Jongen van tien

Als een jongen van tien,

Zo ben je overleden

Na die jaren van strijd

Nu vijf jaar geleden

 

Een jongen van tien

Zoveel kracht en moed

In een gevecht zo oneerlijk

Het was jouw grote goed

 

Een jongen van tien

Voor vele byzonder

Wat jij liet zien

Was eigenlijk een wonder

 

Een jongen van tien

Vol hoop en dromen

Het liefst met de voetbal

Dat heeft een beetje mogen uitkomen

Een jongen van tien

Met zijn kale koppie in het doel

Zo ziek, maar dapper, trots en blij

Dat geeft een warm gevoel

 

Een jongen van tien

Die nadenkt over de wereld en de natuur

Hoe kan het anders, schoner en beter

Dan ben je niet anders dan puur

​

Dag jongen van tien

Hoe zou je er nu uit hebben gezien?

Zou je dit jaar je eerste biertje drinken?

Had je al een vriendinnetje misschien?

 

Lieve jongen van tien

15 jaar zou je dit jaar zijn

Ben je nog lief, heb je de baard al in de keel?

Of ben je lang en slungelig met wat puberchagrijn?

Een jongen van tien

Die anderen verteld

Dat je voorbij de bergen moet kijken

Je bent een kleine held

Een jongen van tien

Ik zie hem in elk viooltje wat bloeit

Als die weer beginnen te bloeien

Dan ben je weer een jaar in de hemel gegroeid

 

Lieve Mathijs,

 

deze dingen schieten op de meest gekke momenten zomaar door mij heen. Tien zal je altijd blijven. 15 zou je zijn geworden dit jaar. 5 jaar geleden waren met zijn allen bij elkaar. Jij zou en moest mee op familie weekend. Je kon niet meer en overleed de laatste dag van dat weekend. Maar wat heb je nog genoten die vrijdag. Nu zijn we weer met zijn allen bij elkaar en ja, ook jij bent erbij, zoals elk jaar. Je wordt niet vergeten.


J.E.

 

 

 

  

Vijf jaar

Lieve Mathijs,

5 jaar geleden hadden we een familieweekend in Stevensbeek. Daar ging het mis, je belandde na een epileptische toeval in het ziekenhuis in Nijmegen. Een dag later, 18 mei 2008, ben je in het AMC, waar je inmiddels naar toe was gebracht, overleden. 

Familieweekend: voor jou, een kind wat enorm hield van familiefeestjes, een heel belangrijk weekend. Je telde de maanden, weken en dagen af naar dit weekend. Nu, 5 jaar later is het weer familieweekend. Al weer het vijfde jaar zonder jouw aanwezigheid, jouw vrolijke lach, jouw gedrevenheid bij de spelletjes, jouw …. Ja vul maar in. Tijdens het laatste familieweekend waar jij bij was (2008) heb je mij overladen met kusjes. Je hebt lieve dingen tegen ons gezegd als; “wat zorgen jullie goed voor mij”, “wat koken jullie lekker”, “mam, wat blijf jij altijd rustig” en nog veel meer. Al die lieve woorden en jouw kusjes bewaren we voor altijd in ons hart lieverd. We missen je iedere dag een beetje meer.

Papa, mama en je zusje Fredrieke

Opbrengst 3.177 euro bij Mathijs Douwe Toernooi Buitenboys

Het vijfde Mathijs Douwe Team, georganiseerd door de Almeerse voetbalclub Buitenboys, was donderdag weer een groot succes! De dag verliep vlekkeloos en het weer werkte  fantastisch mee. Op de velden liepen ruim 60 teams mini's en F-jes, die een geweldig sportieve dag meemaakte. En aan het eind van de dag kon ook de opbrengst voor de bouw van het nieuwe kinderoncologisch ziekenhuis Prinses Maxima Centrum bekend worden gemaakt: 3.177 euro, dat zijn 635 stenen!

