekend, het verblijf vanaf zaterdagmiddag in het ziekenhuis in Nijmegen, en de rit op zondag met de ambulance van Nijmegen naar het AMC in Amsterdam, waar jij in mijn armen, in het bijzijn van papa, bent gestorven.

Als ik aan dat weekend terugdenk, zie ik de klaprozen die in de berm bloeiden. Ondanks je ziekte had je oog voor hun schoonheid. Dit jaar heeft papa een prachtige pot met klaprozen bij de voordeur gezet. Op jouw grafje, waar ik vrijdag was, bloeien spontaan gele bloemen die op klaprozen lijken. Hoe bijzonder is dat. Op de foto zijn ze te zien, bij de glasplaat.

Je hebt zoveel chemobehandelingen ondergaan en je deed dat altijd met zoveel moed. Je was geen klager maar een drager. Ik koester onze mooie gesprekken in de auto van en naar het AMC. Zodra we weer thuis waren, pakte je meestal meteen je stepje en ging naar Sjoerd, je vriend die in de straat achter ons woonde. Even weg van je ouders, die je in het ziekenhuis al dag en nacht om je heen had. Met Sjoerd haalde je echte kwajongensstreken uit, zoals pijltjes schieten. Jullie zaten dan achter struikjes en schoten papieren pijltjes af op de auto's die voorbijreden. En natuurlijk snel wegrennen als er een boze reactie kwam.

Je was een jongen met humor, levenslust en een vrolijke geest. Wat mis ik jou... "Elke dag nog meer..."

12 maart 2025

Al meteen vanochtend ontving ik op mijn mobiel een berichtje van Justin, een vriendje van Mathijs: “Tijd gaat hard hè? 27 jaar alweer. Ik denk aan jullie”. Ook al is het 17 jaar geleden dat Justus aanwezig was bij het laatste verjaardagsfeestje van Mathijs, nog steeds wordt er ook door hem aan Mathijs (en ons) gedacht op zo’n speciale dag. Dat geldt ook voor een klasgenootje (Demi) die vanochtend al een bericht op Facebook postte: “12 maart, maak er een feestje van daarboven ✨”. 

Feestjes, daar hield Mathijs echt van. Vooral van de gezelligheid en het lekker eten.

Mathijs had als 27-jarige inmiddels in een heel andere leeftijdsfase gezeten. Waarschijnlijk zou hij een opleiding hebben afgerond en aan z’n eerste of tweede baan bezig zijn, mogelijk een relatie hebben, op zichzelf zijn gaan wonen, etc. Veel van zijn (achter)neven, en zijn zus, zitten in zo’n fase. Ik kan daar intens van genieten, maar soms doet het ook even pijn, omdat je dit ook zo graag met Mathijs had meegemaakt. 

Ik weet nog een wens/gedachte van mijzelf, toen Mathijs nog niet zo lang de diagnose kanker had. Ik hoopte zo, dat hij in ieder geval de leeftijd zou bereiken waarbij we samen nog eens een mooi pak voor hem zouden gaan kopen voor een speciale gebeurtenis... Die wens is helaas niet in vervulling gegaan. 

Vandaag zijn we naar Drachten gereden om o.a. een bakje met viooltjes op zijn grafje te zetten. Iemand attendeerde mij erop, dat in het viooltje een “engeltje” te zien is. En ja, als je goed kijkt zie je het. Een engeltje voor onze engel…

Lieve Mathijs, hierbij nog een liedje voor jou…. 

https://youtu.be/0n67dSG35L4?si=C9R4LGLnhXejDAda

18 mei 2024 Amsterdam

Dit jaar gaan we een een keer niet naar Mathijs zijn grafje, maar zijn we in Amsterdam. We zijn hier al een aantal dagen en passen op een hond en huis aan de Prinsengracht. Ook hier in Amsterdam liggen herinneringen aan Mathijs. Niek werkte toentertijd bij de gemeente Amsterdam. Daar zijn Mathijs en Fredrieke een keer op bezoek geweest, zodat ze wisten waar hun papa werkte. En Mathijs wilde wel eens weten of papa als ambtenaar de hele dag “koffiedronk”. Mathijs heeft later nog een doosje geschilderd voor Niek waarop hij de tekst “ambtenarenkoffie” had geverfd. 

