18 mei 2023

Het jaarlijkse familieweekend van de familie Krouwel hebben we net achter de rug. 15 jaar terug was dit het weekend waarin jij overleden bent. Je was toen al heel, heel ziek en we twijfelden of we wel moesten gaan. Maar voor jou was dat geen vraag: natuurlijk gingen we naar het familieweekend! Je hechtte veel waarde aan het contact met jouw familie: opa, oma, beppe, ooms, tantes en neven en nichtje. 

Met neef Sybren had je een hele hechte band, hij was vijf jaar ouder dan jij en was jouw grote voorbeeld. Wat een feest was het altijd als jullie bij elkaar waren. Juni 1999 ging je voor het eerst logeren bij jouw neef en oom Lieuwe en tante Jenny. Van mijn zus kreeg ik daarna onderstaand logeerverslag:

De Try-out (1999), zondag, 27 juni

De rit naar huis verloopt heel plezierig met twee blije, lachende boys achterin. Knuffie vliegt heen en weer in de auto. Zodra we thuis zijn krijgt Mathijs z'n warme hap. Nu, die krijgt geen kans om koud te worden. Als een vogeltje gaat het bekje steeds open en dicht en het smaakt hem heerlijk. Bij gebrek aan een tafelstoel, wordt de buggy daarvoor gebruikt. Mathijs mag nog even acclimatiseren en rond acht uur gaat hij in 't ledikantje met het nodige ritueel. Zo te zien bevalt het hem er uitstekend, want hij gaat onder zeil en blijft onder zeil tot de volgende ochtend als Sybren ons om kwart over zeven komt vertellen dat Mathijs wakker is. Hij ligt lekker in z'n bedje te keuvelen.

Maandag 28 juni 

Mathijs wordt uit het ledikantje gehesen en verhuisd samen met Sybren en tante Jenny in net grote logeerbed. Mij kijkt hij met grote ogen onderzoekend aan: wie is dit voor een tante? Maar Sybren weet hem al weer gauw aan het lachen te krijgen. Ik kleed me aan, daarna Mathijs, daarna Sybren en dan gaan we naar beneden voor het ontbijt en de pap. Ook dat vliegt erin, tijd om Sybren naar school te brengen. Zijn neefje heeft veel bekijks, ze lijken ook nog op elkaar, vooral omdat ik Mathijs ook zo heb gekapt: scheiding en opzij. Een echt heertje. Hij mag ook even de klas in om Sybren dag te zeggen. Daarna gaan we lopend naar de Spar. Mathijs Ioopt goed en snel mee. In het winkelwagentje zit hij weer hele verhalen af te steken. Daarna naar de zaak en de Frieslandbank in de buggy om geld weg te brengen en retour naar de zaak om het wisselgeld te brengen. Jullie zoon vindt alles best en mooi. Dan gaan we nog even een kledingzaakje in. Ik parkeer Mathijs voor een grote spiegel en hij vindt het best. Daarna hebben we nog wat tijd over en lopen we naar de flat van beppe. Die staat boven al op de uitkijk. Mathijs ziet meteen bekend terrein. Vooral de telefoon weet hij te vinden. Mathijs krijgt een lekker koekje en is in opperbeste stemming en aan de ronde tafel heeft hij hele verhalen. Dan is het tijd om Sybren weer op te halen. De twee zien elkaar en zijn weer onafscheidelijk. Thuis is het tijd voor een boterham. Sybren voert hem en de boterham met honing gaat er bijna helemaal in. Daarna gaat Mathijs naar bed, valt meteen in slaap tot 10 voor 3, mooi op tijd om Sybren mee op te halen. De twee spelen nog even totdat Sybren naar judo moet. Ik ga met Mathijs in de buggy even naar buiten. Af en toe loopt Mathijs zelf een stukje, maar het waait zo hard, dat hij bijna niet tegen de wind in komt. Het is meer stilstaan dan vooruitkomen. Dan maar weer in de buggy. Dat vindt hij kennelijk heerlijk want er wordt een lied ingezet. Als Sybren weer thuis komt spelen ze nog even. Vooral het teletubbieboekje lokt enthousiaste kreten uit. Tijdens het kijken van Sesamstraat krijgt Mathijs zijn rijst, worteltjes en groenteburger. Ook dat gaat er best in. Om 7 uur gaat hij in zijn ledikantje en slaapt hij lekker in.

Dinsdag 29 juni:

Nu kan er meteen een lachje af als ik aan zijn bed verschijn en samen brengen we Sybren naar school. We gaan door naar sportwinkel de Boer, waar hij lekker vrij mag rondlopen. Hij krijgt even een bal te spelen van mij en loopt weer vrolijk door de winkel. Als we weer thuis zijn loopt Mathijs vrolijk rond door het huis en wijst naar het computerspel van Sybren, dat zulke leuke geluiden maakt: “die, die, …..”. Ook het cadeau met de herrie makende knopjes valt goed in de smaak. Daarna wordt Mathijs even in zijn buggy voor een filmpje op de tv geplaatst, zodat ik even onbezorgd iets kan doen. Dan is het al weer tijd om Sybren te halen. Onderweg naar school valt Mathijs bijna in slaap: ho-ho, wakker blijven, je moet je neefje halen en nog eten. Als we bij school zijn loopt hij weer als een kievit op het plein. Thuis wordt er nog even gespeeld. Dan na het eten in bed, totdat je tante je wakker maakt om je naar je lieve pap en mam te brengen in Eernewoude.

