Reacties die binnen kwamen n.a.v. de sterfdag van Mathijs:

Van Demi, klasgenootje van Mathijs in groep 5

"Het is alweer 12 jaar geleden en toch als de dag van gister.

Mathijs,

We zitten met z'n alle in een vreemde en vervelende situatie. Het coronavirus gooit het hele leven overhoop. Een situatie waar jij vast wel wat positiefs uit kon halen. Want daar was je goed in. En daar heb ik altijd bewondering voor gehad. Hoe ernstig de situatie ook was, jij wist er een positieve les uit te halen.

Ik heb er een handje van om vaak negatief te denken ... en heel soms komt er in mijn gedachte een afkeurend vingertje te voorschijn die zegt, je maakt het jezelf zo moeilijk. Draai het is om naar het positieve, dat is veel fijner. Hoe jong je ook was en hoe jong ik toen was, het is mij altijd bij gebleven.

In je korte leven heb je zoveel indruk gemaakt .. en op deze 18 mei sta ik daar weer even extra bij stil.

Want in hart en gedachten. Vandaag en voor altijd. Jouw lichtje straalt tot in de eeuwigheid.

Forever missed ♡ "

Van Jolanda, vroegere collega van mijn (Liesbeth) werk op de Schutse in Harderwijk. 

"Deze bloemen waren 12 jaar geleden geel. tijdens het zaaien van de vioolzaadjes na de begrafenis van Mathijs is er een zaadje in de tuin terecht gekomen. Het jaar daarop was de bloem niet meer geel maar paars.. We zijn nu heel zuinig op dit bloempje. 2 jaar geleden hebben we de tuin opgeknapt en dit struikje voorzichtig verplaatst. Ieder jaar zitten er veel bloemen aan op de sterfdag (vind het zo’n rotwoord) van Mathijs. Ook ieder jaar zeggen we weer: zie het plantje van Mathijs eens stralen..

Het eerste jaar groeide er een mooie viool uit deze struik."

Van Opa. Opa stuurde op de sterfdag van Mathijs nog een foto van een knutselwerkje wat hij had gemaakt voor opa. Berichtje erbij: 

"In gedachte zijn Marianne en de op van Mathijs bij jullie. Kaarsje aangestoken en blijft de hele dag branden."

18 mei 2020

Vandaag precies twaalf jaar geleden ben jij overleden. Op zulke dagen komt mij precies weer voor de geest wat er twaalf jaar geleden gebeurde. In het kort: vrijdagavond startte het jaarlijkse familieweekend, zaterdagmiddag kreeg je drie zware epileptische toevallen, en moest je worden opgenomen in het ziekenhuis in Nijmegen. Zondag 18 mei werd je vanuit het Radboudziekenhuis  overgebracht naar het AMC. Eenmaal daar aangekomen, overleed jij in mijn armen. Een intens verdrietige gebeurtenis.

Zou je het een ramp kunnen noemen? Dit slaat voor mij meteen het bruggetje naar deze tijd, waarin de ramp van het coronavirus de hele wereld beheerst.

Toen jij negen jaar oud was zat jij bij juf Debbie in de klas. Juf Debbie, zelf een Zeeuwse, vertelde over de watersnoodramp in Zeeland. Ook een heftig verhaal uiteraard, een ramp waarbij veel mensen zijn verdronken. Na jouw overlijden vertelde de juf dat jouw reactie op dit verhaal was: “Wat erg dat dit is gebeurd. Maar het mooie is, dat de mensen elkaar toen wel hielpen”. Wat een wijsheid. En dat is wat je nu ook ziet, er is in deze coronatijd veel solidariteit en meer omkijken naar elkaar. Er ontstaan mooie initiatieven, juist in tijden van rampspoed. Zou jij dat “mooie” van vandaag nu ook gezien hebben?