Andere mooie herinneringen zijn o.a. een bezoek aan het Tropenmuseum, een theatervoorstelling (de dag erna kregen we slecht nieuws m.b.t. de eerste keer dat hij een recidief had) en een bezoek aan Artis. Maar natuurlijk hebben we ook minder mooie herinneringen aan Amsterdam. Het is ook de plek van het AMC/Emma Kinderziekenhuis waar we bijna vier jaar lang vele uren met Mathijs hebben doorgebracht. 

Zestien jaar geleden waren we op het moment dat ik dit stukje schrijf (10.30 uur) in het Radboudziekenhuis in Nijmegen. Tijdens het familieweekend in Stevensbeek kreeg Mathijs een zware epileptische toeval en werd hij met een ambulance naar het ziekenhuis in Nijmegen gebracht. Fredrieke was die dag op stap met familie, zij gingen naar de Efteling. Op de zondagochtend van dat weekend in 2008 kreeg Mathijs te horen dat hij terug naar het AMC zou worden vervoerd. Dat wilde hij graag, een ‘vertrouwde omgeving’. Mathijs stak zijn duimpje omhoog. Na een rit met de ambulance en na aankomst in het Emma Kinderziekenhuis is hij daar om 16.37 uur overleden. 

In de laatste dagen van zijn leven gebruikte Mathijs vaak zijn duimpje om te communiceren, te moe om te praten. Duimpje ophoog was het teken dat het goed was. Zijn duimafdrukje hebben we laten kopiëren in een sieraad voor mij: een hangertje aan een ketting. Dit sieraad is mij zeer dierbaar en op een dag als deze draag ik dat hangertje uiteraard. 

12 maart 2024

Terwijl ik dit stukje typ kijk ik vanuit ons vakantiehuisje, gelegen aan de afgedamde Maas, uit op het water. Inmiddels schijnt het zonnetje lekker naar binnen en denk ik even terug aan onze fijne zeilbootvakanties met elkaar.

We hebben toen jij leefde veel gevaren met de Vrijheid, een stalen zeilboot van bijna tien meter. Op een gegeven moment kregen we er een klein bijbootje bij, die doopten we de Blijheid. Je hebt erin leren roeien en vond het ook geweldig om samen met papa het bootje als motorbootje te gebruiken. Het buitenboordmotertje draaide dan op volle toeren. Hoe hoger de golven waren, die gemaakt werden als jij even mocht sturen, hoe mooier jij dat vond. Je was zuinig op het bootje en poetste het regelmatig zorgvuldig.

Ik herinner me ook nog een moment op het eilandje de Archipel in de Grevelingen. Daar was het altijd feest, veel kinderen om mee te spelen, krabbetjes vangen vanaf de steiger en in de avond soms een kampvuurtje maken of spelen met de andere kinderen. Op een avond wilde je dat wij met jou mee liepen. Je pakte papa en mama bij de hand en nam ons mee naar een punt van het eiland waar je de ondergaande zon kon zien. Mooi dat je dat als 6-jarige zo bijzonder vond.

Als klein mannetje ging je ook meestal jaarlijks een paar dagen met opa en oma mee op de zeilboot. Genieten en samen met opa, als er een voetbalwedstrijd op tv was, even in een restaurantje bij de haven de voetbalwedstrijd bekijken. En natuurlijk veel te laat in bed :-)  . 

(rechts een door Fredrieke gemaakte foto tijdens haar wintersportvakantie afgelopen december: "Mathijs is er ook bij :-)  )

Dit jaar hebben jouw papa en mama een abonnement genomen bij Zeilen zonder zorgen. Met zo'n abonnement kan je op verschillende plekken in Nederland een dag een zeilboot huren (op de Randmeren, de meren in Friesland en het water in Zeeland, etc). Ik denk dat we op veel plekken zullen komen waar mooie zeilherinneringen liggen van ons als gezin, toen we nog met zijn vieren waren.

Vandaag zou je 26 jaar geworden zijn. Het blijft een bijzondere dag, een dag waarop je extra gemist wordt.

En om in de termen van het zeilen te blijven en waarbij jij met jouw levenslust ondanks jouw ziekte een voorbeeld bent geweest: “De wind van gisteren helpt je niet vooruit, de wind van morgen blijft misschien uit, dus je moet zeilen op de wind van vandaag.”

