Mathijs 1998 - 2008

Vandaag negen jaar geleden werden wij deze ochtend wakker in het ziekenhuis in Nijmegen. Mathijs had tijdens het familieweekend (in 2008 viel 18 mei in het weekend) in Stevensbeek een hele forse epileptische toeval gehad. Met als gevolg dat hij met de ambulance naar het Radboudtziekenhuis werd gebracht. We wisten wel dat hij heeel erg ziek was, maar toen nog niet dat hij hetzelfde weekend ook zou sterven. Wel waren we al met grote twijfel afgereisd naar het familieweekend, maar voor Mathijs was er geen twijfel. Hij wilde gewoon gaan en dus gingen we. Met een tas vol medicijnen bij de hand. Wat heeft hij vrijdags nog genoten van de optredens van zijn neefjes, nichtjes, ooms en tantes. Dat was zijn levenskunst: genieten van kleine dingen. Zelfs tijdens de autorit naar Stevensbeek, hij kampte met veel hoofdpijn, bracht hij het nog op om te zeggen, dat hij de rode klaprozen in de berm zo mooi vond. Eerlijk gezegd had ik daar niet zo'n oog voor, want ik maakte me tijdens de rit al grote zorgen over hem.

 

Zo had hij wel meer van dat soort 'genietmomenten' tijdens de laatste weken van zijn leven. We hebben bijvoorbeeld met zijn vieren nog een mooie fietstocht door de duinen gemaakt, zowel Mathijs als Fredrieke zaten achterop. Eenmaal terug in het vakantiehuisje zei hij: "zo, dat hebben we maar weer mooi meegemaakt". En vooral ook veel complimentjes aan ons geven, zoals bijvoorbeeld: "wat heb je weer lekker gekookt", terwijl hij zelf amper drie hapjes op kon... Ook kreeg ik die laatste weken heel veel kusjes. Het was een bijzondere periode, maar ook heftig. Tijdens zijn ziekteperiode probeerde ik regelmatig te polsen hoe hij zich voelde, hoe hij in zijn vel zat. Hij zei eerst altijd "het gaat goed". Vanaf het moment dat hij een maagsonde kreeg (twee maanden voor zijn overlijden) zei hij "het gaat zoals het gaat" en tijdens de laatste week antwoordde hij "ik zou graag mijn leven overdoen, maar dan zonder ziekte". De limit was bereikt maakte ik uit deze opmerking op.

 

 

Tijdens de laatste week vroeg hij mij ook nog of ik het leven nog wel leuk vond, ook omdat ik vanwege de zorg voor hem nu niet kon werken. Ik antwoordde, dat ik het helemaal niet erg vond dat ik geen werk had. Maar dat mijn grootste wens was, dat hij niet ziek zou zijn. Ik stelde hem dezelfde vraag: "vind jíj het leven nog wel leuk? Mathijs zijn antwoord was: "nou gewoon doorgaan hė. Je hebt er niks aan om te zeuren en negatief te doen."

Wat een kanjer.

Al deze herinneringen komen deze dagen extra naar boven. Ik ben ook blij, dat ik best veel dingen opgeschreven heb, want details raak je toch kwijt en dat wil je eigenlijk niet.

Dit jaar voor het eerst geen Mathijs Douwe F-jes toernooi bij de Buitenboys. En ook geen Mathijs in bocht 10 bij de Alpe d'HuZes. Best vreemd. Door deze twee evenementen bleef zijn naam toch genoemd. En dat is wat je graag wilt.

Maar gelukkig hebben we mensen om ons heen, die zijn naam ook blijven noemen. Zo belangrijk, want zo heeft Joris (onze neef) aan het einde van een door hem gemaakte korte film over Fredrieke (zie rechterkolom) zo mooi benoemd dat Mathijs altijd deel uit zal blijven maken van ons gezin.  En zo is het. 