Je was een lieve, vrolijke logé. Je komt maar gauw weer eens een nachtje logeren. Sybren zal je missen.

Mathijs 25 jaar

Lieve Mathijs,

De grote vraag voor mij blijft altijd: hoe had jij op deze leeftijd in het leven gestaan? Qua werk, qua wonen, qua vrienden, misschien een vriend(in), etc..?

Als klein jongetje wilde je heel graag, net als de droom van veel andere jongens, profvoetballer worden. Tijdens jouw ziekte bleef je voetballen en merkte je dat dat steeds slechter ging doordat de chemo’s een behoorlijke aanslag op jouw conditie deden. Je bedacht toen dat voetbalreporter ook wel een mooi beroep zou kunnen zijn. Je dacht altijd in mogelijkheden.

Jouw neefje Siem (inmiddels 20 jaar) studeert journalistiek en is als sportverslaggever werkzaam geweest bij de Veenendaalse krant. Hij realiseert waar jij van droomde. Hij zit nu voor zijn stage als journalist in Oeganda, ik had dat ook wel bij jou vinden passen. Jouw neef Bram is inmiddels al volop aan het werk in het bedrijf van zijn vader, en woont al weer een aantal jaren op zichzelf. Jouw neef Sybren woont samen met zijn vriendin in een dorp in Drenthe en werkt in Groningen. Met jouw neven en nichtje heb ik een fijne band, daar ben ik blij mee. Maar soms is het ook confronterend.

En jouw zusje is druk met de studie psychologie, heeft een vriend en is ook al volop aan het werk, zowel bij de Kinderkliniek in Almere als bij het Prinses Máximacentrum in Utrecht. Als ik haar en jouw neven zie en spreek gaat die grote vraag regelmatig door mij heen… Ik kan er alleen maar naar gissen.

Als dit stukje op het weblog wordt geplaatst verblijven papa en mama in Wenen.
Op 21 juni waren we 25 jaar getrouwd. Het zijn van die speciale momenten, waarbij de vanzelfsprekendheid om het te vieren, doordat je als gezin niet meer compleet bent, niet vanzelfsprekend is. Toch hebben we het gevierd. En hoe. Jouw zusje had een prachtige verrassingsdag voor ons georganiseerd: een boottocht met een grote sloep door de grachten van Amsterdam en daarna gezellig dineren bij een leuk restaurant met al onze dierbare vrienden, familie en buren. Het was fantastisch en natuurlijk werd jouw naam ook regelmatig genoemd tijdens die speciale dag. Van het geld dat we hebben gekregen, hebben we een reisje naar Wenen geboekt. Een prachtige stad.

Toen ik dit stukje aan het schrijven was dacht ik: welke landen heeft Mathijs ook al weer gezien, behalve Nederland? Het eerste tripje was naar Engeland, naar vrienden evenals het tweede tripje naar diezelfde vrienden een paar jaar later in Zweden. Op de terugweg zijn we nog een midweek in een vakantiehuisje in Denemarken geweest, waar we Legoland nog bezocht hebben. En ik herinner me nog de grote ronde plakken knäckebröd, zo groot dat Fredrieke deze wel als dienblad wilde gebruiken en jij als schild… wat een leuke vakantie was dat. Tot slot zijn we voorjaar 2007 nog in Gran Canaria geweest. Jij was toen net klaar met de behandeling met de stamceltransplantatie. We verbleven er in een mooi appartement met een zwembad. Toen jij en Fredrieke een souveniertje mochten uitzoeken (jij koos een houten kikkertje, Fredrieke een djembe) vond jij dat ik ook iets uit moest kiezen. De handdoekjes die ik toen gekocht heb heb ik nog steeds ❤️.

Wat kijk ik terug op mooie vakantiemomenten die we als gezin hebben beleefd, ook in Nederland: op camping de Poppe in Markelo, zeilen met de Vrijheid ( jouw favoriete vakanties waren dat), gehuurde vakantiehuisjes, kamperen met de tent op het Erkemederstrandstrand, het chalet op Texel, etc.

Het lied Vandaag van Rob de Nijs vind ik een prachtig lied, en dan vooral de laatste zin: ik zal twee levens leven met jou in mij…

 

18 mei 2022

Lieve Mathijs,

Vandaag is het 14 jaar geleden dat jij in mijn armen overleden bent. 

De begrafenis was 5 dagen later, 23 mei 2008. 

Iedereen die op de begrafenis was, schreef iets moois op een kaart. Afgelopen week heb ik die kaarten allemaal weer eens teruggelezen. Al die woorden, ze blijven raken. 

Hieronder een paar teksten die op de kaarten werden gezet:

Lieve Mathijs,

Grote kanjer. Jouw positivist zijn, ondanks alle ziekte en pijn, heeft ons veel geleerd. Nu mag jij wonen bij Jezus.

Pieter en Martje

Rood, deze kleur zal mij altijd aan Mathijs doen denken: Ajax! 

Gaan voor de dingen die belangrijk zijn voor jezelf, maar ook altijd aan een ander denken. Dat is hoe ik Mathijs altijd zal blijven herinneren. Marjolein Vorkink

Mathijs, het was een feest om jou les te mogen geven! Ik wilde je zelfs nog de cijfers goed leren schrijven. “Mooi niet”, zei je tegen je moeder. En zo gebeurde het (niet). Juf Marijke (Emma KinderZiekenhuis)

Dag lieve Mathijs,

Je bent voor veel mensen een zonnetje! En je blijft schijnen, al ben je hier niet meer!