Dat zo'n toernooi organiseren veel tijd en organisatie kost zal niemand verbazen. Maar wie het nieuws heeft gevolgd weet dat de Buitenboys een hele heftige periode achter de rug heeft. Op 2 december 2012 werd grensrechter Richard Nieuwenhuizen op het voetbalveld van de Buitenboys mishandeld. Een dag later overleed hij aan zijn verwondingen. Dat heeft veel consequenties gehad voor de club. En alles wat er achter aan kwam, recent nog de benefietwedstrijd voor de Stichting Richard Nieuwenhuizen, kost vrijwilligers en bestuur veel tijd. Als er daarnaast dan toch nog een Mathijs Douwe toernooi wordt georganiseerd voor nóg een ander goed doel: RESPECT!

Het vijfde Mathijs Douwe Toernooi op 9 mei bij de Buitenboys Almere

Donderdag 9 mei organiseert Mathijs zijn voetbalclub al weer voor de vijfde keer het toernooi voor de F-jes en de mini's dat zijn naam draagt: het Mathijs Douwe Toernooi. Net als voorgaande jaren gaat ook dit jaar het geld naar Kika. Deze keer echter voor een heel speciaal project, namelijk Kikabouw. Kikabouw zamelt geld in voor de bouw van het Prinses Maxima Centrum voor kinderoncologie. Dit nieuwe ziekenhuis zal in 2015 in Utrecht worden geopend en zal het eerste ziekenhuis in Europa zijn dat zich helemaal richt op het bestrijden van kinderkanker. Eigenlijk heeft het ziekenhuis maar één doelstelling: zo snel mogelijk weer sluiten omdat het overbodig is geworden.

Momenteel horen jaarlijks 550 kinderen in Nederland dat zij kanker hebben. De medische wetenschap kan inmiddels 75% van deze kinderen genezen. 25% van deze kinderen sterft, jaarlijks 5 schoolklassen vol! Het Prinses Maxima Centrum bundelt niet alleen de zorg voor kinderen met kanker in Nederland, ook wordt al het onderzoek naar kinderkanker in Nederland in dit ziekenhuis samengebracht. Deze bundeling van kennis en genezing moet er toe leiden dat er over tien-twintig jaar geen kinderen als Mathijs meer sterven aan kanker.

Een prachtig doel waar de Buitenboys graag aan bijdraagt. Geweldig dat zij dit weer doen!

(het toernooiboekje is in groter formaat te bekijken door rechtsonder op de vier pijltjes te klikken. Downloaden kan door op linksonderaan op 'slideshare' te klikken)

Het is vandaag precies vijf jaar geleden dat bij Mathijs een maagsonde werd geplaatst. Wat we toen niet konden weten was dat het eigenlijk een volstrekt overbodige ingreep was. Na die operatie hebben we nooit meer de ons bekende Mathijs terug gezien. Het plaatsen van die maagsonde was de opmaat voor het definitieve einde.

Al maanden, eigenlijk al vanaf november 2007, at Mathijs slecht. We probeerden alles, haalden alles waar hij zin in had in huis. Wilde hij 's ochtends chips als ontbijt, dan kreeg hij chips. Tosti's, kippepootjes, macaroni, pinda-chipitochips, van die roze suikerspekkies, bedenk het en we haalden het uit de winkel. Vervolgens zat je aan tafel en dan at Mathijs er twee kleine hapjes van. "Geen aandacht aan besteden, anders wordt de druk op hem te groot" schoot er dan door je hoofd. 

Het gewicht van Mathijs daalde en daalde. Natuurlijk bespraken wij dat met de artsen. Maar die wilden (was het nog niet ernstig genoeg?, vonden ze het zinloos?) niets doen. 

Eindelijk, half maart kwam daar toch het besluit, "we gaan een maagsonde bij Mathijs plaatsen". Mathijs wilde dat helemaal niet. We hebben echt moeten aandringen. Overtuigd hebben we Mathijs nooit. Denk ik. Hij deed het voor ons.