12 maart 1998 – 12 maart 2017

Jouw geboortedag, tot en met jouw tiende jaar jouw verjaardag.Daar hoorden altijd taart, cadeautjes en visite bij. Je was zeker een jongen van feestjes, gezelligheid. Daar kon je enorm van genieten. Maar niet alleen van cadeautjes krijgen genoot je, ook van cadeautjes geven. Tijdens jouw ziekteperiode heb je ons als ouders regelmatig verrast met een cadeautje, waar vaak een briefje bij zat met lieve woorden. Herinneringen, ze zijn zo kostbaar! Herinneringen, waarbij jij weer even heel dicht bij komt lieve Mathijs!

Mathijs 1998 - 2008

18 jaar...

Vandaag 12 maart is het de geboortedag van Mathijs. Hij zou 18 jaar geworden zijn. Een mijlpaalleeftijd: meerderjarig en officieel volwassen; een biertje drinken, stemmen, autorijden zonder ‘coach’, etc. Wat zou hij daarvan genoten hebben…

3 jaar oud

Mathijs werd 18 jaar geleden drie weken te vroeg geboren. Hij woog 2200 gram en was 44 centimeter lang. Zijn start was dan ook in het ziekenhuis in Amersfoort in een couveuse. Omdat hij nog niet genoeg kracht had om zelf te drinken kreeg hij sondevoeding. Wat vonden we dat toen naar en zielig om te zien, zo’n slangetje in de neus (toen wisten we uiteraard nog niet, dat hij later tijdens zijn ziekte ook weer sondevoeding nodig zou hebben). Gelukkig was de sonde niet lang nodig, Mathijs at/dronk goed en hij groeide snel. Mathijs was en bleef een gemakkelijk en vrolijk kereltje. Hij genoot van school, voetbal, gezelligheid en feestjes. Tot aan het laatste weekend van zijn leven toe.

7 jaar oud

Wat heb ik tijdens zijn ziekteperiode vaak gehoopt dat de schoenen van hem onder de trap zouden blijven staan en uitgroeien tot grote jongemannen schoenen…. Dat hij als hij volwassen zou zijn een mooi colbert zou kopen. Dat ik trots op mijn zoon zou zijn. Helaas kwam er al een einde aan deze hoop toen hij nog maar 10 jaar jong was.

Wat blijft is de dierbare herinnering en de hoop op het elkaar ooit weerzien.

“Until we meet again”

7e Mathijs Douwe Toernooi Buitenboys

Exact zeven jaar geleden stonden we 23 mei aan het graf van Mathijs, vandaag stonden we op het voetbalveld van de Buitenboys. Al weer de zevende keer dat dit toernooi door de Buitenboys werd georganiseerd. Met 80 (!) teams aan F-jes is dit één van de grootste toernooien in Nederland. Met veel plezier door de spelertjes, maar ook met veel inzet (en gelukkig ook plezier) van tientallen vrijwilligers. Zonder hen zou dit toernooi niet bestaan. Allemaal bedankt daarvoor!

De dag begon wat regenachting, maar net voor tienen - toen de eerste wedstrijden starten - werd het gelukkig droog. Het duurde nog wel tot na tweeën voordat de zon er door heen kwam. Dat maakt alles meteen 'mooier' en leuker. Alhoewel de voetballertjes het al zichtbaar de hele dag 100% naar hun zin hadden.

De opbrengst van deze dag gaat - zoals ook voorgaande jaren - voor 100% naar de kankerbestrijding (Alpe d'HuZes/KWF). En net als vorig jaar fietst over anderhalve week ook dit jaar een Buitenboys Mathijs Douwe Team de Alpe d'Huez op tijdens Alpe d'HuZes. Bijzonder, deze inzet van de mensen van Mathijs vroegere voetbalclub.