En dat doen we ook nu we in het vakantiehuisje zitten, genieten van het moment en hopen we dat ook straks met een zeilboot op de Nederlandse wateren te doen.

18 mei 2023

Het jaarlijkse familieweekend van de familie Krouwel hebben we net achter de rug. 15 jaar terug was dit het weekend waarin jij overleden bent. Je was toen al heel, heel ziek en we twijfelden of we wel moesten gaan. Maar voor jou was dat geen vraag: natuurlijk gingen we naar het familieweekend! Je hechtte veel waarde aan het contact met jouw familie: opa, oma, beppe, ooms, tantes en neven en nichtje. 

Met neef Sybren had je een hele hechte band, hij was vijf jaar ouder dan jij en was jouw grote voorbeeld. Wat een feest was het altijd als jullie bij elkaar waren. Juni 1999 ging je voor het eerst logeren bij jouw neef en oom Lieuwe en tante Jenny. Van mijn zus kreeg ik daarna onderstaand logeerverslag:

De Try-out (1999), zondag, 27 juni

De rit naar huis verloopt heel plezierig met twee blije, lachende boys achterin. Knuffie vliegt heen en weer in de auto. Zodra we thuis zijn krijgt Mathijs z'n warme hap. Nu, die krijgt geen kans om koud te worden. Als een vogeltje gaat het bekje steeds open en dicht en het smaakt hem heerlijk. Bij gebrek aan een tafelstoel, wordt de buggy daarvoor gebruikt. Mathijs mag nog even acclimatiseren en rond acht uur gaat hij in 't ledikantje met het nodige ritueel. Zo te zien bevalt het hem er uitstekend, want hij gaat onder zeil en blijft onder zeil tot de volgende ochtend als Sybren ons om kwart over zeven komt vertellen dat Mathijs wakker is. Hij ligt lekker in z'n bedje te keuvelen.

Maandag 28 juni 

Mathijs wordt uit het ledikantje gehesen en verhuisd samen met Sybren en tante Jenny in net grote logeerbed. Mij kijkt hij met grote ogen onderzoekend aan: wie is dit voor een tante? Maar Sybren weet hem al weer gauw aan het lachen te krijgen. Ik kleed me aan, daarna Mathijs, daarna Sybren en dan gaan we naar beneden voor het ontbijt en de pap. Ook dat vliegt erin, tijd om Sybren naar school te brengen. Zijn neefje heeft veel bekijks, ze lijken ook nog op elkaar, vooral omdat ik Mathijs ook zo heb gekapt: scheiding en opzij. Een echt heertje. Hij mag ook even de klas in om Sybren dag te zeggen. Daarna gaan we lopend naar de Spar. Mathijs Ioopt goed en snel mee. In het winkelwagentje zit hij weer hele verhalen af te steken. Daarna naar de zaak en de Frieslandbank in de buggy om geld weg te brengen en retour naar de zaak om het wisselgeld te brengen. Jullie zoon vindt alles best en mooi. Dan gaan we nog even een kledingzaakje in. Ik parkeer Mathijs voor een grote spiegel en hij vindt het best. Daarna hebben we nog wat tijd over en lopen we naar de flat van beppe. Die staat boven al op de uitkijk. Mathijs ziet meteen bekend terrein. Vooral de telefoon weet hij te vinden. Mathijs krijgt een lekker koekje en is in opperbeste stemming en aan de ronde tafel heeft hij hele verhalen. Dan is het tijd om Sybren weer op te halen. De twee zien elkaar en zijn weer onafscheidelijk. Thuis is het tijd voor een boterham. Sybren voert hem en de boterham met honing gaat er bijna helemaal in. Daarna gaat Mathijs naar bed, valt meteen in slaap tot 10 voor 3, mooi op tijd om Sybren mee op te halen. De twee spelen nog even totdat Sybren naar judo moet. Ik ga met Mathijs in de buggy even naar buiten. Af en toe loopt Mathijs zelf een stukje, maar het waait zo hard, dat hij bijna niet tegen de wind in komt. Het is meer stilstaan dan vooruitkomen. Dan maar weer in de buggy. Dat vindt hij kennelijk heerlijk want er wordt een lied ingezet. Als Sybren weer thuis komt spelen ze nog even. Vooral het teletubbieboekje lokt enthousiaste kreten uit. Tijdens het kijken van Sesamstraat krijgt Mathijs zijn rijst, worteltjes en groenteburger. Ook dat gaat er best in. Om 7 uur gaat hij in zijn ledikantje en slaapt hij lekker in.

