Met lege handen...

Dinsdag 29 juni was er de afscheidsavond van groep 8 B van de basisschool de Olijfboom. De klas van Mathijs. Mij was gevraagd of wij het ook fijn zouden vinden om hierbij aanwezig te zijn. Omdat ik (L.) nog regelmatig even in de klas kwam en de kinderen van Mathijs zijn klas nog regelmatig sprak en vooral omdat ik er anders gezeten zou hebben vanwege het afscheid nemen van de basisschoolperiode van Mathijs wilde ik hier graag bij aanwezig zijn.
Moeilijk maar goed om er te zijn.

Hoe zou Mathijs het zelf gevonden hebben om naar een andere school te gaan? Ik denk, Mathijs kennende, dat hij heel trots zou zijn en dat hij zou genieten van een tas vol boeken en het gaan naar een “grote school”. Wat voor advies zou Mathijs gekregen hebben? Het was altijd en heel slim mannetje en tijdens een test in het AMC die hij moest ondergaan voorafgaande aan de behandelingen (ze wilden een score hebben van het moment dat er nog geen nadelige invloed kon zijn van de kuren en bestralingen) scoorde hij een bovengemiddeld IQ. Het blijft nu alleen maar een gissen…. “ik denk dat hij……”. Van veel klasgenootjes van hem weet ik het advies inmiddels wel.

Door de klasgenootjes van Mathijs werd een musical opgevoerd. In gedachten zit je dan te bedenken hoe Mathijs daar tussen zou hebben gestaan. Zijn vriend Nasser genoot volop van het meedoen. Daar zou hij vast en zeker naast gestaan hebben.

Na de musical was er een officieel gedeelte, waarbij er aandacht was voor alle individuele leerlingen. Ook wij werden niet vergeten. We kregen van ieder kind een oranje gerbera met daaraan een persoonlijk berichtje voor ons als familie of voor Mathijs. Heel mooi. Bij thuiskomst hebben we ze naast zijn tafeltje in de woonkamer gezet, die op dat moment helemaal ingericht was met allemaal oranje attributen van Mathijs: toeter, hoed, vlaggetjes, bal, etc. Dus die oranje gerbera’s pasten er heel mooi bij. Hieronder de spreuken zoals op de kaartjes zijn geschreven (ik heb de tekst letterlijk overgenomen):
• We missen je Mathijs - Jerreau
• Lieve Mathijs, je was altijd een aardige sociaale jonge die goed kon voetballen – Jeroen
• Mathijs was een hele lieve jongen in de klas. Hij was altijd een doorzetter en gaf nooit op. Van groep 1 t/m groep 6 was jij een aardige en betrouwbare jongen. XXX Saskia
• Lieve Mathijs, Je was een aardige jongen. Ik speelde wel met je, niet vaak. Maar als ik met je speelde was het gezellig. Ik mis je en de rest ook. We hoopte dat het niet gebeurd was. XXX Malivai.
• Ik vind het jammer dat Mathijs overleden is aan kanker. Mathijs was heel erg aardig en betekende heel veel voor ons.
• Lieve Mathijs, je was een leuke jongen die goed kon voetballen. We missen je allemaal. We hoopte dat het niet gebeurd was. XXXXXXX – jes Nasser
• Mathijs was iemand die nooit op gaf en heel vrijgevig. Hij betekende veel voor de klas niet als iedereen. En was heel aardig, dat was Mathijs – Ruben
• Ook al scheiden onze wegen hier, je zult altijd in mijn hart blijven voortleven. – Judith
• Lieve Mathijs. Hij gaf nooit op en was een echte vechter. Hij was een lieve klasgenoot. Ik zal hem nooit vergeten. XXX – jes Anouk
• Mathijs, we wouden dat je nog naast ons kon zitten en leuke grappen kunnen maken. We missen je XX – Tim XX
• Aan de familie van Mathijs: Ik vind het jammer voor jullie. Ook al ken ik hem niet ik heb medelijden. Veel sterkte van Johan.
• Lieve Mathijs, ook al zit je niet meer in de klas, we zullen altijd blijven weten dat je er was. Groetjes Jentl
• Lieve Mathijs en de ouders en zusje. Mathijs betekende heel veel voor mij. Het is daarom ook heel jammer dat hij zijn ziekte niet overleefd heeft. Nog steeds veel sterkte. XXX – jes Demi
• Lieve Mathijs, je hebt veel voor ons betekend. We zullen je nooit vergeten.- Melissa
• Mathijs. Je hebt veel voor ons betekend. Je liet altijd zien dat je hard moet werken ondanks dat je geen zin hebt of ziek bent. XXX Amber
• Lieve Mathijs, je was een fanatieke jongen die goed kon voetballen
• Mathijs was een echte doorzetter en hele lieve klasgenoot. Ik mis je nog steeds. XX Ellen
• Aan de moeder van Mathijs: bedankt voor alle dingen die je voor ons hebt gedaan. Groetjes van Sam
• Voor Liesbeth, Fredrieke, Niek en Mathijs. Mathijs was altijd een blije jongen. Ik vond het altijd leuk om met hem drankjes te maken en te voetballen. Groetjes Vincent.
• Mathijs, je hebt veel voor ons betekend, je liet ons zien dat je nooit moet opgeven. Je zult altijd in ons hart blijven en we hebben nog steeds verdriet om jouw overlijden. XXX – jes Romy
• Ook al gaan we naar het V.O. je blijft altijd een plekje in ons hart hebben. XXXX Joy
• Mathijs betekende heel veel voor mij. Hij was een voorbeeld, een vriend, een hele goede voetballer. Dat betekent Mathijs voor mij. Groeten Marten