Fam. De Jong

Dag lieve Mathijs,

Wij zullen jou vreselijk missen. En wij weten zeker dat, als er in de hemel een voetbalteam is, dan word jij hun keeper,

Wouter, Heidi, Amy en David

Lieve Mathijs,

Je was een voorbeeld voor iedereen. Ondanks jouw ziekte bleef je vrolijk, ook in het veld met jouw team van de Buitenhofs.

Ronald en Jeanine van der Mheen

Lieve Mathijs,

Wij zullen je lieve lach en vrolijke koppie nooit vergeten.

Tim, Paula, Ingrid en Jan

Want als je gaat

Dan vieren we jou

Dan missen we jou

Dan herinneren we jou

In alles wie je bent.

Want als je gaat

Dan koesteren we jou

Dan houden we jou

Dan danken we jou

Dat we jou hebben gekend.

(Femke Kuijpers)

❤️❤️❤️

12 maart 2022

Als het Mathijs geboortedag is, denk ik ook altijd even terug aan zijn verjaardagsfeestjes. Mathijs hield enorm van feestjes: gezelligheid, lekker eten en bezoek. Hij nodigde voor zijn kinderfeestje vaak een gemêleerd gezelschap uit: zijn Marokkaanse en Chinese vriendje, een Surinaams klasgenootje, een Ghanese jongen uit zijn voetbalteam en dan nog wat “Hollandse” jongens en meiden. Een multicultureel gebeuren dus 😊.

Vorige maand kwam ik in de trein op weg naar mijn werk in Lelystad zijn Chinese vriendje Vincent van de lagere school tegen. Ik had Vincent jarenlang niet gezien en gesproken, inmiddels is hij een prachtige jongeman van 23 jaar.

Toen Vincent nog jong was (in groep 2/3) en bij ons thuis met Mathijs kwam spelen, vond hij het altijd geweldig om samen met Mathijs en Fredrieke met het theeserviesje van Fredrieke te spelen. Hij vroeg mij dan altijd “Liesbeth, mogen we weer vieze drankjes maken?” Wat hij dan deed? Ik goot altijd wat thee in een kannetje, wat ranja in een ander kannetje, wat koekjes erbij, etc. Vincent vond het vooral leuk om dit allemaal te mixen. De koekjes werden dan lekker zacht in de thee met ranja, het “vieze” drankje.

In ons recente gesprek in de trein richting Lelystad gaf hij aan nu zijn eigen kiosk te zijn gestart, waar hij… allerlei soorten bubble-thee verkoopt. Zo leuk dit, het zelf creëren van drankjes zat er blijkbaar al vroeg in bij Vincent. De kiosk Midori staat midden in Lelystad. Begin deze maand ben ik even bij hem langs ben gegaan. Ik kreeg een heerlijke bubble-thee en ook nog superlekkere cupcakes aangeboden. Echt lief en heeel erg lekker.

Wat een mooie en leuke jongeman is Vincent geworden en natuurlijk denk ik dan ook: waar zou Mathijs nu op zijn 24 ste hebben gestaan in het leven? Wat had ik graag samen met hem even bij de kiosk van Vincent iets lekkers besteld en genuttigd. Ik weet zeker dat hij dit fantastisch had gevonden en slap had gelegen als we het verhaal van de vieze drankjes weer even hadden opgehaald.....

Liesbeth

Begrafenis 23 mei 2008

Toen we juni 2007 hoorden dat Mathijs niet meer beter kon worden wisten we dat we ons moesten gaan voorbereiden op een begrafenis. Toch was dit iets wat ik zo lang mogelijk voor me uit heb geschoven. Daar wil je toch niet aan denken of mee bezig zijn?

We kenden vanuit het AMC een lief en moedig meisje dat leukemie had. Zij overleed een half jaar eerder dan Mathijs. We zijn naar haar begrafenis geweest. Die maakte veel indruk op ons. Haar ouders hadden de uitvaart op een hele mooie manier vorm gegeven, met foto’s en muziek passend bij haar. We hebben toen meteen de naam van de uitvaartverzorger genoteerd (uitvaartorganisatie ”de Wending”).

Mathijs overleed 18 mei 2008, aan het eind van de zondagmiddag in het AMC. Ook al wist je dat hij niet meer beter zou worden, toch kwam zijn overlijden nog onverwacht. We hebben meteen de Wending gebeld, en de uitvaartverzorgster van de Wending was al in ons huis aanwezig toen wij daar laat in de avond aankwamen.

Oom Kees had ons vanuit het AMC in onze auto naar huis gereden. Niek zat voorin en Mathijs lag bij mij op schoot achterin. Thuis gekomen werd Mathijs in zijn bedje gelegd, waar inmiddels een koelelement (onder de lakens) was gelegd. Mathijs werd door mij gewassen en ik heb hem kleding aangetrokken, die hij altijd fijn vond zitten: het Ajax-trainingspak. Een intense, maar ook indrukwekkende ervaring om jouw kind, waarmee je anders gewoon kon praten, zo dichtbij maar ook zo onwerkelijk en zo onbereikbaar bij je te hebben.