Dit stukje schrijf ik in een vakantiehuisje in Langelille, dichtbij het Tjeukemeer. In het Tjeukemeer ligt een eilandje waar we, toen we nog fijne vakanties met onze zeilboot Vrijheid hadden, veel met jou en Fredrieke gelegen hebben. In het havenkommetje kon jij mooi samen met je kleine zusje in het bijbootje (genaamd de Blijheid) roeien. Wij hebben er nog een prachtig videofilmpje van. Je wilt de Blijheid aanleggen aan een meerpaal midden in het water. Maar uiteraard, dat moet wel 110% safe. Het lijntje wordt dan ook niet één, maar met de nodige moeite twee keer om de paal gelegd 😊 (dat had je van je vader).

Op dat eiland is ook een heel mooi strandje, waar we veel waterpret hebben beleefd: zwemmen, drijven op de groene krokodil, zandkastelen maken, etc. Wat was dat een bijzondere en mooie tijd. Afgelopen week hebben wij een middag een bootje gehuurd waarmee we weer een keer naar het eiland zijn gevaren. Gewoon om er weer even te zijn.

Zeilen met de Vrijheid vond je als invulling van de zomervakanties altijd het mooist. Toen we vroegen waarom zei je: “Nou gewoon gezellig, met z’n allen samen op die paar vierkante meters”. Verder niks aan boord, geen tv, niks. Dus spelletjes doen, lekker zwemmen, een boodschapje doen, varen met de Blijheid en jezelf of zich samen vermaken, dat was het helemaal. Het waren mooie tijden.......

12 maart 2020

Vandaag zou jij een jongeman van 22 jaar geworden zijn.
Ik weet dat, toen jij ziek was, ik zo hoopte dat jij beter zou worden. En dat ik jou dan ooit mee zou mogen maken, gekleed in een mooi overhemd met een colbert. Maar mijn laatste herinnering aan jou is een 10-jarige vrolijke jongen, die het liefst sportkleding droeg. Dat vond je heerlijk zitten en paste ook helemaal bij jou op die leeftijd.

Het blijft altijd vreemd en lastig zo’n geboortedag. Geen taart, geen slingers, maar wel een bezoek aan jouw grafje. Het grafje, waar we violen brengen, jouw lievelingsbloemen. Inmiddels zijn de gekleurde speelse windmolens op het graf vervangen door meer “volwassen” windmolens.

Vanavond eten wij één van jouw lievelingsgerechten, namelijk Fryske bofferd. Beppe maakte deze vroeger altijd en jij vond dat altijd heerlijk.

Soms denk ik wel eens, wat als .... Tegelijk weet ik ook dat dit niet zoveel nut heeft, maar
• Waren wij als ouders dan ook betrokken geweest bij de lessen van stichting PAL over kinderpalliatieve zorg? Ik weet wel zeker van niet.
• Was Niek dan ook betrokken geweest bij de richtlijnen kinderpalliatieve zorg en de clientenraad van het Prinses Maximacentrum? Ik denk het niet.
• Was ik dan vrijwilligerswerk bij Humanitas gaan doen bij het project Gezin en verlies? Ik weet het niet.
• Was Fredrieke dan haar stageplek en scriptieplek gaan invullen in het Prinses Maxima Centrum? Ik weet het niet.
• Was Fredrieke dan vrijwilligerswerk gaan doen bij Make a wish? Ik denk het niet.

Kortom, jouw overlijden heeft ook nu nog gevolgen voor keuzes die wíj maken. In  de dingen waar je je graag voor inzet, omdat je zelf weet hoe belangrijk ze zijn....

Lieve Mathijs, wat missen we jou! Je bent bij ons altijd aanwezig in afwezigheid.

                                                    ❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

11 jaar geleden...

Tijdens de ziekteperiode van Mathijs en zeker tijdens de laatste fase van zijn leven heb ik gelukkig veel uitspraken of gesprekjes die Mathijs en ik hadden vastgelegd. Hier een kleine greep uit datgene wat ik heb opgeschreven.

Juni 2006 (net nadat Mathijs hoorde dat hij opnieuw ziek was)

‘s Ochtends in bed: “Soms ben ik een pechvogel en soms een geluksvogel. Een geluksvogel omdat ik ‘s avonds laat naar voetbal mag kijken.”