Dinsdag 29 juni:

Nu kan er meteen een lachje af als ik aan zijn bed verschijn en samen brengen we Sybren naar school. We gaan door naar sportwinkel de Boer, waar hij lekker vrij mag rondlopen. Hij krijgt even een bal te spelen van mij en loopt weer vrolijk door de winkel. Als we weer thuis zijn loopt Mathijs vrolijk rond door het huis en wijst naar het computerspel van Sybren, dat zulke leuke geluiden maakt: “die, die, …..”. Ook het cadeau met de herrie makende knopjes valt goed in de smaak. Daarna wordt Mathijs even in zijn buggy voor een filmpje op de tv geplaatst, zodat ik even onbezorgd iets kan doen. Dan is het al weer tijd om Sybren te halen. Onderweg naar school valt Mathijs bijna in slaap: ho-ho, wakker blijven, je moet je neefje halen en nog eten. Als we bij school zijn loopt hij weer als een kievit op het plein. Thuis wordt er nog even gespeeld. Dan na het eten in bed, totdat je tante je wakker maakt om je naar je lieve pap en mam te brengen in Eernewoude.

Je was een lieve, vrolijke logé. Je komt maar gauw weer eens een nachtje logeren. Sybren zal je missen.

Mathijs 25 jaar

Lieve Mathijs,

De grote vraag voor mij blijft altijd: hoe had jij op deze leeftijd in het leven gestaan? Qua werk, qua wonen, qua vrienden, misschien een vriend(in), etc..?

Als klein jongetje wilde je heel graag, net als de droom van veel andere jongens, profvoetballer worden. Tijdens jouw ziekte bleef je voetballen en merkte je dat dat steeds slechter ging doordat de chemo’s een behoorlijke aanslag op jouw conditie deden. Je bedacht toen dat voetbalreporter ook wel een mooi beroep zou kunnen zijn. Je dacht altijd in mogelijkheden.

Jouw neefje Siem (inmiddels 20 jaar) studeert journalistiek en is als sportverslaggever werkzaam geweest bij de Veenendaalse krant. Hij realiseert waar jij van droomde. Hij zit nu voor zijn stage als journalist in Oeganda, ik had dat ook wel bij jou vinden passen. Jouw neef Bram is inmiddels al volop aan het werk in het bedrijf van zijn vader, en woont al weer een aantal jaren op zichzelf. Jouw neef Sybren woont samen met zijn vriendin in een dorp in Drenthe en werkt in Groningen. Met jouw neven en nichtje heb ik een fijne band, daar ben ik blij mee. Maar soms is het ook confronterend.

En jouw zusje is druk met de studie psychologie, heeft een vriend en is ook al volop aan het werk, zowel bij de Kinderkliniek in Almere als bij het Prinses Máximacentrum in Utrecht. Als ik haar en jouw neven zie en spreek gaat die grote vraag regelmatig door mij heen… Ik kan er alleen maar naar gissen.

Als dit stukje op het weblog wordt geplaatst verblijven papa en mama in Wenen.
Op 21 juni waren we 25 jaar getrouwd. Het zijn van die speciale momenten, waarbij de vanzelfsprekendheid om het te vieren, doordat je als gezin niet meer compleet bent, niet vanzelfsprekend is. Toch hebben we het gevierd. En hoe. Jouw zusje had een prachtige verrassingsdag voor ons georganiseerd: een boottocht met een grote sloep door de grachten van Amsterdam en daarna gezellig dineren bij een leuk restaurant met al onze dierbare vrienden, familie en buren. Het was fantastisch en natuurlijk werd jouw naam ook regelmatig genoemd tijdens die speciale dag. Van het geld dat we hebben gekregen, hebben we een reisje naar Wenen geboekt. Een prachtige stad.