Vervolgens zaten wij midden in de nacht met de uitvaartverzorgster globaal onze ideeën over de uitvaart door te nemen. Ook de dominee werd geïnformeerd. Hij was net begonnen aan een week vakantie, maar kwam hiervoor speciaal van vakantie terug (!). De dominee kwam met een voorstel voor een afscheidsdienst, maar wij hadden toch andere wensen. En voor hem was dat geen probleem. Hij heeft de hele dienst aangepast op onze wensen en passend bij Mathijs. Bijvoorbeeld het bijbelverhaal aangepast aan het verhaal over de barmhartige Samaritaan, wat wij bij Mathijs vonden passen. Ook de te zingen liedjes werden gewijzigd. Zelfs voor wat betreft de kaarsen die gebruikt zouden worden hadden we wensen (…) en ook dit was voor dominee Buurma geen probleem. Hij toog gewoon naar de winkel om ons wensenpakket in te willigen. Het werd een afscheidsdienst zoals wij die graag wilden voor Mathijs. Na de kerkdienst gingen wij als stoet naar een steiger aan een water vlakbij de kerk, waar wij rood-witte (uiteraard) ballonnen oplieten. 

Ook de uitvaartverzorgster had hard gewerkt om de uitvaart zo te organiseren, zoals wij dat wensten. Zelf kwam zij met het idee een stuk groene grasmat in vooraan in de kerk, voor de kansel, te leggen. Hier kwam de kist op te staan en konden  alle bloemen neergelegd worden. Wij hadden besloten geen condoleance te houden. De verwachting was dat er heel veel mensen zouden komen. Al die mensen persoonlijk te woord staan zou (voor ons) een uitputtingsslag worden.  En – om dit alles geen urenlang verhaal te laten worden – zouden wij haast moeten maken/onvoldoende tijd hebben om iedereen net even wat langer/persoonlijker te woord te staan. Wij arriveerden daarom pas in de kerk toen iedereen daar al aanwezig was . Na de dienst en het oplaten van de ballonnen zijn we met een klein gezelschap (familie, naaste vrienden) naar Drachten gereden waar Mathijs begraven werd.

Ook dertien jaar later denk je deze dagen toch terug aan zo’n dag. Je staat voor een onmogelijk iets: jouw eigen kind “wegbrengen”. Toch heeft het geholpen dat we het vorm konden geven zoals wij dat graag wilden en vonden passen bij Mathijs en ons. Het is het laatste wat je voor jouw kind kunt doen.

Nu bezoeken we ieder jaar op of rond zijn sterfdag het grafje. Zo ook dit jaar weer.

12 maart 2021

 Vandaag is het alweer 23 jaar geleden, dat ik aan het begin van de middag moeder werd van een prachtige zoon. 

De dagen voorafgaand aan 12 maart heb ik altijd flashbacks naar de momenten waarop het begin was dat Mathijs zich aankondigde. De vliezen braken in de middag van 11 maart. Opa en oma waren bij ons op bezoek in Amersfoort Kattenbroek, waar wij toen nog woonden. Met oma had ik nog wat boodschapjes gedaan en opa had mooi de nieuwe droogmolen in de tuin geïnstalleerd. Toen de vliezen dus gebroken waren, meteen Niek op zijn werk gebeld om naar huis te komen. En hebben we vervolgens opa en oma maar snel naar huis laten gaan. Je kondigde je die middag aan, maar liet nog wel even op je wachten. Tegen de ochtend (12 maart) begonnen de weeën. De afspraak met de verloskundige was dat we naar het ziekenhuis moesten als jij in de loop van de nacht nog steeds niet geboren zou zijn. Dus met weeën en al in de auto met hoge snelheid door het spitsverkeer naar het toen nog bestaande Amersfoortse Sint Elisabeth Ziekenhuis. Daar werd jij om 12.30 uur geboren. Wat waren we blij met jou! Omdat je drie en een halve week te vroeg was, moest je de eerste paar dagen in een couveuse verblijven. Dat was niet zo leuk, ook al werd er goed voor je gezorgd. En om aan te sterken kreeg je ook nog eens voeding via zo’n sondeslangetje. Gelukkig groeide je goed en mocht je na ongeveer een week met ons mee naar huis. Je groeide op tot een lief en enthousiast mannetje. Je was blij met jouw zusje die anderhalf jaar later werd geboren. Maar je mocht haar ook graag plagen. ¨Ja, zei je dan tegen mij, dat doen broertjes en zusjes nu eenmaal¨. Verjaardagen werden altijd volop gevierd, met traktaties voor de klas en feestjes. Jij genoot daarvan. 

Zo’n geboortedag als vandaag is leeg. We bezoeken jouw grafje en we eten wat lekkers. Jouw uitspraak was altijd ´ik kan over bergen heen kijken´. Dat proberen wij op deze dag dan ook te doen. En: I will carry you til we meet again.

Reacties die binnen kwamen n.a.v. de sterfdag van Mathijs:

Van Demi, klasgenootje van Mathijs in groep 5

"Het is alweer 12 jaar geleden en toch als de dag van gister.

Mathijs,

We zitten met z'n alle in een vreemde en vervelende situatie. Het coronavirus gooit het hele leven overhoop. Een situatie waar jij vast wel wat positiefs uit kon halen. Want daar was je goed in. En daar heb ik altijd bewondering voor gehad. Hoe ernstig de situatie ook was, jij wist er een positieve les uit te halen.

Ik heb er een handje van om vaak negatief te denken ... en heel soms komt er in mijn gedachte een afkeurend vingertje te voorschijn die zegt, je maakt het jezelf zo moeilijk. Draai het is om naar het positieve, dat is veel fijner. Hoe jong je ook was en hoe jong ik toen was, het is mij altijd bij gebleven.