Voor het toernooiboekje hebben wij ook dit jaar weer een bijdrage mogen leveren:

"Mathijs wás VOETBAL. Zoals zoveel jongens had Mathijs al jong interesse in voetballen. Lekker buiten een balletje trappen op het veld voor het huis met buurkinderen. En tijdens de pauzes op school lekker voetballen. Maar daarnaast kwam voetbal ook terug in allerlei andere dingen: FIFA-voetbal op de gamecube, spelen met het tafelvoetbalspel, iedere zondagavond voetbal kijken op tv. En na afloop van het programma opa bellen om de wedstrijden te evalueren. De meeste aandacht van Mathijs ging uit naar zijn favoriete club: Ajax. Ajax was overal terug te vinden bij Mathijs: drinkbeker, bord, dekbedovertrek, lamp, trainingspak, muts, pennenetui, sokken, hemd, tas, etc.

Mathijs was zeven jaar toen hij bij de Buitenboys ging voetballen. Wat was hij blij toen hij naar zijn eerste training kon! Een jaar eerder was bij hem kanker, een hersentumor, geconstateerd. Wij hebben dit meteen bij de aanmelding aan de Buitenboys gemeld. Hier werd nooit moeilijk over gedaan. Hij werd net als alle andere jongens ingedeeld bij een F-team en heeft daar een geweldige tijd gehad. Ook zijn teamgenoten hebben hem altijd als een gewoon teamgenootje behandeld. Mathijs zijn conditie was natuurlijk niet zo best na een periode van operatie, bestralingen en chemo’s. Dat werd door de trainers opgelost door Mathijs vooral te laten keepen.

Helaas keerde de ziekte steeds weer terug. Mathijs werd door alle behandelingen fysiek steeds zwakker. Hij werd gedwongen zaken op te geven en keuzes te maken. Eerst stopte hij met keybordles. Daarna ging hij niet meer volledige dagen naar school. Maar het laatste wat hij opgaf was het voetballen. De wekelijkse training op het veld van de Buitenboys, gevolgd door de wekelijkse wedstrijd, waren voor hem de hoogtepunten in de week. Daar leefde hij naar toe en spaarde hij al zijn energie voor op.

Wij willen de Buitenboys voor het feit dat Mathijs, ondanks zijn beperkte mogelijkheden qua conditie, altijd heeft kunnen voetballen heel erg bedanken. Hieruit blijkt dat het plezier in sport bij deze voetbalclub voorop staat. En dat plezier wensen we vandaag alle mini’s en F-jes toe! " 

 

                                        18 mei 2008         -                18 mei 2015


Vandaag precies zeven jaar geleden gingen wij van het Radboudziekenhuis in Nijmegen met de ambulance naar het AMC in Amsterdam. Niet wetend dat jij daar aangekomen binnen een uur zou sterven....

Het allermoeilijkste in mijn leven: in het oor van mijn zoon fluisteren "het is goed zo ..... ga maar." Terwijl alles in je schreeuwt: neeeee, niet jij!! Niet jij waar wij zo van houden. Niet jij, lieve zoon, lieve broer, lief kleinkind, lieve neef(je), lieve vriend....

Mathijs, hoe deed je dat toch: "ik kan een wolk en de zon tegelijk zien..." Voor mijn gevoel schijnt de zon nooit meer zo als deze scheen voor jouw dood. We kunnen zeker oprecht genieten van dingen, maar het voelt nooit meer hetzelfde.

Liefs jouw mama

17 jaar...

17 jaar...

Zou je al met autorijles begonnen zijn?

Zou je in al het examenjaar hebben gezeten?

Zou je nog  de SC Buitenboys gevoetbald hebben?

Zou je nog steeds datzelfde gevoel voor humor hebben?

Zou je nog steeds je zus graag plagen?

Zou je nog steeds de wereld willen verbeteren door om te zien naar de dakloze, oog te hebben voor het milieu, etc?

Zou je papa voorbij gegroeid zijn?

Lieve Mathijs, zoveel onbeantwoorde vragen...