Zo stond ik na afloop niet met lege handen, maar met handen vol bloemen…..

Lieve Mathijs,


Daar stond je vorige week donderdag dan ineens op de Alpe d’Huez. Bovenop een rots in bocht 10. Deze bocht hadden wij uitgekozen omdat je 10 jaar bent geworden. Je loodste met jouw mooie, vriendelijke en lieve lach de fietsers de berg op en af. Vooral dat laatste was voor sommigen nog erger dan de klim. De fietsers moesten constant in de remmen hangen.

Ik vond het zo symbolisch dat je daar stond, met name ook omdat je vaak zei “je moet over bergen heen kijken”. Je bedoelde: denk niet in problemen maar in oplossingen. Dit is tevens het uitgangspunt van de Alpe d’HuZes. Wat een ervaring om met allemaal mensen bij elkaar te zijn die iemand in hun hart meedragen of hart voor de zaak hebben. Jij was op deze manier volop aanwezig en zeker bij het Mathijs Douwe Team. Wat een goed en warm gevoel gaf dat.
Er was vreugde, er was verdriet, maar iedereen had één doel: strijden tegen die vreselijke ziekte.

Mam is er zo door geraakt, dat ze hoopt dat papa, mama en je zusje in 2011 met elkaar de berg mogen beklimmen. Papa en mama op de fiets en hoe Fredrieke de berg op komt (fietsend of lopend) moeten we nog even bekijken. Zie je het voor je?

Je voelde daar zo dichtbij... Vrijdagavond was er een groot feest en Maarten Peters zong een prachtig lied, wat mij enorm ontroerde. Het heet: ‘Vanaf vandaag’ en is geschreven en oorspronkelijk gezongen door Rob de Nijs.

Liefs,

Mama




Vanaf vandaag
Vandaag begraaf ik jou in mij
Niet in de aarde, niet in die kist
Niet bij die bomen in de ochtend mist
Daar ben jij niet, jij bent veilig in mij

Vandaag begraaf ik jou in mij
Niet bij die steen daar, die lange rij
Al die oude namen, daar hoor jij niet bij
Nee vandaag begraaf ik jou in mij

Dan kan ik met je praten en antwoord geven
Dan blijf je leven in mijn leven
Neem m’n ogen en kijk met mij
Neem m’n voeten en loop met mij
We gaan naar huis toe, wij allebei
Vanaf vandaag leef jij in mij

Vandaag begraaf ik jou in mij
Zal je niet zoeken waar je nu bent
Blijf maar bij ons hier waar je iedereen kent
Jou plaats aan tafel hou ik voor je vrij

We zullen lachen en weer plannen maken
Zal met je slapen en met jou ontwaken
Neem m’n mond en lach met mij
Neem m’n handen en voel met mij
Wat je nog doen wou, doe ik erbij
Vanaf vandaag leef jij in mij

Haal weg dat kruis en al die witte bloemen
Verscheur de krant waar in ze jou naam noemen
Neem m’n ogen en kijk met mij
Neem m’n hart en leef met mij
Want jou dood is nu voorbij
Vanaf vandaag leef jij in mij

Zal twee levens leven
Met jou in mij

(c) Rob De Nijs
Foto: Luc Lodder Fotografie

Alpe d'HuZes 2010: fantastisch!!!

Wat een dag, donderdag 3 juni. Echt ongelooflijk. Ik zal geen vergelijking maken met m'n trouwdag – dan krijg ik ruzie – maar het was echt een hele mooie dag!!