In je korte leven heb je zoveel indruk gemaakt .. en op deze 18 mei sta ik daar weer even extra bij stil.

Want in hart en gedachten. Vandaag en voor altijd. Jouw lichtje straalt tot in de eeuwigheid.

Forever missed ♡ "

Van Jolanda, vroegere collega van mijn (Liesbeth) werk op de Schutse in Harderwijk. 

"Deze bloemen waren 12 jaar geleden geel. tijdens het zaaien van de vioolzaadjes na de begrafenis van Mathijs is er een zaadje in de tuin terecht gekomen. Het jaar daarop was de bloem niet meer geel maar paars.. We zijn nu heel zuinig op dit bloempje. 2 jaar geleden hebben we de tuin opgeknapt en dit struikje voorzichtig verplaatst. Ieder jaar zitten er veel bloemen aan op de sterfdag (vind het zo’n rotwoord) van Mathijs. Ook ieder jaar zeggen we weer: zie het plantje van Mathijs eens stralen..

Het eerste jaar groeide er een mooie viool uit deze struik."

Van Opa. Opa stuurde op de sterfdag van Mathijs nog een foto van een knutselwerkje wat hij had gemaakt voor opa. Berichtje erbij: 

"In gedachte zijn Marianne en de op van Mathijs bij jullie. Kaarsje aangestoken en blijft de hele dag branden."

18 mei 2020

Vandaag precies twaalf jaar geleden ben jij overleden. Op zulke dagen komt mij precies weer voor de geest wat er twaalf jaar geleden gebeurde. In het kort: vrijdagavond startte het jaarlijkse familieweekend, zaterdagmiddag kreeg je drie zware epileptische toevallen, en moest je worden opgenomen in het ziekenhuis in Nijmegen. Zondag 18 mei werd je vanuit het Radboudziekenhuis  overgebracht naar het AMC. Eenmaal daar aangekomen, overleed jij in mijn armen. Een intens verdrietige gebeurtenis.

Zou je het een ramp kunnen noemen? Dit slaat voor mij meteen het bruggetje naar deze tijd, waarin de ramp van het coronavirus de hele wereld beheerst.

Toen jij negen jaar oud was zat jij bij juf Debbie in de klas. Juf Debbie, zelf een Zeeuwse, vertelde over de watersnoodramp in Zeeland. Ook een heftig verhaal uiteraard, een ramp waarbij veel mensen zijn verdronken. Na jouw overlijden vertelde de juf dat jouw reactie op dit verhaal was: “Wat erg dat dit is gebeurd. Maar het mooie is, dat de mensen elkaar toen wel hielpen”. Wat een wijsheid. En dat is wat je nu ook ziet, er is in deze coronatijd veel solidariteit en meer omkijken naar elkaar. Er ontstaan mooie initiatieven, juist in tijden van rampspoed. Zou jij dat “mooie” van vandaag nu ook gezien hebben?

Dit stukje schrijf ik in een vakantiehuisje in Langelille, dichtbij het Tjeukemeer. In het Tjeukemeer ligt een eilandje waar we, toen we nog fijne vakanties met onze zeilboot Vrijheid hadden, veel met jou en Fredrieke gelegen hebben. In het havenkommetje kon jij mooi samen met je kleine zusje in het bijbootje (genaamd de Blijheid) roeien. Wij hebben er nog een prachtig videofilmpje van. Je wilt de Blijheid aanleggen aan een meerpaal midden in het water. Maar uiteraard, dat moet wel 110% safe. Het lijntje wordt dan ook niet één, maar met de nodige moeite twee keer om de paal gelegd 😊 (dat had je van je vader).

Op dat eiland is ook een heel mooi strandje, waar we veel waterpret hebben beleefd: zwemmen, drijven op de groene krokodil, zandkastelen maken, etc. Wat was dat een bijzondere en mooie tijd. Afgelopen week hebben wij een middag een bootje gehuurd waarmee we weer een keer naar het eiland zijn gevaren. Gewoon om er weer even te zijn.

Zeilen met de Vrijheid vond je als invulling van de zomervakanties altijd het mooist. Toen we vroegen waarom zei je: “Nou gewoon gezellig, met z’n allen samen op die paar vierkante meters”. Verder niks aan boord, geen tv, niks. Dus spelletjes doen, lekker zwemmen, een boodschapje doen, varen met de Blijheid en jezelf of zich samen vermaken, dat was het helemaal. Het waren mooie tijden.......

12 maart 2020

Vandaag zou jij een jongeman van 22 jaar geworden zijn.
Ik weet dat, toen jij ziek was, ik zo hoopte dat jij beter zou worden. En dat ik jou dan ooit mee zou mogen maken, gekleed in een mooi overhemd met een colbert. Maar mijn laatste herinnering aan jou is een 10-jarige vrolijke jongen, die het liefst sportkleding droeg. Dat vond je heerlijk zitten en paste ook helemaal bij jou op die leeftijd.

Het blijft altijd vreemd en lastig zo’n geboortedag. Geen taart, geen slingers, maar wel een bezoek aan jouw grafje. Het grafje, waar we violen brengen, jouw lievelingsbloemen. Inmiddels zijn de gekleurde speelse windmolens op het graf vervangen door meer “volwassen” windmolens.

Vanavond eten wij één van jouw lievelingsgerechten, namelijk Fryske bofferd. Beppe maakte deze vroeger altijd en jij vond dat altijd heerlijk.