Spelend in de tuin kom Mathijs ineens binnen rennen: “Het is een wonder, er groeien aardbeien aan m’n plant!”. De eerste oogst :-)

Juli 2006

Na een heftig bezoekje in het weekend aan het ziekenhuis, hoorde je dat je na twee nachtjes gelukkig weer naar huis mocht. Maar voordat dat gerealiseerd was waren we 2,5 uur verder. Ja, in het ziekenhuis leer je wel wat wachten is. Toen je eenmaal groen licht kreeg om daadwerkelijk te mogen vertrekken riep je “Zo, en nu snel naar de uitgang!”

Papa had tegen jou gezegd: “Vervelend he, al die nare behandelingen”. Hierop had je geantwoord: “Mijn  tijd komt nog wel, namelijk 18 augustus” (datum eerste weekend waarop Ajax zijn eerste wedstrijd na de zomer in de eredivisie moest spelen).

Gesprekje in de auto: “Mam, ik heb toch al heel wat niet leuke dingen meegemaakt, maar ik blijf positief. Je hebt er niets aan om negatief te doen, dat kost alleen maar energie.”

Als je thuis bent en door het raam naar buiten kijkt ziet Mathijs aan de overkant hoveniers aan de slag in de stromende regen. Je hebt meelij met ze en zegt verdrietig: “Mam, ze worden helemaal nat, zullen we ze even vragen of ze een kopje thee willen drinken?”

2008 

In maart 2008 liep ik met Fredrieke en Mathijs allebeide aan een hand door het winkelcentrum. Je zei toen: “Mam, wij zijn jouw bodyguards”. Wat was ik trots op jullie, mijn 'lijfwachten'.

In mei 2008, je was toen al heel erg ziek, overlaadde je ons met kusjes en complimentjes. Gaf aan, dat jij je zo veilig bij ons voelde, dat we zo goed voor jou zorgden, genoot van de vogels die vloten: “Wat fluiten de vogels mooi, he mama?”. En op moederdag kreeg ik een mooie, witte lantaarn met de woorden van jou erbij, die ik nooit zal vergeten: “Mam, ik hoop dat je heel lang moeder mag zijn”. Ik zal altijd de moeder van Mathijs en Fredrieke blijven, maar natuurlijk had jij nu mijn grote volwassen zoon moeten zijn. Dat is een groot gemis en zal altijd pijn blijven doen. 

Over uitspraken van Mathijs gesproken hieronder ook nog een heel persoonlijke ... van Mathijs:

Na ruim 10 jaar heb ik juf Debbie, waarbij Mathijs op de basisschool in groep 5 en 6 zat, recent weer ontmoet. Het was fijn om elkaar weer te zien en te spreken. 

Mathijs zat in groep 6 toen hij overleed. Juf Debbie heeft dit hele proces heel goed begeleid. Zij had ook nog materiaal van Mathijs wat wij nog niet kenden. Met de klas is er gesproken over hoe jij, als kind, het liefste getroost wilde worden. 

Hieronder staat zijn reactie. ...

Mathijs 12 maart 1998 - 12 maart 2019

Vandaag zou Mathijs al weer 21 jaar zijn geworden. Wat moet ik de laatste tijd veel aan hem denken.

Mooie herinneringen komen dan boven drijven. Zoals we op zondagmiddag met de trein naar de Arena reisden, Mathijs stoer in zijn Ajax-tenue met de rode Ajax-das om. Hij ging dan in de trein naast de grootste hooligans zitten en zocht dan contact met de heren. Of, als Ajax slecht voetbalde, Mathijs 10 minuten voor het einde van de wedstrijd zei: “kom op oop, we gaan. En we laten het stadion zien dat ze beter hun best moeten doen.” Ook kan ik mij nog als de dag van gisteren herinneren dat we met zijn oom Arno, neef Bram, Mathijs en mijzelf op weg naar het stadion door de politie werden aangehouden i.v.m. te hard rijden. De boosheid van Mathijs dat hij het zingen van het Ajax-lied moest missen omdat we te laat dreigden te komen! Ook de vele mooie maar ook verdrietige momenten bij zijn eigen voetbalclub De Buitenboys passeren op dit moment mijn gedachten. Ik ben ontzettend blij dat ik Mathijs zijn opa mag zijn en dat neemt niemand maar ook niemand van mij af. Even iets wegpinken.