Hoewel de officiële start om 05.06 uur was, hadden wij besloten om gezien de verwachtte drukte (3000 fietsers) pas om 6.00 uur aan de start te zijn. Bij aankomst konden we inderdaad meteen weg. Nadat de teamleden elkaar succes hadden gewenst – zo'n berg opfietsen moet je toch in je eigen tempo doen, dus los van elkaar – op weg. De Alp is 21 bochten hoog, dus je bent echt aan het aftellen. Dinsdag hadden we de berg al gefietst en was ik meer dan bekaf aangekomen. Een ervaren fietser die zus Stella woensdag sprak gaf haar het advies om zeker de eerste bochten (die zijn erg zwaar) niet te hard te gaan. Na de start ben ik dus tot aan bocht 17 echt op 7 km per uur gaan zitten. En ook daarna het tempo laag gehouden zodat ik niet achter de adem zou komen. Na een uur fietsen schoot opeens de zon over de Alp heen. Een geweldig moment in zo'n omgeving. 30 minuten later rij ik over de finish. Dankzij de tips van Stella's deskundige 'nog zo fris als een hoentje'. De finishplaats is een groot plein en er is een euforische sfeer. Elke fietser wordt door twee gezellige Brabantse dames onder de finishboog doorgepraat. Het massaal aanwezig publiek juicht. Prachtig. Na een paar koppen koffie – risicovol om een ambtenaar te lang te laten fietsen zonder koffie – en even genoten te hebben van de sfeer de 1070 meter omlaag (14 kilometer) terug naar beneden geroetst. Dat gaat natuurlijk zeer, zeer hard. Fietsen hoef je niet, dat gaat helemaal vanzelf. In bocht 10, 'de bocht van Mathijs' (Mathijs is 10 jaar geworden en deze bocht ligt op de helft van de afdeling (en klim!)) even gerust. Je krijgt zere vingers van dat knijpen in die remmen. In de bocht hangt een groot spandoek voor mij, georganiseerd door Fredrieke. Op het spandoek allemaal boodschappen van buren, juffen, kennissen etc. Heel leuk. Ook staat er op een rots een foto van Mathijs. Eenmaal beneden direct weer over de tijdsregistratiestartmat en weer trappen. Inmiddels is het wat warmer aan het worden. Langs de kant – en vooral in de bochten – komt steeds meer publiek. Zij houden het vol om de rest van de dag echt iedereen te blijven aanmoedigen. Overal klinkt constant applaus. In bocht 15 staat een vreselijk goede dj die jaren '70 en '80 muziek draait. Even later nader ik bocht 10. Net voordat ik er ben hoor ik het nummer 'Steeds weer' van Nick en Simon klinken, een favoriet nummer van Mathijs. Het toeval wil dat in 'Mathijs zijn bocht' inmiddels een disco is opgebouwd die de hele dag voornamelijk Nederlandstalige muziek draait. Na een korte stop verder. Het gaat – ook tot mijn eigen verbazing – nog steeds goed. Niet hard, wel soepeltjes. Gewoon blijven trappen. Niet omhoog kijken (niet doen!) maar gewoon voor je naar de weg blijven turen. En genieten van alle mensen die maar blijven juichen en klappen. Om nog weer een kilometer later in de volledige rust te komen, alleen met je gedachten. Mathijs, Stefan, Sjoerd, Lucas, Emma, Danique. En Michelle en Thomas (+ families) die het nu onmetelijk veel zwaarder hebben. Onder je hoor je de waterval klateren. Voor je witte besneeuwde bergtoppen. Achter je het gezucht van een fietser die je gaat passeren. Blijven trappen richting volgende bocht. Na ruim anderhalf uur arriveer ik opnieuw boven op de Alp! Gejuich van de mensen die bij de finish staan, weer feest. Koffie! Na een uurtje dalen. Beneden de berg staan nicht Sandra, broer Koert en aangenomen familielid Heleen met een grote tas met eten en drinken. Een kwartier later weer door de start. Nog nadrukkelijker de eerst bochten op 6-7 km fietsen. 'Blijven dieselen' schiet als woord door mijn hoofd. Bij bocht 10 even kort afgestapt en snel een broodje gegeten. Een vierde keer die Alp op zit er zeker in. Heel voorzichtig begin ik – starten mag tot 18.00 uur en het is nu 13.00 uur – zelfs aan een vijfde klim te denken. Deze derde ronde gaat immers opnieuw – naar verhouding – 'soepeltjes'. Eenmaal weer op de fiets wordt het opeens moeilijk. Steeds moeilijker. Het wordt zwaar. Ik begin te balen en snap het niet. Wat is er aan de hand? Te veel koffie :-) ? Te weinig gegeten? Onvoldoende gedronken? Het is niet zo dat er iets heel erg pijn doet, maar ik heb helemaal geen kracht meer. De benen willen niets meer. In de laatste drie bochten, met daarin ook wat stukjes van boven de 10%, overweeg ik af te stappen. Dan maar lopen naar die top. Op dat moment rijdt net de motor met een tv-camera voorbij. Ik besluit Nederland die beelden niet te gunnen en blijf zitten en trappen. Maar alle aanmoedigingen van het publiek hoor ik niet meer en ik kom helemaal gesloopt boven. Ik stop ermee!!!!! Drie keer is mooi geweest!!!! Maar terwijl ik aan het uitrusten ben zie ik dat het 14.00 uur is. Nog zes uur voordat de berg dicht gaat. Vijf keer moet dus kunnen... Maar gaat mij dat lukken? Het wordt dan haasten. En dan ben ik met veel haast misschien een vierde keer bij de finish maar lukt het vervolgens een vijfde keer echt niet meer... Dat zu echt balen zijn. En een vervelend gevoel aan het eind van zo'n dag. Misschien is vier keer ook wel genoeg. En verstandig. Neef Martijn staat naast mij en wil echt geen vierde keer meer. Ik haal hem over om dan samen de vierde keer te fietsen en onderweg lekker van 'dit rondje' te genieten (nou ja... het blijft wel een berg die je opfietst natuurlijk). Samen naar beneden. Om 15.15 uur de startbocht weer door. Meteen onderaan de berg terug naar 6 km per uur. Na bocht 21, dat is de onderste (je telt de bochten van beneden naar boven, van 21 naar 1) én één van de langste meteen even gestopt. En dat gebeurt in de bochten daarna heel vaak. In bocht 15, met die goede dj, krijg ik van een vrijwilliger een tuinstoel aangeboden om even te zitten. HEEEEERLIJK na 10 uur fietsen! En weer door. Even later komen we Imi, ons buurmeisje uit Almere die ook fietst, tegen in een bocht. Zij is ook moe en we besluiten met z'n drieën verder te gaan. Eenmaal in bocht 10 sluit ook buurjongen Joram aan. Met z'n vieren verder. In bocht 7 meldt een fietster het helemaal niet meer te zien zitten. En of ze met ons mee mag verder omhoog. Natuurlijk, het Peleton van de Bergkruipers. Langs de kant van de weg wordt nog steeds gejuicht. De fietsers die wij passeren stralen weinig gezelligheid meer uit. Iedereen is in zichzelf gekeerd bezig te presteren. Na ruim 2 uur en 40 minuten gaan wij over de finish. Inmiddels is het daar heeel druk en iedereen wordt nog meer toegejuicht. Het is 18.30 uur en mooi geweest. Naar beneden en naar de caravan. Daar heeft broer Koert het eten al op tafel staan. Heerlijk!! Al snel daarna naar bed.