Af en toe droom ik nog van jou. Tot voor kort was je in een droom nooit ouder dan de leeftijd die je hebt bereikt, 10 jaar. Maar in mijn laatste droom (7 maart) was je ouder. Ik droomde dat je even uit beeld was geweest bij ons als ouders en dat we jou weer ontmoetten op de markt. Je stond achter een marktkraam. Je was groter geworden, je haar was half lang. Je had een ouder gezicht gekregen, maar je droeg de kleren die je altijd graag aan had: een blauw trainingsjackje en een beige-kleurige broek. Aan spijkerbroeken had je altijd een hekel. Zo mooi om jou te zien in mijn droom, zo wrang om dan weer wakker te worden.....

Het liedje van Ralph van Manen "Heden en Verleden" is een mooi lied wat weer geeft hoe het is om iemand in de nacht "weer bij je te hebben". Het lied eindigt met de tekst "Je wordt nooit voltooid verleden tijd". En dat kan ik alleen maar beamen.

Afgelopen maanden waren er een paar bijzondere gebeurtenissen of ontmoetingen waardoor Mathijs toch weer heel dicht bij kwam. Zo had Mathijs een "zwak" voor de verkoper van de daklozenkrant die altijd bij de ingang van de Albert Hein stond. Voor velen een bekend verhaal: Mathijs gaf zijn eurootje prikgeld, wat hij regelmatig kreeg als hij weer geprikt moest worden, graag weg aan deze dakloze. Ook wilde Mathijs hem uitnodigen voor zijn verjaardagsfeestje. Altijd als ik deze dakloze zag had dit een associatie met Mathijs. De man heeft echt jarenlang hier bij de Albert Heijn gestaan. Vorig jaar kreeg hij eindelijk een verblijfsvergunning en vanaf 1 januari jl. heeft Taha, zo heet hij, een baan gevonden bij een restaurant. Hij kan nu eindelijk iets op gaan bouwen, wat hij aangaf zo graag te willen. Wat zou Mathijs hem dit ook gegund hebben. Ik was blij voor Taha, maar wist ook dat ik hem als "vriend van Mathijs" zou gaan missen.

Een andere bijzondere ontmoeting  was met Jeremy, een jongen die in de groepen 1, 2 en 3 bij Mathijs in de klas zat. Zeven jaar geleden sprak ik hem voor het laatst. Hij vertelde mij, dat hij nog vaak aan Mathijs moet denken. En dat hij veel is gepest is op de Olijfboom maar dat Mathijs het voor hem op nam en hem oppepte met positieve woorden! Van deze hele situatie wist ik niets en vond het mooi en bijzonder om dit nu te horen.

12 maart, Vandaag geen feest, geen taart, geen slingers, maar wel hele mooie herinneringen........

Liefs Mama.

De dag dat Nederland afscheid nam van André Hazes, de dag dat Mathijs werd geopereerd

Op die dag, vandaag exact tien jaar geleden, werd Mathijs geopereerd. De hele dag cirkelde er een helikopter boven het AMC. Of eigenlijk boven de Arena, die er vlak naast ligt. Het geluid begeleidde ons constant. Om half negen reed Mathijs weg, de operatiekamer in. „Rekent u maar op een uurtje of zes”, was ons verteld. Het was uiteindelijk negen uur later dat de chirurg ons kwam berichten. Het was een lastige operatie geweest omdat de tumor nogal week was. Mathijs werd inmiddels naar de kinder-IC gebracht en zodra hij daar ‚geïnstalleerd’  was mochten wij hem daar gaan opzoeken. 