Toen ik dit stukje aan het schrijven was dacht ik: welke landen heeft Mathijs ook al weer gezien, behalve Nederland? Het eerste tripje was naar Engeland, naar vrienden evenals het tweede tripje naar diezelfde vrienden een paar jaar later in Zweden. Op de terugweg zijn we nog een midweek in een vakantiehuisje in Denemarken geweest, waar we Legoland nog bezocht hebben. En ik herinner me nog de grote ronde plakken knäckebröd, zo groot dat Fredrieke deze wel als dienblad wilde gebruiken en jij als schild… wat een leuke vakantie was dat. Tot slot zijn we voorjaar 2007 nog in Gran Canaria geweest. Jij was toen net klaar met de behandeling met de stamceltransplantatie. We verbleven er in een mooi appartement met een zwembad. Toen jij en Fredrieke een souveniertje mochten uitzoeken (jij koos een houten kikkertje, Fredrieke een djembe) vond jij dat ik ook iets uit moest kiezen. De handdoekjes die ik toen gekocht heb heb ik nog steeds ❤️.

Wat kijk ik terug op mooie vakantiemomenten die we als gezin hebben beleefd, ook in Nederland: op camping de Poppe in Markelo, zeilen met de Vrijheid ( jouw favoriete vakanties waren dat), gehuurde vakantiehuisjes, kamperen met de tent op het Erkemederstrandstrand, het chalet op Texel, etc.

Het lied Vandaag van Rob de Nijs vind ik een prachtig lied, en dan vooral de laatste zin: ik zal twee levens leven met jou in mij…

 

18 mei 2022

Lieve Mathijs,

Vandaag is het 14 jaar geleden dat jij in mijn armen overleden bent. 

De begrafenis was 5 dagen later, 23 mei 2008. 

Iedereen die op de begrafenis was, schreef iets moois op een kaart. Afgelopen week heb ik die kaarten allemaal weer eens teruggelezen. Al die woorden, ze blijven raken. 

Hieronder een paar teksten die op de kaarten werden gezet:

Lieve Mathijs,

Grote kanjer. Jouw positivist zijn, ondanks alle ziekte en pijn, heeft ons veel geleerd. Nu mag jij wonen bij Jezus.

Pieter en Martje

Rood, deze kleur zal mij altijd aan Mathijs doen denken: Ajax! 

Gaan voor de dingen die belangrijk zijn voor jezelf, maar ook altijd aan een ander denken. Dat is hoe ik Mathijs altijd zal blijven herinneren. Marjolein Vorkink

Mathijs, het was een feest om jou les te mogen geven! Ik wilde je zelfs nog de cijfers goed leren schrijven. “Mooi niet”, zei je tegen je moeder. En zo gebeurde het (niet). Juf Marijke (Emma KinderZiekenhuis)

Dag lieve Mathijs,

Je bent voor veel mensen een zonnetje! En je blijft schijnen, al ben je hier niet meer!

Fam. De Jong

Dag lieve Mathijs,

Wij zullen jou vreselijk missen. En wij weten zeker dat, als er in de hemel een voetbalteam is, dan word jij hun keeper,

Wouter, Heidi, Amy en David

Lieve Mathijs,

Je was een voorbeeld voor iedereen. Ondanks jouw ziekte bleef je vrolijk, ook in het veld met jouw team van de Buitenhofs.

Ronald en Jeanine van der Mheen

Lieve Mathijs,

Wij zullen je lieve lach en vrolijke koppie nooit vergeten.

Tim, Paula, Ingrid en Jan

Want als je gaat

Dan vieren we jou

Dan missen we jou

Dan herinneren we jou

In alles wie je bent.

Want als je gaat

Dan koesteren we jou

Dan houden we jou

Dan danken we jou

Dat we jou hebben gekend.

(Femke Kuijpers)

❤️❤️❤️

12 maart 2022

Als het Mathijs geboortedag is, denk ik ook altijd even terug aan zijn verjaardagsfeestjes. Mathijs hield enorm van feestjes: gezelligheid, lekker eten en bezoek. Hij nodigde voor zijn kinderfeestje vaak een gemêleerd gezelschap uit: zijn Marokkaanse en Chinese vriendje, een Surinaams klasgenootje, een Ghanese jongen uit zijn voetbalteam en dan nog wat “Hollandse” jongens en meiden. Een multicultureel gebeuren dus 😊.