Even de feiten:

als Mathijs Douwe Team zouden we minimaal 20 keer de Alp opfietsen. Dat is 23 keer geworden. We moesten minimaal 10.000 euro aan sponsorgeld inbrengen, met de opdracht van de koersleiding om je best te doen voor 30.000 euro. Vandaag staan we op bijna 38.000 euro en met toezeggingen hopen we – dankzij heeeeel veel goedwillende sponsors die ons afgelopen maanden hebben gesteund – ruim boven de 40.000 euro te komen. Het voorlopige totaalbedrag van alle deelnemers werd woensdagavond al bekend gemaakt. Doelstelling 2010 was 10 miljoen, maar woensdag werd al bekend gemaakt dat op dat moment dat bedrag al was gehaald (!!!). De komende dagen, weken en maanden zal daar veel meer bijkomen.


Wij zijn erg, erg tevreden. Iedereen die ons daarbij heeft geholpen: HEEL ERG BEDANKT!!!

Lieve Mathijs,

Al weer ruim twaalf jaar geleden (12 maart 1998) werd jij geboren. Ik vond laatst nog een dagboek op de computer waarin ik alles heel precies heb genoteerd rondom de dagen voor je geboorte en tijdens de geboorte. Ik voelde weer even hoe jij geboren werd. Dat deed pijn, maar ik kreeg een oerkracht. En daar was jij!

Je was een heel klein mannetje (44 cm/2100 gram). Je werd een paar weken te vroeg geboren dus je moest eerst een paar dagen in de couveuse. Gelukkig mocht je na ongeveer 10 dagen naar huis. Wat waren we trots. Ons eerste prachtige kind, een zoon! Je had ons tot vader en moeder gemaakt en voor papa’s ouders was je hun eerste kleinkind en waren zij voor het eerst opa en oma. Je was het eerste half jaar een echte huilbaby. Dat was intensief, maar toen dat eenmaal over was was je altijd een heel gemakkelijk, lief en vrolijk mannetje. Na anderhalf jaar kreeg je een zusje.