Elke zondagavond om 7 uur zit Mathijs weer op mijn schouder, kijken we samen opnieuw naar Huntelaar en genieten we vaak (niet altijd) van ons Ajax.


Oop

18 mei 2008 - 18 mei 2018

Het is haast niet te bevatten, maar het is zo. 10 jaar was jij in ons midden, hebben we volop van jou genoten en 10 jaar moeten we nu al weer verder zonder jou. De pijn van het gemis is er nog altijd. Soms wat meer, heftiger aanwezig, soms wat minder.

Wij, papa en ik, zijn net terug van een weekje Lesbos. Ook daar kwamen we “jou” overal tegen. Behalve dat viooltjes jouw lievelingsbloemen waren, heb jij twee dagen voor jouw overlijden ook nog klaprozen als “zulke mooie bloemen” benoemd. Dat vergeet ik nooit meer. We waren 16 mei 2008 op weg naar het familieweekend in Stevensbeek en tijdens de autorit kreeg jij kleine epileptische toevalletjes. Ik zat naast jou op de achterbank en kon jou hiervoor via de maagsonde medicatie toedienen. Terwijl ik daarmee bezig was, natuurlijk gespannen vanwege de situatie in de auto, keek jij door het raampje naar buiten en zei: “Kijk eens mam, zulke prachtige klaprozen staan er in de berm!”. Klaprozen zijn sterke bloemen en staan ook symbool voor de strijders in de eerste en tweede Wereldoorlog. En sterk en een strijder, maar dan tegen jouw ziekte, was jij ook!  Op Lesbos groeien  de klaprozen in deze tijd van het jaar werkelijk overal.

Lesbos is het eiland waar veel vluchtelingen in gammele bootjes aankwamen en aankomen. Afgelopen zondagmiddag, toen wij in een haventje vlakbij de Turkse grens waren, waren er die ochtend vroeg 80 nieuwe vluchtelingen binnengekomen. We spraken meerdere mensen van het eiland hierover en zij zeiden: “Het is voor de vluchtelingen moeilijk, maar ook voor ons”. Wat heeft de middenstand en hebben de hotels hierdoor slechte tijden gehad en nog steeds wel. Toeristen meden en mijden dit mooie eiland. En dat terwijl de bevolking juist zo vriendelijk en behulpzaam is. De eigenaar van ons appartementencomplex stelde toentertijd zelfs een kamer beschikbaar voor een vluchteling. Ik weet nog dat juf Debbie ( jouw juf uit groep 6) vertelde dat jij zo onder de indruk was geweest van het verhaal over de watersnoodramp in Zeeland. Je haalde het positieve eruit en had gezegd: “Het was wel heel erg juf, maar het mooie hiervan was dat in die tijd de mensen elkaar allemaal hielpen”. En dat is wat er op Lesbos ook gebeurt.

En natuurlijk vraag je jezelf dan af: hoe zou Mathijs het hier op Lesbos ervaren hebben, gevonden hebben? We zullen het nooit weten, maar wat jij ons in jouw korte leventje hebt laten zien is dat je een “groot” hart had. En dat, lieve Mathijs, draag ik altijd met me mee.

xxxx mama



Een ster...
Jouw zusje kwam laatst naar ons toe met de mededeling: “ik wil een tattoo laten zetten”. Onzer beide eerste reacties was dat we het daar niet zo mee eens waren. Een tattoo ...... Maar toen ze vertelde wat de bedoeling is werd het een ander verhaal. Ze wil op deze dag, 18 mei, een heel klein sterretje aan de zijde van haar hart laten tatoeëren. Fredrieke draagt jou dan letterlijk en figuurlijk altijd met haar mee.

Mathijs, 12 maart 1998 - 12 maart 2018

Vandaag zou jij 20 jaar geworden zijn. 20 jaar geleden kwam je op 12 maart in het St. Elisabeth ziekenhuis in Amersfoort ter wereld. Onze zoon, Mathijs Douwe! Ruim drie weken te vroeg. Je was een klein mannetje en moest een aantal dagen in het ziekenhuis blijven. Gelukkig mocht je na drie dagen mee naar huis. Wat een feest.