De artsen gaven aan dat het een hele kleine ingreep zou zijn: " één nachtje ziekenhuis, en dat is gewoon ter controle". Dat hielden we Mathijs ook steeds voor. Maar al direct de dag na de ingreep bleek het anders uit te pakken. Mathijs lag maar in dat ziekenhuisbed en voelde zich duidelijk zeer ongelukkig. "Als een dood vogeltje", lees ik terug op het weblog ( http://www.mathijsdouwe.blogspot.nl/2008/04/onduidelijke-situatie.html ).  Eenmaal weer thuis in Almere hadden we een oud mannetje mét een wandelstok in huis lopen. Mathijs bleef klagen over zijn buik/maagsonde. Het deed hem gewoon pijn. Drie dagen later hebben we een rolstoel gehaald.

We hebben veel kleine en grote beslissingen genomen in de vier jaar dat Mathijs ziek was. Maar het plaatsen van de maagsonde is een verkeerde beslissing geweest. 

(foto: laatste keer in het doel bij de Buitenboys, de dag voor het plaatsen van de maagsonde)

'Pak maar mijn hand'

Dat was even schrikken en slikken afgelopen woensdagmiddag. Zoals vaker op een dag loop ik mijn ‘timeline’  op twitter even door. En zoals zo vaak is er woensdag ook weer een tweet van Kika:

KiKa8118 Vooruit, voor onze trouwe volgers de voorpremière. Scherm groot en geluid hard en maak #KiKabouw vandaag trending! http://t.co/UV2KKPqL8D … 20-03-13 13:20

Ik klik de link aan. En schrik. “Pak maar mijn hand”, dat is ‘Mathijs’. En nu dus – bedenk ik me meteen – waarschijnlijk ook de muziek voor de bouw van het nieuwe kinderkankerziekenhuis. Meteen het filmpje afgebroken, L erbij geroepen en samen het filmpje bekeken. Indrukwekkend. Inderdaad, wat een toeval. Het nummer dat 23 mei 2008 aan het eind van de kerkdienst werd gedraaid is nu het promotiefilmpje voor een de bouw van een ziekenhuis dat er voor moet zorgen dat er geen kinderen als Mathijs, Danique, Emma, Lucas, Stephan, Thomas en duizenden anderen meer sterven aan kanker.

23 mei 2008 ben ik al vroeg wakker. Door alle voorbereidingen voor de begrafenis van Mathijs is het heel druk geweest afgelopen dagen. Ik besluit – nu kan het nog – een poosje naast Mathijs aan zijn bed te gaan zitten. Straks komt de begrafenisonderneemster, gaan we naar de kerk voor de afscheidsdienst en wordt Mathijs begraven. Is hij weg. Als om een uur of zeven ook F en L wakker zijn merkt F op (aanleiding weet ik niet meer, stond bv de radio aan?) dat “Mathijs ‘Pak maar mijn hand’ ook een heel mooi lied vond”. Werkelijk, noch de naam van de artiest noch het nummer zegt mij iets. Later blijkt dat Mathijs en F vaak naar de site clipjes.nl op de computer keken, waar ook regelmatig nummers van Nick en Simon te zien waren. Boven ben ik het nummer op de computer gaan beluisteren. En al snel besloten het op cd te branden. De begrafenisonderneemster gemeld dat wij dit nummer als laatste na de zegen van de dominee, bij vertrek uit de kerk wilden draaien.  Ze klinkt wat ‘kort’ aan de telefoon. Later horen we dat ze het niet helemaal prettig vond de organiste op het allerlaatste moment te moeten melden dat er bij het verlaten van de kerk geen slotlied op het orgel gespeeld hoeft te worden.

Vier uur later geeft de dominee, het is het einde van de afscheidsdienst, in een volle kerk de zegen. In mijn herinnering start de koster op dat moment het gebrande cd-tje. Hoe het kan weet ik niet, maar ‘Pak maar mijn hand’ knalt vrij hard door de kerk heen. Omdat iedereen opstaat van z’n stoel is het wat rommelig. En iedereen moet wat harder praten om boven de muziek uit te komen. Een paar minuten later lopen wij de kerk uit, achter het kistje dat door mijn zwager, neef, broer en vader wordt gedragen.