We hadden het altijd gezellig met elkaar en ondernamen altijd veel dingen met zijn vieren, als gezin. Dat vonden we, zoals veel mensen, vanzelfsprekend.

10 jaar later, vandaag precies twee jaar terug, moest ik dezelfde oerkrachten inzetten. Dit keer om tegen een van de liefste dingen in mijn leven te zeggen dat hij mocht gaan, sterven. Onmenselijk…. op het moment dat je allerliefste bezit voor je ogen dood gaat, ........... dan voel je al je kracht uit je wegvloeien.

Een schakel uit de ketting is weggevallen. Wij zijn met z’n drieën verantwoordelijk om deze ketting weer aan elkaar te smeden. Dit kost – nog steeds – heel veel energie, is hard werken, heel hard, maar we gaan ervoor.

Je wilt de herinnering aan hem en de beelden die je van hem hebt levendig houden en je bemerkt dat dat steeds moeilijker wordt. Gelukkig hebben we veel video-opnames en foto’s. Hoe belangrijk zijn deze nu! En ik heb ook veel uitspraken van Mathijs opgeschreven. Ik lees ze graag. Tijdens de laatste weken van zijn leven werden we door hem overstelpt met complimentjes: “papa, mama, wat zorgen jullie toch goed voor mij”… Ik werd overstelpt met kusjes. Toen ik Mathijs voor de laatste keer (tijdens het familieweekend toen we met spoed in een ambulance naar het ziekenhuis in Nijmegen moesten) kuste hij mij in de hals…. Zoiets vergeet je nooit weer: zo ziek en dan toch nog kunnen geven. Daar kunnen we alleen maar een voorbeeld aan nemen.

Veel dingen die zich afspelen in je leven vallen niet op zolang het leven z'n gangetje gaat, maar vallen des te meer op als er iemand weggenomen wordt waar je zielsveel van houdt. Ik kan dan ook alleen maar zeggen: probeer elke dag te leven alsof het de laatste kan zijn!

Liesbeth, moeder van Mathijs



Gedicht van Fredrieke, gisteren op school gemaakt:




We mis you


Vandaag alweer een dag voorbij

De trieste dag op achttien mei

We missen you heel veel

You terug dat is wat ik wil



De tijd vliegt voorbij

Ik vindt het triest voor ons allebei

Vaak laat ik nog een traan

En dan besef ik dat je bent weggegaan.


xxx van je kleine zusje

Tweede Mathijs Douwe Toernooi

Voetbalclub de Buitenboys organiseerde afgelopen donderdag voor de tweede keer het Mathijs Douwe Toernooi, vernoemd naar onze Mathijs. Behalve de F-voetballertjes (+/- 8 jaar) deden deze keer ook de mini's (tussen 6 en 8 jaar) aan het toernooi mee. Een mooi gezicht, die kleintjes in al die kleurrijke maar vaak veel te grote tenuetjes.

Donderdag waren wij om 9.00 uur in het clubhuis van de Buitenboys. We werden weer vriendelijk ontvangen door de bestuursleden Rob en Marcel. Na een kop koffie zijn we gaan kijken bij de wedstrijden. Ik zie dan altijd Mathijs weer voor me. Altijd zin in voetbal en altijd deed hij zijn uiterste best. Donderdag waren er ook verscheidene ouders van de twee teams waar Mathijs in heeft gevoetbald. Inmiddels spelen Mathijs oude teamgenootjes in de E, dus die waren niet meer aanwezig op dit toernooi. Maar wel hun jongere broertjes. Er was warme belangstelling.

Het was een druk bezocht toernooi: 60 teams + familie & begeleiders. Gelukkig konden wij ons ook nuttig maken door achter de muntverkoop te staan. De opbrengst van deze dag gaat 50/50 naar Kika en het Mathijs Douwe Team/KWF-kankerbestrijding en bedroeg in totaal 3.000 euro!!! Geweldig.

Het was weer een enerverende maar mooie en sportieve dag met een geweldig resultaat voor twee goede doelen.

Na afloop kregen alle kinderen een vaantje mee met daarop de tekst '2e Mathijs Douwe F toernooi, 13 mei 2010'. Mathijs zijn naam zal nu in vele jongenskamers hangen. Daar ben je als ouders toch trots op.

Lies.

Zondag 18 april:

Het is lente, prachtig mooi weer , maar in mijn hart is het winter en koud.