Vorige maand kwam ik in de trein op weg naar mijn werk in Lelystad zijn Chinese vriendje Vincent van de lagere school tegen. Ik had Vincent jarenlang niet gezien en gesproken, inmiddels is hij een prachtige jongeman van 23 jaar.

Toen Vincent nog jong was (in groep 2/3) en bij ons thuis met Mathijs kwam spelen, vond hij het altijd geweldig om samen met Mathijs en Fredrieke met het theeserviesje van Fredrieke te spelen. Hij vroeg mij dan altijd “Liesbeth, mogen we weer vieze drankjes maken?” Wat hij dan deed? Ik goot altijd wat thee in een kannetje, wat ranja in een ander kannetje, wat koekjes erbij, etc. Vincent vond het vooral leuk om dit allemaal te mixen. De koekjes werden dan lekker zacht in de thee met ranja, het “vieze” drankje.

In ons recente gesprek in de trein richting Lelystad gaf hij aan nu zijn eigen kiosk te zijn gestart, waar hij… allerlei soorten bubble-thee verkoopt. Zo leuk dit, het zelf creëren van drankjes zat er blijkbaar al vroeg in bij Vincent. De kiosk Midori staat midden in Lelystad. Begin deze maand ben ik even bij hem langs ben gegaan. Ik kreeg een heerlijke bubble-thee en ook nog superlekkere cupcakes aangeboden. Echt lief en heeel erg lekker.

Wat een mooie en leuke jongeman is Vincent geworden en natuurlijk denk ik dan ook: waar zou Mathijs nu op zijn 24 ste hebben gestaan in het leven? Wat had ik graag samen met hem even bij de kiosk van Vincent iets lekkers besteld en genuttigd. Ik weet zeker dat hij dit fantastisch had gevonden en slap had gelegen als we het verhaal van de vieze drankjes weer even hadden opgehaald.....

Liesbeth

Begrafenis 23 mei 2008

Toen we juni 2007 hoorden dat Mathijs niet meer beter kon worden wisten we dat we ons moesten gaan voorbereiden op een begrafenis. Toch was dit iets wat ik zo lang mogelijk voor me uit heb geschoven. Daar wil je toch niet aan denken of mee bezig zijn?

We kenden vanuit het AMC een lief en moedig meisje dat leukemie had. Zij overleed een half jaar eerder dan Mathijs. We zijn naar haar begrafenis geweest. Die maakte veel indruk op ons. Haar ouders hadden de uitvaart op een hele mooie manier vorm gegeven, met foto’s en muziek passend bij haar. We hebben toen meteen de naam van de uitvaartverzorger genoteerd (uitvaartorganisatie ”de Wending”).

Mathijs overleed 18 mei 2008, aan het eind van de zondagmiddag in het AMC. Ook al wist je dat hij niet meer beter zou worden, toch kwam zijn overlijden nog onverwacht. We hebben meteen de Wending gebeld, en de uitvaartverzorgster van de Wending was al in ons huis aanwezig toen wij daar laat in de avond aankwamen.

Oom Kees had ons vanuit het AMC in onze auto naar huis gereden. Niek zat voorin en Mathijs lag bij mij op schoot achterin. Thuis gekomen werd Mathijs in zijn bedje gelegd, waar inmiddels een koelelement (onder de lakens) was gelegd. Mathijs werd door mij gewassen en ik heb hem kleding aangetrokken, die hij altijd fijn vond zitten: het Ajax-trainingspak. Een intense, maar ook indrukwekkende ervaring om jouw kind, waarmee je anders gewoon kon praten, zo dichtbij maar ook zo onwerkelijk en zo onbereikbaar bij je te hebben.

Vervolgens zaten wij midden in de nacht met de uitvaartverzorgster globaal onze ideeën over de uitvaart door te nemen. Ook de dominee werd geïnformeerd. Hij was net begonnen aan een week vakantie, maar kwam hiervoor speciaal van vakantie terug (!). De dominee kwam met een voorstel voor een afscheidsdienst, maar wij hadden toch andere wensen. En voor hem was dat geen probleem. Hij heeft de hele dienst aangepast op onze wensen en passend bij Mathijs. Bijvoorbeeld het bijbelverhaal aangepast aan het verhaal over de barmhartige Samaritaan, wat wij bij Mathijs vonden passen. Ook de te zingen liedjes werden gewijzigd. Zelfs voor wat betreft de kaarsen die gebruikt zouden worden hadden we wensen (…) en ook dit was voor dominee Buurma geen probleem. Hij toog gewoon naar de winkel om ons wensenpakket in te willigen. Het werd een afscheidsdienst zoals wij die graag wilden voor Mathijs. Na de kerkdienst gingen wij als stoet naar een steiger aan een water vlakbij de kerk, waar wij rood-witte (uiteraard) ballonnen oplieten. 