Alle verjaardagen werden altijd volop gevierd. Je hield wel van gezelligheid en feestjes. Ook van jouw  kinderpartijtjes. Je nodigde meestal een gemengd gezelschap uit: Nederlandse, Marokkaanse, Ghanese, Surinaamse, Chinese vriendjes … Kortom, het was een kleurrijk geheel.

Ook tijdens de periode dat je ziek was (2004 – 2008) hebben we altijd veel aandacht besteed aan jouw verjaardag. We pasten het programma aan aan jouw energielevel. Jouw laatste verjaardagsfeestje met vrienden, je was toen 10 jaar, bestond uit een bezoek aan het wokrestaurant. Wat heb je nog genoten, vooral van de gezelligheid, want eten ging toen al niet zo goed meer.

Op jouw verjaardag mocht je ook altijd kiezen wat we gingen eten. Jij koos vaak bofferd (een Fries meelgerecht, een soort pannenkoek), maar ook was je dol op Chinees eten en appeltaart ging er ook altijd wel in. 

En natuurlijk wordt er ook altijd gezongen op een verjaardag. Een standaard liedje om tijdens een verjaardag te zingen  is ”Lang zal hij leven”. Voor mij heeft dit liedje nu wel een andere lading gekregen. Ik hoop van harte dat het voor velen uit mag komen, maar voor Mathijs hield zijn (aardse) leventje op toen hij 10 jaar oud was. Veel te kort en veel te vroeg is zijn leven beëindigd.  Wat had ik vandaag graag “Lang zal hij leven” voor jou gezongen,  een gemengd gezelschap vrienden op bezoek gehad en een extra grote appeltaart gebakken! In plaats daarvan rijden we met zijn drieën naar Drachten, om jouw grafje extra mooi te maken op jouw geboortedag.

Mathijs 1998 - 2008

Vandaag negen jaar geleden werden wij deze ochtend wakker in het ziekenhuis in Nijmegen. Mathijs had tijdens het familieweekend (in 2008 viel 18 mei in het weekend) in Stevensbeek een hele forse epileptische toeval gehad. Met als gevolg dat hij met de ambulance naar het Radboudtziekenhuis werd gebracht. We wisten wel dat hij heeel erg ziek was, maar toen nog niet dat hij hetzelfde weekend ook zou sterven. Wel waren we al met grote twijfel afgereisd naar het familieweekend, maar voor Mathijs was er geen twijfel. Hij wilde gewoon gaan en dus gingen we. Met een tas vol medicijnen bij de hand. Wat heeft hij vrijdags nog genoten van de optredens van zijn neefjes, nichtjes, ooms en tantes. Dat was zijn levenskunst: genieten van kleine dingen. Zelfs tijdens de autorit naar Stevensbeek, hij kampte met veel hoofdpijn, bracht hij het nog op om te zeggen, dat hij de rode klaprozen in de berm zo mooi vond. Eerlijk gezegd had ik daar niet zo'n oog voor, want ik maakte me tijdens de rit al grote zorgen over hem.

 

Zo had hij wel meer van dat soort 'genietmomenten' tijdens de laatste weken van zijn leven. We hebben bijvoorbeeld met zijn vieren nog een mooie fietstocht door de duinen gemaakt, zowel Mathijs als Fredrieke zaten achterop. Eenmaal terug in het vakantiehuisje zei hij: "zo, dat hebben we maar weer mooi meegemaakt". En vooral ook veel complimentjes aan ons geven, zoals bijvoorbeeld: "wat heb je weer lekker gekookt", terwijl hij zelf amper drie hapjes op kon... Ook kreeg ik die laatste weken heel veel kusjes. Het was een bijzondere periode, maar ook heftig. Tijdens zijn ziekteperiode probeerde ik regelmatig te polsen hoe hij zich voelde, hoe hij in zijn vel zat. Hij zei eerst altijd "het gaat goed". Vanaf het moment dat hij een maagsonde kreeg (twee maanden voor zijn overlijden) zei hij "het gaat zoals het gaat" en tijdens de laatste week antwoordde hij "ik zou graag mijn leven overdoen, maar dan zonder ziekte". De limit was bereikt maakte ik uit deze opmerking op.