Deze tijd blijft toch een erg moeilijke tijd bemerk ik. De periode waarin Mathijs al weer bijna twee jaar geleden zo heel erg ziek was. Alles passeert dan weer de revue. Het plaatsen van de maagsonde, waar hij veel last van had en hem ook beperkte in het lopen. En hij dus een rolstoel nodig had als we iets wilden ondernemen. Het eindeloos doen van het spelletje “4 op een rij.”. Dat kon hij goed en Mathijs hoefde er niet voor uit z’n stoel te komen. De uitjes die we maakten naar de supermarkt of de stad als de hoofdpijn het toestond. Het aan- (“wat zorgen jullie goed voor mij”) en afhankelijk worden van Mathijs. Kortom het doet pijn als ik denk aan hoeveel je hebt moeten meemaken, hoe dapper je alles hebt gedragen en dat het niet zo heeft mogen zijn. Alles is anders geworden nu jij er niet meer bent. Ik mis je zo ontzettend !!!!!!!

Mama


27 april 2008: verjaardag opa

Actie voor KWF-kankerbestrijding

Voor de site Alpe d'HuZes, een actie die wij voeren voor KWF-kankerbestrijding, zie één van deze sites:

http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/mathijsdouwe/team/actie.aspx#
http://alpjeop2010.blogspot.com/

Mathijs

Morgen (vrijdag 12 maart) zou Mathijs 12 jaar oud zijn geworden.

Hij zou dan in groep 8 hebben gezeten en wij zouden hebben moeten nadenken over naar welke middelbare school hij in augustus zou gaan.

Bij zijn voetbalteam van de Buitenboys zou Mathijs nog steeds als keeper in het goal staan. En nog steeds boos op zichzelf worden als hij een bal door laat.

Inmiddels zou er een piano in onze huiskamer staan. Acht maanden voor zijn dood begon Mathijs met een cursus keyboard spelen bij de muziekschool. Hij had talent (heeft 'ie van z'n vader natuurlijk!) gaf de docent na een paar weken aan.

Over de prestaties van Ajax zou Mathijs maar matig tevreden zijn. Gelukkig gaat het de laatste weken beter, dus is er nog hoop op de beker.

Bij ons in huis zou het minder stil zijn. Mathijs zorgde vaak voor de vrolijke noot door een grap te maken.

En uiteraard zou hij regelmatig met Fredrieke ruzie hebben over naar welk programma er op tv zou worden gekeken.



Zaterdag 30 januari ging Lies naar de presentatie van de nieuwe CD van Manya (www.manya.nu ). Eén van de nummers die Manya life zong was 'Wat een mooie dag'. Dit nummer is geschreven en eerder gezongen door Brigitte Kaandorp. En ook wel eens vertolkt door Paul de Leeuw. Manya zingt het nummer 300% beter. 's Avonds bij terugkomst van de cd-presentatie zei Lies “dat nummer geeft het gevoel weer dat ik vaak heb.” De uitvoering van Manya heb ik gebruikt als muziek bij deze foto-slide van Mathijs op youtube:

http://www.youtube.com/watch?v=zUToUnSrtf8


(p.s. om Manya te kunnen horen niet vergeten het geluid van de computer aan te zetten)

Brief aan Mathijs

Heel vaak als ik ’s nachts wakker word ben ik in gedachten een soort brief aan jou aan het schrijven, waarin ik jou op de hoogte breng van alles wat jij vast leuk zou vinden om te weten.
Ik schrijf jou het volgende:

Wist je dat:
• Ik laatst bezoek had van een moeder van een voetballer uit jouw team van de Buitenboys en dat ze jou nog steeds missen als teamgenoot, maar ook als keeper? Die plek is nog steeds niet door iemand opgevuld. Nu moeten ze allemaal om de beurt keeper zijn.
• Als ik op het schoolplein langs jouw klas loop er altijd kinderen naar mij zwaaien? Ik word nog altijd: moeder van Mathijs genoemd. Saskia vroeg mij vorig jaar een keer: wat is het adres van Mathijs? Dat vond ik wel mooi uitgedrukt. Ze bedoelde uiteraard het adres van Slingehof, de begraafplaats.
• Jij door de actie van jouw vader (beklimmen van de Alp d’Huez in juni) overal bekend wordt? Papa heeft het team van zeven familieleden het Mathijs Douwe Team genoemd. Op de folders, flyers, visitekaartjes (we hebben er hier honderden liggen – je kent je vader, nooit te weinig willen hebben…) , etc. staat jouw foto afgedrukt. Ook is er een powerpointpresentatie voor basisscholen gemaakt, waarin jij de “hoofdrol” speelt. Je wordt zo bekend door heel Nederland. Je bent te zien bij de emballage in een supermarkt in Zoelmond, bij sportscholen, kerken, in huiskamers, etc. Ook dragen wij jou regelmatig op onze rug mee. We hebben namelijk een t-shirt van het Mathijs Douwe Team met een prachtige foto van jou op de achterkant. Het is dubbel. Natuurlijk hadden we liever niet gehad dat dit allemaal gebeurd is, maar aan de andere kant: jouw naam blijft genoemd. Ik kom je overal tegen en dat doet mama enorm goed.
• Ik afgelopen week Ruud heb gesproken, de man die in het AMC werkt, chemo’s vanuit de apotheek naar F8 Noord brengt, post rond bracht/brengt, goocheltrucjes met de kinderen doet en die altijd een vrolijke noot was/is voor de zieke kinderen. In de sportschool van Ruud, Spartacus, wordt binnenkort een spinningmarathon georganiseerd. En hij zei daarbij: we doen het voor het goede doel en ook voor Mathijs. Helemaal geweldig.
• Ik heel erg benieuwd ben naar hoe jij er nu uit zou hebben gezien als je nog had geleefd en als je niet ziek geworden zou zijn. Je was en blijft voor mij altijd een prachtkerel.
• Jouw zusje jou heel erg mist! Vorige week zat ze in bad en wilde ze nog even ‘bobsleeën’. Wat jullie samen ook altijd deden: heel klein laagje water in bad en dan vanaf de schuine kant naar beneden roetsjen…. Na dat een keer te hebben gedaan stopte ze er meteen mee en zei: “met Mathijs was het toch veel leuker”
• Jouw zusje liedjes over jou heeft geschreven en dat ze die met haar zangjuf bij de Kunstlinie op muziek en cd gaat zetten?
• De dakloze aan wie jij regelmatig jouw prikgeld gaf na een poosje te zijn weggeweest weer terug is bij de Albert Heijn en weer krantjes staat te verkopen? Ik kan hem niet voorbij lopen zonder hem iets te geven, want dat zou jij gewild hebben.
• Ajax het nog steeds niet super doet? Ze staan derde in de competitie.
• Er weer voetbalplaatjes zijn bij de AH en Fredrieke voor jou de Ajax-spelers gaat sparen?
• We besloten hebben om wat meer biologisch vlees of vleesvervangers te gaan eten i.p.v. gewoon vlees. Dat moet jou als muziek in de oren klinken. Je vond het altijd maar zielig voor die dieren. Behalve als je lekker een kipkluifje zat te eten, want “ die was immers toch al dood”.
• Jouw vriend Justin hier nog wel eens een broodje komt eten tussen de middag? Hij heeft op oudejaarsavond een wenspijl voor jou de lucht in geschoten.
• Het stil is zonder jou………..



Liefs mama

De kerst is weer voorbij

“Ieder afscheid is de geboorte van een herinnering”, een spreuk die maar al te waar is. Herinneringen aan ons lieve, leuke, gezellige mannetje Mathijs. Wat komen er vaak herinneringen naar boven en wat hebben we een heimwee naar hoe het was. Herinneringen aan hoe jij de decembermaand beleefde: vrolijk en intens. Feest vieren thuis, bij familie, op school.

Op school werd er meestal ook een kerstlunch georganiseerd en dan werd er een lijst op de deur gehangen voor de ouders, die dan wat voor de maaltijd aan wilden leveren. Mathijs vulde meestal in dat ik wel gevulde eieren wilde maken voor de hele klas. En uiteraard gebeurde dat dan ook. Meestal in het kwadraat, want Fredrieke vond dat ook altijd een goed idee. Eten moest er altijd genoeg zijn, want het bezoek of wie ook maar moesten het goed hebben (van wie zou Mathijs dat hebben…..).

Ook dit jaar hebben we weer geprobeerd wat van de kerstdagen te maken. Het begon met de kerstnachtdienst van het Flevoziekenhuis. De collecte stond daar in het teken van het Mathijs Douwe Team, de actie voor KWF-kankerbestrijding. Fredrieke en haar vriendin Maaike mochten de collecte aankondigen. Ze hebben hiervoor zelf een klein toespraakje gemaakt, waar we niets aan veranderd hebben:

Maaike:
Haar vader gaat de Alpe d’Huez oprijden, die berg ligt in Frankrijk.
Hij gaat met een team geld inzamelen voor kwf.
Dat is een stichting voor kanker, en de dokters proberen dan zo veel mogelijk mensen met kanker beter te maken.
Deze actie is bedoeld voor kinderen en ouderen. De volledige opbrengst van Alpe d’HuZes gaat naar het kwf, dus je moet je racefiets en alles zelf betalen, zodat al het geld dat ingezameld word naar kanker gaat.