Soms denk ik wel eens, wat als .... Tegelijk weet ik ook dat dit niet zoveel nut heeft, maar
• Waren wij als ouders dan ook betrokken geweest bij de lessen van stichting PAL over kinderpalliatieve zorg? Ik weet wel zeker van niet.
• Was Niek dan ook betrokken geweest bij de richtlijnen kinderpalliatieve zorg en de clientenraad van het Prinses Maximacentrum? Ik denk het niet.
• Was ik dan vrijwilligerswerk bij Humanitas gaan doen bij het project Gezin en verlies? Ik weet het niet.
• Was Fredrieke dan haar stageplek en scriptieplek gaan invullen in het Prinses Maxima Centrum? Ik weet het niet.
• Was Fredrieke dan vrijwilligerswerk gaan doen bij Make a wish? Ik denk het niet.

Kortom, jouw overlijden heeft ook nu nog gevolgen voor keuzes die wíj maken. In  de dingen waar je je graag voor inzet, omdat je zelf weet hoe belangrijk ze zijn....

Lieve Mathijs, wat missen we jou! Je bent bij ons altijd aanwezig in afwezigheid.

                                                    ❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

11 jaar geleden...

Tijdens de ziekteperiode van Mathijs en zeker tijdens de laatste fase van zijn leven heb ik gelukkig veel uitspraken of gesprekjes die Mathijs en ik hadden vastgelegd. Hier een kleine greep uit datgene wat ik heb opgeschreven.

Juni 2006 (net nadat Mathijs hoorde dat hij opnieuw ziek was)

‘s Ochtends in bed: “Soms ben ik een pechvogel en soms een geluksvogel. Een geluksvogel omdat ik ‘s avonds laat naar voetbal mag kijken.”

Spelend in de tuin kom Mathijs ineens binnen rennen: “Het is een wonder, er groeien aardbeien aan m’n plant!”. De eerste oogst :-)

Juli 2006

Na een heftig bezoekje in het weekend aan het ziekenhuis, hoorde je dat je na twee nachtjes gelukkig weer naar huis mocht. Maar voordat dat gerealiseerd was waren we 2,5 uur verder. Ja, in het ziekenhuis leer je wel wat wachten is. Toen je eenmaal groen licht kreeg om daadwerkelijk te mogen vertrekken riep je “Zo, en nu snel naar de uitgang!”

Papa had tegen jou gezegd: “Vervelend he, al die nare behandelingen”. Hierop had je geantwoord: “Mijn  tijd komt nog wel, namelijk 18 augustus” (datum eerste weekend waarop Ajax zijn eerste wedstrijd na de zomer in de eredivisie moest spelen).

Gesprekje in de auto: “Mam, ik heb toch al heel wat niet leuke dingen meegemaakt, maar ik blijf positief. Je hebt er niets aan om negatief te doen, dat kost alleen maar energie.”

Als je thuis bent en door het raam naar buiten kijkt ziet Mathijs aan de overkant hoveniers aan de slag in de stromende regen. Je hebt meelij met ze en zegt verdrietig: “Mam, ze worden helemaal nat, zullen we ze even vragen of ze een kopje thee willen drinken?”

2008 

In maart 2008 liep ik met Fredrieke en Mathijs allebeide aan een hand door het winkelcentrum. Je zei toen: “Mam, wij zijn jouw bodyguards”. Wat was ik trots op jullie, mijn 'lijfwachten'.

In mei 2008, je was toen al heel erg ziek, overlaadde je ons met kusjes en complimentjes. Gaf aan, dat jij je zo veilig bij ons voelde, dat we zo goed voor jou zorgden, genoot van de vogels die vloten: “Wat fluiten de vogels mooi, he mama?”. En op moederdag kreeg ik een mooie, witte lantaarn met de woorden van jou erbij, die ik nooit zal vergeten: “Mam, ik hoop dat je heel lang moeder mag zijn”. Ik zal altijd de moeder van Mathijs en Fredrieke blijven, maar natuurlijk had jij nu mijn grote volwassen zoon moeten zijn. Dat is een groot gemis en zal altijd pijn blijven doen. 

Over uitspraken van Mathijs gesproken hieronder ook nog een heel persoonlijke ... van Mathijs:

Na ruim 10 jaar heb ik juf Debbie, waarbij Mathijs op de basisschool in groep 5 en 6 zat, recent weer ontmoet. Het was fijn om elkaar weer te zien en te spreken. 

Mathijs zat in groep 6 toen hij overleed. Juf Debbie heeft dit hele proces heel goed begeleid. Zij had ook nog materiaal van Mathijs wat wij nog niet kenden. Met de klas is er gesproken over hoe jij, als kind, het liefste getroost wilde worden. 

Hieronder staat zijn reactie. ...

Mathijs 12 maart 1998 - 12 maart 2019

Vandaag zou Mathijs al weer 21 jaar zijn geworden. Wat moet ik de laatste tijd veel aan hem denken.

Mooie herinneringen komen dan boven drijven. Zoals we op zondagmiddag met de trein naar de Arena reisden, Mathijs stoer in zijn Ajax-tenue met de rode Ajax-das om. Hij ging dan in de trein naast de grootste hooligans zitten en zocht dan contact met de heren. Of, als Ajax slecht voetbalde, Mathijs 10 minuten voor het einde van de wedstrijd zei: “kom op oop, we gaan. En we laten het stadion zien dat ze beter hun best moeten doen.” Ook kan ik mij nog als de dag van gisteren herinneren dat we met zijn oom Arno, neef Bram, Mathijs en mijzelf op weg naar het stadion door de politie werden aangehouden i.v.m. te hard rijden. De boosheid van Mathijs dat hij het zingen van het Ajax-lied moest missen omdat we te laat dreigden te komen! Ook de vele mooie maar ook verdrietige momenten bij zijn eigen voetbalclub De Buitenboys passeren op dit moment mijn gedachten. Ik ben ontzettend blij dat ik Mathijs zijn opa mag zijn en dat neemt niemand maar ook niemand van mij af. Even iets wegpinken.