 

 

Tijdens de laatste week vroeg hij mij ook nog of ik het leven nog wel leuk vond, ook omdat ik vanwege de zorg voor hem nu niet kon werken. Ik antwoordde, dat ik het helemaal niet erg vond dat ik geen werk had. Maar dat mijn grootste wens was, dat hij niet ziek zou zijn. Ik stelde hem dezelfde vraag: "vind jíj het leven nog wel leuk? Mathijs zijn antwoord was: "nou gewoon doorgaan hė. Je hebt er niks aan om te zeuren en negatief te doen."

Wat een kanjer.

Al deze herinneringen komen deze dagen extra naar boven. Ik ben ook blij, dat ik best veel dingen opgeschreven heb, want details raak je toch kwijt en dat wil je eigenlijk niet.

Dit jaar voor het eerst geen Mathijs Douwe F-jes toernooi bij de Buitenboys. En ook geen Mathijs in bocht 10 bij de Alpe d'HuZes. Best vreemd. Door deze twee evenementen bleef zijn naam toch genoemd. En dat is wat je graag wilt.

Maar gelukkig hebben we mensen om ons heen, die zijn naam ook blijven noemen. Zo belangrijk, want zo heeft Joris (onze neef) aan het einde van een door hem gemaakte korte film over Fredrieke (zie rechterkolom) zo mooi benoemd dat Mathijs altijd deel uit zal blijven maken van ons gezin.  En zo is het. 

12 maart 1998 – 12 maart 2017

Jouw geboortedag, tot en met jouw tiende jaar jouw verjaardag.Daar hoorden altijd taart, cadeautjes en visite bij. Je was zeker een jongen van feestjes, gezelligheid. Daar kon je enorm van genieten. Maar niet alleen van cadeautjes krijgen genoot je, ook van cadeautjes geven. Tijdens jouw ziekteperiode heb je ons als ouders regelmatig verrast met een cadeautje, waar vaak een briefje bij zat met lieve woorden. Herinneringen, ze zijn zo kostbaar! Herinneringen, waarbij jij weer even heel dicht bij komt lieve Mathijs!

Mathijs 1998 - 2008

18 jaar...

Vandaag 12 maart is het de geboortedag van Mathijs. Hij zou 18 jaar geworden zijn. Een mijlpaalleeftijd: meerderjarig en officieel volwassen; een biertje drinken, stemmen, autorijden zonder ‘coach’, etc. Wat zou hij daarvan genoten hebben…

3 jaar oud

Mathijs werd 18 jaar geleden drie weken te vroeg geboren. Hij woog 2200 gram en was 44 centimeter lang. Zijn start was dan ook in het ziekenhuis in Amersfoort in een couveuse. Omdat hij nog niet genoeg kracht had om zelf te drinken kreeg hij sondevoeding. Wat vonden we dat toen naar en zielig om te zien, zo’n slangetje in de neus (toen wisten we uiteraard nog niet, dat hij later tijdens zijn ziekte ook weer sondevoeding nodig zou hebben). Gelukkig was de sonde niet lang nodig, Mathijs at/dronk goed en hij groeide snel. Mathijs was en bleef een gemakkelijk en vrolijk kereltje. Hij genoot van school, voetbal, gezelligheid en feestjes. Tot aan het laatste weekend van zijn leven toe.

7 jaar oud

Wat heb ik tijdens zijn ziekteperiode vaak gehoopt dat de schoenen van hem onder de trap zouden blijven staan en uitgroeien tot grote jongemannen schoenen…. Dat hij als hij volwassen zou zijn een mooi colbert zou kopen. Dat ik trots op mijn zoon zou zijn. Helaas kwam er al een einde aan deze hoop toen hij nog maar 10 jaar jong was.

Wat blijft is de dierbare herinnering en de hoop op het elkaar ooit weerzien.