Twee dagen eerder, zaterdag 25 september, was ik om 10.30 uur met Mathijs naar de spoedpost in het Flevoziekenhuis gereden. Mathijs had al weken last van hoofdpijn, maar nu vertrouwden wij het echt niet meer. L bleef thuis, want op dat moment begon ook het verjaardagsfeestje van Fredrieke. Die was 's maandags net 5 jaar geworden. In het Flevoziekenhuis was het allemaal lang wachten. Een testje. Nog een testje bij Mathijs. ‚We gaan een foto maken’. Wachten. En toen de enveloppe met de merkwaardige vraag aan van de arts aan mij: „kunt u naar het AMC rijden?” "Ja, waarom niet?", dacht ik nog. Vreemde vraag. Die zaterdagavond om 20.00 uur sprak de chirurg in een bijzin de woorden: „..tijdens een operatie maandag de tumor verwijderen…”. Dus Mathijs heeft kanker? was onze tegenvraag.

De zondag werd gebruikt om Mathijs voor te bereiden op de operatie. Alles leek ‚langs’ Mathijs heen te gaan. Hij had een spelcomputer in de speelkamer van het AMC ontdekt. L en ik voerden die dag een discussie met de verpleegkundigen. Zij wilden dat wij Mathijs zouden vertellen dat hij morgen een zware operatie met risico’s zou ondergaan. Wij wilden Mathijs dat niet vertellen. Mathijs was een piekeraar, wat zou hij er aan hebben? Hij zou er meer aan hebben die nacht goed te slapen. We hebben het Mathijs niet verteld.

Nadat Mathijs maandagochtend om half negen de operatiekamer in was gereden zijn wij gaan wandelen. Om half tien zaten we in een leeg en troosteloos koffiehuis in Amsterdam Zuid-Oost. Twee uur later waren we al weer bij de ingang van het AMC, boven ons die helikopter. Stel dat de artsen eerder klaar zouden zijn… Na ook een paar rondjes rond het ziekenhuis te hebben gewandeld maar naar Mathijs zijn ziekenhuiskamer gegaan. De tv aan. Het afscheid van Andre Hazes op bijna alle zenders. Nee, de triestheid van de bijeenkomst en de interviews met zijn verdrietige fans konden wij er niet bij hebben.  Zappen. Uiteindelijk hebben we het grootste deel van die middag en avond maar naar het zich elk half uur herhalend economisch nieuws op RTL-Z gekeken. 

(foto van Mathijs en Fredrieke is zes weken voor de operatie, op vakantie in Zeeland)

Zomervakantie 2014

Het is inmiddels al weer het zevende jaar dat wij zonder Mathijs op zomervakantie waren. Wat voor mij een vast ritueel is, is dat ik tijdens deze vakanties het kettinkje draag met zijn vingerafdrukje. En zoals Rob de Nijs het in zijn lied ‘Vanaf vandaag’ verwoord: “ik zal twee levens leven met jou in mij” (videoclip in rechterkolom van deze blog). Zo voel ik dat ook. Alles wat je meemaakt aan mooie en of nieuwe indrukken had je zo graag met z’n vieren willen beleven.

In de afgelopen zomervakantie zijn we drie weken in Friesland geweest met heel mooi weer. Ook hebben we er een midweek een valk gehuurd en hebben met zijn drieën heerlijk gezeild op het Heegermeer en aangrenzende wateren. Op zulke mooie momenten schiet er door mij heen: hoe zou Mathijs dit gevonden hebben? Als hij nog steeds zo’n waterrat was geweest had hij het geweldig gevonden. Dat weet ik zeker.

Mathijs zou nu 16 jaar geweest zijn. Fredrieke is nu 14 en kan zich tijdens de vakanties gelukkig goed vermaken. Zoekt weinig aansluiting met anderen, maar leest graag en natuurlijk mogen wifi, iphone en ipad ook niet ontbreken. Even een stadje in is ook altijd leuk. Maar natuurlijk mist ook zij in de vakantie de aanspraak/humor van haar broer. Laatst gaf ze ook aan bang te zijn om bepaalde herinneringen, beelden kwijt te raken. Gelukkig hebben wij veel op film staan en dingen opgeschreven.