Elke zondagavond om 7 uur zit Mathijs weer op mijn schouder, kijken we samen opnieuw naar Huntelaar en genieten we vaak (niet altijd) van ons Ajax.


Oop

18 mei 2008 - 18 mei 2018

Het is haast niet te bevatten, maar het is zo. 10 jaar was jij in ons midden, hebben we volop van jou genoten en 10 jaar moeten we nu al weer verder zonder jou. De pijn van het gemis is er nog altijd. Soms wat meer, heftiger aanwezig, soms wat minder.

Wij, papa en ik, zijn net terug van een weekje Lesbos. Ook daar kwamen we “jou” overal tegen. Behalve dat viooltjes jouw lievelingsbloemen waren, heb jij twee dagen voor jouw overlijden ook nog klaprozen als “zulke mooie bloemen” benoemd. Dat vergeet ik nooit meer. We waren 16 mei 2008 op weg naar het familieweekend in Stevensbeek en tijdens de autorit kreeg jij kleine epileptische toevalletjes. Ik zat naast jou op de achterbank en kon jou hiervoor via de maagsonde medicatie toedienen. Terwijl ik daarmee bezig was, natuurlijk gespannen vanwege de situatie in de auto, keek jij door het raampje naar buiten en zei: “Kijk eens mam, zulke prachtige klaprozen staan er in de berm!”. Klaprozen zijn sterke bloemen en staan ook symbool voor de strijders in de eerste en tweede Wereldoorlog. En sterk en een strijder, maar dan tegen jouw ziekte, was jij ook!  Op Lesbos groeien  de klaprozen in deze tijd van het jaar werkelijk overal.

Lesbos is het eiland waar veel vluchtelingen in gammele bootjes aankwamen en aankomen. Afgelopen zondagmiddag, toen wij in een haventje vlakbij de Turkse grens waren, waren er die ochtend vroeg 80 nieuwe vluchtelingen binnengekomen. We spraken meerdere mensen van het eiland hierover en zij zeiden: “Het is voor de vluchtelingen moeilijk, maar ook voor ons”. Wat heeft de middenstand en hebben de hotels hierdoor slechte tijden gehad en nog steeds wel. Toeristen meden en mijden dit mooie eiland. En dat terwijl de bevolking juist zo vriendelijk en behulpzaam is. De eigenaar van ons appartementencomplex stelde toentertijd zelfs een kamer beschikbaar voor een vluchteling. Ik weet nog dat juf Debbie ( jouw juf uit groep 6) vertelde dat jij zo onder de indruk was geweest van het verhaal over de watersnoodramp in Zeeland. Je haalde het positieve eruit en had gezegd: “Het was wel heel erg juf, maar het mooie hiervan was dat in die tijd de mensen elkaar allemaal hielpen”. En dat is wat er op Lesbos ook gebeurt.

En natuurlijk vraag je jezelf dan af: hoe zou Mathijs het hier op Lesbos ervaren hebben, gevonden hebben? We zullen het nooit weten, maar wat jij ons in jouw korte leventje hebt laten zien is dat je een “groot” hart had. En dat, lieve Mathijs, draag ik altijd met me mee.

xxxx mama



Een ster...
Jouw zusje kwam laatst naar ons toe met de mededeling: “ik wil een tattoo laten zetten”. Onzer beide eerste reacties was dat we het daar niet zo mee eens waren. Een tattoo ...... Maar toen ze vertelde wat de bedoeling is werd het een ander verhaal. Ze wil op deze dag, 18 mei, een heel klein sterretje aan de zijde van haar hart laten tatoeëren. Fredrieke draagt jou dan letterlijk en figuurlijk altijd met haar mee.

Mathijs, 12 maart 1998 - 12 maart 2018

Vandaag zou jij 20 jaar geworden zijn. 20 jaar geleden kwam je op 12 maart in het St. Elisabeth ziekenhuis in Amersfoort ter wereld. Onze zoon, Mathijs Douwe! Ruim drie weken te vroeg. Je was een klein mannetje en moest een aantal dagen in het ziekenhuis blijven. Gelukkig mocht je na drie dagen mee naar huis. Wat een feest.

Alle verjaardagen werden altijd volop gevierd. Je hield wel van gezelligheid en feestjes. Ook van jouw  kinderpartijtjes. Je nodigde meestal een gemengd gezelschap uit: Nederlandse, Marokkaanse, Ghanese, Surinaamse, Chinese vriendjes … Kortom, het was een kleurrijk geheel.

Ook tijdens de periode dat je ziek was (2004 – 2008) hebben we altijd veel aandacht besteed aan jouw verjaardag. We pasten het programma aan aan jouw energielevel. Jouw laatste verjaardagsfeestje met vrienden, je was toen 10 jaar, bestond uit een bezoek aan het wokrestaurant. Wat heb je nog genoten, vooral van de gezelligheid, want eten ging toen al niet zo goed meer.