“Until we meet again”

7e Mathijs Douwe Toernooi Buitenboys

Exact zeven jaar geleden stonden we 23 mei aan het graf van Mathijs, vandaag stonden we op het voetbalveld van de Buitenboys. Al weer de zevende keer dat dit toernooi door de Buitenboys werd georganiseerd. Met 80 (!) teams aan F-jes is dit één van de grootste toernooien in Nederland. Met veel plezier door de spelertjes, maar ook met veel inzet (en gelukkig ook plezier) van tientallen vrijwilligers. Zonder hen zou dit toernooi niet bestaan. Allemaal bedankt daarvoor!

De dag begon wat regenachting, maar net voor tienen - toen de eerste wedstrijden starten - werd het gelukkig droog. Het duurde nog wel tot na tweeën voordat de zon er door heen kwam. Dat maakt alles meteen 'mooier' en leuker. Alhoewel de voetballertjes het al zichtbaar de hele dag 100% naar hun zin hadden.

De opbrengst van deze dag gaat - zoals ook voorgaande jaren - voor 100% naar de kankerbestrijding (Alpe d'HuZes/KWF). En net als vorig jaar fietst over anderhalve week ook dit jaar een Buitenboys Mathijs Douwe Team de Alpe d'Huez op tijdens Alpe d'HuZes. Bijzonder, deze inzet van de mensen van Mathijs vroegere voetbalclub.

Voor het toernooiboekje hebben wij ook dit jaar weer een bijdrage mogen leveren:

"Mathijs wás VOETBAL. Zoals zoveel jongens had Mathijs al jong interesse in voetballen. Lekker buiten een balletje trappen op het veld voor het huis met buurkinderen. En tijdens de pauzes op school lekker voetballen. Maar daarnaast kwam voetbal ook terug in allerlei andere dingen: FIFA-voetbal op de gamecube, spelen met het tafelvoetbalspel, iedere zondagavond voetbal kijken op tv. En na afloop van het programma opa bellen om de wedstrijden te evalueren. De meeste aandacht van Mathijs ging uit naar zijn favoriete club: Ajax. Ajax was overal terug te vinden bij Mathijs: drinkbeker, bord, dekbedovertrek, lamp, trainingspak, muts, pennenetui, sokken, hemd, tas, etc.

Mathijs was zeven jaar toen hij bij de Buitenboys ging voetballen. Wat was hij blij toen hij naar zijn eerste training kon! Een jaar eerder was bij hem kanker, een hersentumor, geconstateerd. Wij hebben dit meteen bij de aanmelding aan de Buitenboys gemeld. Hier werd nooit moeilijk over gedaan. Hij werd net als alle andere jongens ingedeeld bij een F-team en heeft daar een geweldige tijd gehad. Ook zijn teamgenoten hebben hem altijd als een gewoon teamgenootje behandeld. Mathijs zijn conditie was natuurlijk niet zo best na een periode van operatie, bestralingen en chemo’s. Dat werd door de trainers opgelost door Mathijs vooral te laten keepen.

Helaas keerde de ziekte steeds weer terug. Mathijs werd door alle behandelingen fysiek steeds zwakker. Hij werd gedwongen zaken op te geven en keuzes te maken. Eerst stopte hij met keybordles. Daarna ging hij niet meer volledige dagen naar school. Maar het laatste wat hij opgaf was het voetballen. De wekelijkse training op het veld van de Buitenboys, gevolgd door de wekelijkse wedstrijd, waren voor hem de hoogtepunten in de week. Daar leefde hij naar toe en spaarde hij al zijn energie voor op.

Wij willen de Buitenboys voor het feit dat Mathijs, ondanks zijn beperkte mogelijkheden qua conditie, altijd heeft kunnen voetballen heel erg bedanken. Hieruit blijkt dat het plezier in sport bij deze voetbalclub voorop staat. En dat plezier wensen we vandaag alle mini’s en F-jes toe! " 

 

                                        18 mei 2008         -                18 mei 2015


Vandaag precies zeven jaar geleden gingen wij van het Radboudziekenhuis in Nijmegen met de ambulance naar het AMC in Amsterdam. Niet wetend dat jij daar aangekomen binnen een uur zou sterven....