Tijdens de vakantie in Friesland zijn we ook op veel plaatsen geweest waar we met zijn vieren met onze vroegere boot, de Vrijheid, zijn geweest. En dan heb je het erover: kijk hier was de plaats, waar we met opa en oma aangelegd hebben en waar opa met Mathijs in het motorbootje (bijbootje) is gaan varen. En hier is de plek waar we aan wal lagen en Mathijs vissen mocht vangen met de buurman. En kijk hier is het speeltuin-‘schip’ (Eernewoude) waar Mathijs en Fredrieke gingen spelen als we hier in de haven lagen. Zoveel mooie herinneringen aan mooie bootvakanties.

Op vakantie gaan is een echte gezinsbezigheid en dat is, wat het soms beladen maakt. Er zijn vooral ook volop momenten waarop ik geniet, maar er zijn ook confronterende moeilijke momenten, omdat je niet meer compleet bent. Desalniettemin kan ik zeggen dat we een hele mooie vakantie hebben gehad.

Afgelopen week kwam nicht Jannie een mooie, zelfgemaakte windlichthouder brengen. Samen met nicht Lotte had ze mooie foto’s van Mathijs in hartjes geplakt en in één hartje de volgende mooie woorden:

Because someone we love is in heaven,

There’s a little bit of heaven in our home

 MATHIJS                (12 mei 1998 - 18 mei 2008)

We mis you

Vandaag alweer een dag voorbij

De trieste dag op

achtien mei

We missen jou heel veel

You terug dat is wat ik wil

De tijd vliegt voorbij

Ik vindt het triest voor ons allebei

Vaak laat ik nog een traan

En dan besef ik dat je echt weg bent gegaan

XXX van je kleine zusje

(

(gedicht door Fredrieke geschreven op 19 mei 2008, de dag na het overlijden van Mathijs)

"Geen tweede als jij"

Het overlijden van Mathijs was onvermijdelijk. ‘Een half jaar tot een jaar’ voorspelde de oncoloog begin juli 2007 toen zij het slechte nieuws bracht. Het werden tien maanden. Maar dat weet je niet vooraf. Zondag 18 mei overviel ons toch.

De maanden vooraf hebben we regelmatig gesproken met ds. Buurma. Mede door zijn hulp, begeleiding en inbreng werd het een mooie en bijzondere afscheidsdienst in kerk de Lichtboog in Almere-Stad.

Ieder jaar denkt ds. Buurma aan ons. Gisteren zond hij ons het volgende gedicht van Yvonne van Emmerik:

Geen tweede als jij.

Wat is in een naam?

Een mensenleven

een droom, een gestalte

een toekomstwens

geboren zijn en 

"zo zal je heten"

iemand worden: deze mens.

Genoemd en geroepen

betekenis gekregen

geen tweede als jij:

jouw  denken, jouw  doen

jouw  horen, jouw  zien

jouw  voelen, jouw  weten

jouw  lachten, jouw  huilen

jouw  ruiken, jouw  proeven

jouw  spreken, jouw  zwijgen

jouw  toedoen

heeft blijvende sporen op aarde getrokken

't gemis heeft jouw omtrek,

geen tweede als jij.

Wat is een naam?

Een leef-tijd

een afscheid

volte en leegte

een naam gaat voorbij.

Maar niet de jouwe, Mathijs, niet jouw naam

niet jij

Klaprozen en familieweekend

Lieve Mathijs,

Precies zes jaar geleden zaten papa en ik in dubio, wat doen we? Gaan we wel of niet naar het jaarlijkse familieweekend in Stevensbeek? Je was al zó ziek op dat moment. Toen je ’s ochtends in bad zat draaide één van je ogen weg, een licht epileptisch toevalletje. Jij hoorde onze twijfels over al dan niet gaan, maar hielp die meteen omver: natúúrlijk gaan we naar het familieweekend. Voor jou waren deze weekenden het hoogtepunt van het jaar en je keek er in de maanden voorafgaand al heel erg naar uit.