Op jouw verjaardag mocht je ook altijd kiezen wat we gingen eten. Jij koos vaak bofferd (een Fries meelgerecht, een soort pannenkoek), maar ook was je dol op Chinees eten en appeltaart ging er ook altijd wel in. 

En natuurlijk wordt er ook altijd gezongen op een verjaardag. Een standaard liedje om tijdens een verjaardag te zingen  is ”Lang zal hij leven”. Voor mij heeft dit liedje nu wel een andere lading gekregen. Ik hoop van harte dat het voor velen uit mag komen, maar voor Mathijs hield zijn (aardse) leventje op toen hij 10 jaar oud was. Veel te kort en veel te vroeg is zijn leven beëindigd.  Wat had ik vandaag graag “Lang zal hij leven” voor jou gezongen,  een gemengd gezelschap vrienden op bezoek gehad en een extra grote appeltaart gebakken! In plaats daarvan rijden we met zijn drieën naar Drachten, om jouw grafje extra mooi te maken op jouw geboortedag.

Mathijs 1998 - 2008

Vandaag negen jaar geleden werden wij deze ochtend wakker in het ziekenhuis in Nijmegen. Mathijs had tijdens het familieweekend (in 2008 viel 18 mei in het weekend) in Stevensbeek een hele forse epileptische toeval gehad. Met als gevolg dat hij met de ambulance naar het Radboudtziekenhuis werd gebracht. We wisten wel dat hij heeel erg ziek was, maar toen nog niet dat hij hetzelfde weekend ook zou sterven. Wel waren we al met grote twijfel afgereisd naar het familieweekend, maar voor Mathijs was er geen twijfel. Hij wilde gewoon gaan en dus gingen we. Met een tas vol medicijnen bij de hand. Wat heeft hij vrijdags nog genoten van de optredens van zijn neefjes, nichtjes, ooms en tantes. Dat was zijn levenskunst: genieten van kleine dingen. Zelfs tijdens de autorit naar Stevensbeek, hij kampte met veel hoofdpijn, bracht hij het nog op om te zeggen, dat hij de rode klaprozen in de berm zo mooi vond. Eerlijk gezegd had ik daar niet zo'n oog voor, want ik maakte me tijdens de rit al grote zorgen over hem.

 

Zo had hij wel meer van dat soort 'genietmomenten' tijdens de laatste weken van zijn leven. We hebben bijvoorbeeld met zijn vieren nog een mooie fietstocht door de duinen gemaakt, zowel Mathijs als Fredrieke zaten achterop. Eenmaal terug in het vakantiehuisje zei hij: "zo, dat hebben we maar weer mooi meegemaakt". En vooral ook veel complimentjes aan ons geven, zoals bijvoorbeeld: "wat heb je weer lekker gekookt", terwijl hij zelf amper drie hapjes op kon... Ook kreeg ik die laatste weken heel veel kusjes. Het was een bijzondere periode, maar ook heftig. Tijdens zijn ziekteperiode probeerde ik regelmatig te polsen hoe hij zich voelde, hoe hij in zijn vel zat. Hij zei eerst altijd "het gaat goed". Vanaf het moment dat hij een maagsonde kreeg (twee maanden voor zijn overlijden) zei hij "het gaat zoals het gaat" en tijdens de laatste week antwoordde hij "ik zou graag mijn leven overdoen, maar dan zonder ziekte". De limit was bereikt maakte ik uit deze opmerking op.

 

 

Tijdens de laatste week vroeg hij mij ook nog of ik het leven nog wel leuk vond, ook omdat ik vanwege de zorg voor hem nu niet kon werken. Ik antwoordde, dat ik het helemaal niet erg vond dat ik geen werk had. Maar dat mijn grootste wens was, dat hij niet ziek zou zijn. Ik stelde hem dezelfde vraag: "vind jíj het leven nog wel leuk? Mathijs zijn antwoord was: "nou gewoon doorgaan hė. Je hebt er niks aan om te zeuren en negatief te doen."

Wat een kanjer.

Al deze herinneringen komen deze dagen extra naar boven. Ik ben ook blij, dat ik best veel dingen opgeschreven heb, want details raak je toch kwijt en dat wil je eigenlijk niet.

Dit jaar voor het eerst geen Mathijs Douwe F-jes toernooi bij de Buitenboys. En ook geen Mathijs in bocht 10 bij de Alpe d'HuZes. Best vreemd. Door deze twee evenementen bleef zijn naam toch genoemd. En dat is wat je graag wilt.

Maar gelukkig hebben we mensen om ons heen, die zijn naam ook blijven noemen. Zo belangrijk, want zo heeft Joris (onze neef) aan het einde van een door hem gemaakte korte film over Fredrieke (zie rechterkolom) zo mooi benoemd dat Mathijs altijd deel uit zal blijven maken van ons gezin.  En zo is het. 

12 maart 1998 – 12 maart 2017

Jouw geboortedag, tot en met jouw tiende jaar jouw verjaardag.Daar hoorden altijd taart, cadeautjes en visite bij. Je was zeker een jongen van feestjes, gezelligheid. Daar kon je enorm van genieten. Maar niet alleen van cadeautjes krijgen genoot je, ook van cadeautjes geven. Tijdens jouw ziekteperiode heb je ons als ouders regelmatig verrast met een cadeautje, waar vaak een briefje bij zat met lieve woorden. Herinneringen, ze zijn zo kostbaar! Herinneringen, waarbij jij weer even heel dicht bij komt lieve Mathijs!

Mathijs 1998 - 2008