Het allermoeilijkste in mijn leven: in het oor van mijn zoon fluisteren "het is goed zo ..... ga maar." Terwijl alles in je schreeuwt: neeeee, niet jij!! Niet jij waar wij zo van houden. Niet jij, lieve zoon, lieve broer, lief kleinkind, lieve neef(je), lieve vriend....

Mathijs, hoe deed je dat toch: "ik kan een wolk en de zon tegelijk zien..." Voor mijn gevoel schijnt de zon nooit meer zo als deze scheen voor jouw dood. We kunnen zeker oprecht genieten van dingen, maar het voelt nooit meer hetzelfde.

Liefs jouw mama

17 jaar...

17 jaar...

Zou je al met autorijles begonnen zijn?

Zou je in al het examenjaar hebben gezeten?

Zou je nog  de SC Buitenboys gevoetbald hebben?

Zou je nog steeds datzelfde gevoel voor humor hebben?

Zou je nog steeds je zus graag plagen?

Zou je nog steeds de wereld willen verbeteren door om te zien naar de dakloze, oog te hebben voor het milieu, etc?

Zou je papa voorbij gegroeid zijn?

Lieve Mathijs, zoveel onbeantwoorde vragen...

Af en toe droom ik nog van jou. Tot voor kort was je in een droom nooit ouder dan de leeftijd die je hebt bereikt, 10 jaar. Maar in mijn laatste droom (7 maart) was je ouder. Ik droomde dat je even uit beeld was geweest bij ons als ouders en dat we jou weer ontmoetten op de markt. Je stond achter een marktkraam. Je was groter geworden, je haar was half lang. Je had een ouder gezicht gekregen, maar je droeg de kleren die je altijd graag aan had: een blauw trainingsjackje en een beige-kleurige broek. Aan spijkerbroeken had je altijd een hekel. Zo mooi om jou te zien in mijn droom, zo wrang om dan weer wakker te worden.....

Het liedje van Ralph van Manen "Heden en Verleden" is een mooi lied wat weer geeft hoe het is om iemand in de nacht "weer bij je te hebben". Het lied eindigt met de tekst "Je wordt nooit voltooid verleden tijd". En dat kan ik alleen maar beamen.

Afgelopen maanden waren er een paar bijzondere gebeurtenissen of ontmoetingen waardoor Mathijs toch weer heel dicht bij kwam. Zo had Mathijs een "zwak" voor de verkoper van de daklozenkrant die altijd bij de ingang van de Albert Hein stond. Voor velen een bekend verhaal: Mathijs gaf zijn eurootje prikgeld, wat hij regelmatig kreeg als hij weer geprikt moest worden, graag weg aan deze dakloze. Ook wilde Mathijs hem uitnodigen voor zijn verjaardagsfeestje. Altijd als ik deze dakloze zag had dit een associatie met Mathijs. De man heeft echt jarenlang hier bij de Albert Heijn gestaan. Vorig jaar kreeg hij eindelijk een verblijfsvergunning en vanaf 1 januari jl. heeft Taha, zo heet hij, een baan gevonden bij een restaurant. Hij kan nu eindelijk iets op gaan bouwen, wat hij aangaf zo graag te willen. Wat zou Mathijs hem dit ook gegund hebben. Ik was blij voor Taha, maar wist ook dat ik hem als "vriend van Mathijs" zou gaan missen.

Een andere bijzondere ontmoeting  was met Jeremy, een jongen die in de groepen 1, 2 en 3 bij Mathijs in de klas zat. Zeven jaar geleden sprak ik hem voor het laatst. Hij vertelde mij, dat hij nog vaak aan Mathijs moet denken. En dat hij veel is gepest is op de Olijfboom maar dat Mathijs het voor hem op nam en hem oppepte met positieve woorden! Van deze hele situatie wist ik niets en vond het mooi en bijzonder om dit nu te horen.

12 maart, Vandaag geen feest, geen taart, geen slingers, maar wel hele mooie herinneringen........

Liefs Mama.