Ik kan me de autorit vanuit Almere naar Stevensbeek nog goed herinneren: je had last van hoofdpijn en onderweg in de auto had je soms een kleine absence. Op een gegeven moment ben ik bij je op de achterbank gaan zitten. Jij aan de ene kant, de bak met medicatie aan de andere kant. Je had al een maagsonde en zo kon ik je ‘gelukkig’ de medicatie gemakkelijk inspuiten en hoefde ik je niet te belasten door je medicijnen in te laten nemen.

Terwijl wij zo op de achterbank zaten,  jij al zo ziek, kwamen we ook nog eens in een vreselijk lange file terecht. Jij bleef echter oog houden voor de omgeving: "wat een prachtige klaprozen staan hier in de berm mam!" En ja ze waren prachtig. 

Toen ik eergisteren bij je grafje was zag ik, en deze had ik nog nooit eerder gezien, vier oranje klaprozen in het perkje staan. Zo bijzonder. Ik heb er rode en witte petunia's bijgeplant en samen met blauwe lobelia en de oranje klaprozen vormen ze de WK-kleuren.

Aangekomen in Stevensbeek wilde je graag naar opa en oma, die in het dorp een patatje zaten te eten. Ook wilde je even bij de kroketten, frikadellen, etc in de vitrine van de cafetaria zelf kijken. Het bleef bij kijken, want echt eten deed je niet meer. 's Avonds heb je nog, zittend in de rolstoel, genoten van jouw neefjes en nichtjes die meededen aan de karaoke. Zo'n bikkel en lieverd was je: nooit klagen, maar dragen, altijd die wolk en die zon tegelijk kunnen zien. Hoe deed je dat toch?

Zaterdagochtend bleek meteen al, dat je je niet lekker voelde. Je gaf over en bent al snel weer terug naar bed gegaan. Ik eerst mee, aan het begin van de middag kwam papa bij jou liggen. Je kreeg een zware epileptische toeval. Papa riep mij erbij en ik heb je stesolid toegediend. Omdat de epileptische aanval ook toen niet stopte hebben we na tien minuten de ambulance gebeld. Toen de ambulancechauffeurs je kamer binnenliepen was je weer helemaal bij. Tegen jouw zin moesten we toch mee, naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis (in Nijmegen). Ik heb jou de trap afgedragen. Dat wilde je graag en terwijl ik je droeg overlaadde je mij met kusjes in mijn hals. Alsof je het aan hebt voelen komen... In de ambulance maakte je nog grapjes met me. Als we weer met aardige vaart de bocht omgingen of over een heuveltje reden zei je “die chauffeur heeft zeker een borrel op.“ En bedacht je de grap "je zal maar in een ambulance zitten en zingen: ‘we zijn er bijna’ "... Ja, zo was jij Mathijs, een jongen met humor.

In het ziekenhuis ging het al snel helemaal fout. Je kreeg twee grote epileptische toevallen achter elkaar. 's Nachts mochten papa en ik bij jou op de kamer blijven slapen. De volgende dag, zondag, werd je aan het begin van de middag met de ambulance overgebracht naar het AMC. Dat wilde je graag, want daar was je bekend met de verpleging en omgeving. Nog voordat je op de afdeling was kreeg je een volgende aanval. Kort daarop staakten de artsen de hulpverlening en ben je in het bijzijn van papa in mijn armen gestorven. Fredrieke was op dat moment bij opa en oma in de auto op de terugweg vanuit Stevensbeek. Zij kwamen meteen naar ons toe. Tranen vloeien weer langs mijn wangen als ik dit zo op schrijf.

Dit weekend zitten we op precies dezelfde dagen, 16, 17 en 18 mei, in Stevensbeek. Het zal heftig zijn. Je was nu 16 jaar geweest en had er vast weer met plezier naar toegegaan. Morgen gaan we met de familie naar de Efteling en zal ik voor jou een ritje in een achtbaan maken.... Want, ik zal twee levens leven met jou in mij (uit lied Rob de Nijs).

Dikke kus.

Mama