Ook de uitvaartverzorgster had hard gewerkt om de uitvaart zo te organiseren, zoals wij dat wensten. Zelf kwam zij met het idee een stuk groene grasmat in vooraan in de kerk, voor de kansel, te leggen. Hier kwam de kist op te staan en konden  alle bloemen neergelegd worden. Wij hadden besloten geen condoleance te houden. De verwachting was dat er heel veel mensen zouden komen. Al die mensen persoonlijk te woord staan zou (voor ons) een uitputtingsslag worden.  En – om dit alles geen urenlang verhaal te laten worden – zouden wij haast moeten maken/onvoldoende tijd hebben om iedereen net even wat langer/persoonlijker te woord te staan. Wij arriveerden daarom pas in de kerk toen iedereen daar al aanwezig was . Na de dienst en het oplaten van de ballonnen zijn we met een klein gezelschap (familie, naaste vrienden) naar Drachten gereden waar Mathijs begraven werd.

Ook dertien jaar later denk je deze dagen toch terug aan zo’n dag. Je staat voor een onmogelijk iets: jouw eigen kind “wegbrengen”. Toch heeft het geholpen dat we het vorm konden geven zoals wij dat graag wilden en vonden passen bij Mathijs en ons. Het is het laatste wat je voor jouw kind kunt doen.

Nu bezoeken we ieder jaar op of rond zijn sterfdag het grafje. Zo ook dit jaar weer.

12 maart 2021

 Vandaag is het alweer 23 jaar geleden, dat ik aan het begin van de middag moeder werd van een prachtige zoon. 

De dagen voorafgaand aan 12 maart heb ik altijd flashbacks naar de momenten waarop het begin was dat Mathijs zich aankondigde. De vliezen braken in de middag van 11 maart. Opa en oma waren bij ons op bezoek in Amersfoort Kattenbroek, waar wij toen nog woonden. Met oma had ik nog wat boodschapjes gedaan en opa had mooi de nieuwe droogmolen in de tuin geïnstalleerd. Toen de vliezen dus gebroken waren, meteen Niek op zijn werk gebeld om naar huis te komen. En hebben we vervolgens opa en oma maar snel naar huis laten gaan. Je kondigde je die middag aan, maar liet nog wel even op je wachten. Tegen de ochtend (12 maart) begonnen de weeën. De afspraak met de verloskundige was dat we naar het ziekenhuis moesten als jij in de loop van de nacht nog steeds niet geboren zou zijn. Dus met weeën en al in de auto met hoge snelheid door het spitsverkeer naar het toen nog bestaande Amersfoortse Sint Elisabeth Ziekenhuis. Daar werd jij om 12.30 uur geboren. Wat waren we blij met jou! Omdat je drie en een halve week te vroeg was, moest je de eerste paar dagen in een couveuse verblijven. Dat was niet zo leuk, ook al werd er goed voor je gezorgd. En om aan te sterken kreeg je ook nog eens voeding via zo’n sondeslangetje. Gelukkig groeide je goed en mocht je na ongeveer een week met ons mee naar huis. Je groeide op tot een lief en enthousiast mannetje. Je was blij met jouw zusje die anderhalf jaar later werd geboren. Maar je mocht haar ook graag plagen. ¨Ja, zei je dan tegen mij, dat doen broertjes en zusjes nu eenmaal¨. Verjaardagen werden altijd volop gevierd, met traktaties voor de klas en feestjes. Jij genoot daarvan. 

Zo’n geboortedag als vandaag is leeg. We bezoeken jouw grafje en we eten wat lekkers. Jouw uitspraak was altijd ´ik kan over bergen heen kijken´. Dat proberen wij op deze dag dan ook te doen. En: I will carry you til we meet again.