‘Pak maar mijn hand’  is dus voor mij voor altijd met dit beeld verbonden. En we horen vaker van anderen die er 23 mei 2008 in de kerk bij waren dat als ze dit nummer op de radio, in de winkel of in een sporthal horen, ze denken aan Mathijs.

15 rode rozen voor Mathijs... voor altijd in ons hart

(L. schrijft)

12 maart 2013, vandaag zou het een feestdag moeten zijn…

Ieder jaar weer merk ik toch weer dat de aanloop naar 12 maart meer met me doet dan ik soms denk. Die dagen komen de tranen op niet-verklaarbare momenten tevoorschijn. Ieder jaar herbeleef ik ook weer hoe het was, de geboorte. Een bijzonder moment. Op 11 maart 1998 braken bij mij de vliezen en wisten we dat het kindje binnen een dag geboren zou worden. We wisten niet of het een jongetje of een meisje zou worden. Mathijs werd op 12 maart om 12.23 uur geboren. Het was een vlotte bevalling, wel in het ziekenhuis vanwege de eerder gebroken vliezen. Mathijs moest meteen in de couveuse omdat hij ruim 3 weken te vroeg was en en nog net niet in staat bleek om zelf de temperatuur vast te houden. Ook was zijn suikergehalte laag en kreeg hij een glucose-infuusje. Ik weet nog dat ik dat toen wel even slikken vond. Ik verwoordde dat in mijn dagboek als volgt: “Vandaag (dag 4 in het ziekenhuis) heb ik het best een beetje moeilijk. Ik ben wat emotioneel. Je bent eigenlijk heel erg dichtbij, maar ook zo veraf, daar in de couveuse. Eigenlijk moeten we meteen weer afstand van je doen, terwijl je net bij ons bent. Het moet nu eenmaal, omdat je nog wat aan moet sterken, maar papa en mama vinden het niet leuk. Je bent zo lief, klein en teer. Eigenlijk zou je bij ons moeten zijn, lekker bij papa en mama.”

Gelukkig weet je op zo’n moment nog niet, wat ons als gezin nog allemaal te wachten staat.

Ook gaan de dagen voorafgaand aan 12 maart mijn gedachten uit naar de mooie periode waarin alles nog “gewoon” was, de jaren vóór 25 september 2004. We waren een mooi en compleet gezin en deden leuke dingen met elkaar. Ik werkte heel weinig toen de kinderen klein waren en had vaak alle tijd om met Mathijs en Fredrieke bezig te zijn (verven, koekjes bakken, etc, etc.). Als het mooi weer was gingen we naar buiten, de tuin in of naar een speeltuin in de buurt of we stapten op de fiets… Eentje voorop en eentje achterop. Wat een prachtige tijd was dat.

Het bijgevoegde artikel heb ik al heeeel lang geleden uit een Margriet gehaald en vond het zo herkenbaar. Als je het leest, wissel dan de kindernamen in voor die van Mathijs en Fredrieke. Wat had ik vandaag graag twee grote puberfietsen in de garage zien staan, het is er maar één.

Bijna vijf jaar zonder Mathijs

Gisteren ben ik 49 jaar geworden. Recent las ik dit mooie gedicht, wat mij deed denken aan Mathijs.

Lieve mama, laat je tranen

niet langer vallen in jouw schoot

                                                          Misschien word ik niet zoals

jij ooit verwachtte groot

Maar ik ben mijn vlieger achterna

Naar waar bloemen mij omringen

En vlinders met hun vleugels

de mooiste liedjes voor mij zingen.

Lieve mama, ook al lijk ik ver

Ik houd je in de gaten,

Want jij mijn lieve mama,

Kan ik nooit verlaten

Ik zweef nu als een engel

bij je dag en nacht

En als je ’s avonds slapen gaat

Kus ik jouw wangen zacht.

Lieve mama, ik vlieg nu

voorbij de zonnestralen

En als jij ooit jouw ogen sluit

Kom ik mijn mama halen

Ik zal je brengen naar mijn paradijs

Vol vliegers groot en klein

En vanaf dat moment

Zullen we weer samen zijn.

(onderste foto: vliegeren, mei 2006, op Texel)