Fredrieke:
Mijn broer Mathijs is overleden aan kanker.
De dokters hebben van alles geprobeerd te doen.
Dat doen ze bij iedereen.
Mijn broer is tien jaar geworden, en heeft ongeveer vier jaar kanker gehad.
Hij was er even van af, maar toen we hoorden dat het weer terug was begon de ellende weer.
Ondanks de ziekte is hij toch altijd sportief geweest.
En ik denk dat hij heel trots is op zijn vader.
Mathijs heeft ook op voetbal gezeten. Toen hij overleed is er op zijn club de buitenboys een Mathijs Douwe toernooi gehouden.

Maaike
Het geld van de collecte gaat naar kwf-kankerbstrijding om daar mensen mee te helpen snel beter te worden.

De hele familie Telkamp (7 stuks), waar vriend Sjoerd deel van uit maakt en waar Mathijs zo graag over de vloer kwam, waren bij de dienst aanwezig. Al met al een warme, emotionele en ook zinvolle start van de kerstdagen. De collecte heeft uiteindelijk 335,05 euro voor het Mathijs Douwe Team/KWF-kankerbestrijding opgeleverd!


Op eerste kerstdag zijn we met elkaar naar het verpleeghuis Polderburen geweest. N. duwt er al jaren lang één zondag in de maand bewoners naar de kerkdienst. Mathijs ging haast altijd met N. mee om een beetje te helpen en de bewoners vinden het vaak leuk als er kinderen zijn. Fredrieke heeft nu de honneurs waargenomen. Later op de dag kwam onze familie uit Friesland op bezoek, o.a. lievelingsneef Sybren. Fredrieke heeft de tafel gezellig en leuk gemaakt en zette daarbij Mathijs zijn foto pontificaal aan het hoofd van de tafel met een mooie kerstslinger er om heen.

Op tweede kerstdag gingen we kerst vieren met de ‘andere familiekant’. Ik had wat vuurwerk meegenomen, wat nog over was van de afgelopen jaren. Mathijs had toentertijd (30/12/07) keurige lijstjes gemaakt van wat hij wilde kopen (2 vuurpijlen, 10 rotjes, etc). Maar eenmaal in de winkel bleek veel vuurwerk alleen in grootverpakking te krijgen. Dit kon je dan alleen afnemen per 100 stuks. Niet dat Mathijs dat erg vond hoor…. En opa betaalde! Dit jaar kerstavond hebben we ’s avonds nog wat van dat uit 2007 overgebleven vuurwerk afgestoken en ook nu kwam Fredrieke weer met Mathijs zijn foto aanzetten. Hij moest er bij zijn vond ze. Het was helemaal niet naar haar zin dat we zijn vuurwerk aan het afsteken waren.

In de afgelopen weken konden we volop genieten van de sneeuw. Ook dat roept herinneringen op. Ik weet nog dat Mathijs in maart 2008 voor de laatste keer in de sneeuw is geweest. Het had een klein beetje gesneeuwd en favoriet hier in de buurt is het naar beneden glijden vanaf een talud. Mathijs was toen al behoorlijk ziek, maar wilde toch graag mee. Ik weet nog dat ik hem op mijn rug de berg weer heb opgedragen, want die kracht had hij niet meer. Gelukkig ging het naar beneden roetsjen nog prima en had hij daar plezier in. Mooie herinneringen, maar tegelijkertijd ook pijnlijk om datgene wat hij moest inleveren. Een stoere jongen van 10 wil natuurlijk niet bij zijn moeder op de rug hangen. Maar het kon niet anders, dus was er geen andere keus dan dit toelaten, zoals hij zoveel dingen heeft toegelaten.

In de afgelopen periode moest ik regelmatig op zolder zijn om dikke kleding van zolder te halen. Daar hangt nog altijd een gloednieuwe jas, die ik ooit voor Mathijs heb gekocht. Een mooi donkerblauw met rood jack. Kleuren die hem zo mooi stonden. Ik had hem op de groei gekocht en helaas heeft hij deze nooit aan kunnen hebben. Maar afstand doen van die jas kan ik niet. Alles wat een herinnering op roept koester je. Mathijs zal dan ook altijd ons `koesterkind` blijven!

L.

Kerst 2009

 
Net als vorige jaren hebben wij weer ontzettend veel kerstkaarten gehad. Daaruit blijkt dat velen Mathijs en ons niet zijn vergeten. Met dit bericht willen wij iedereen heel goede feestdagen wensen.

Liesbeth, Niek en Fredrieke

Stichting Kika

Op 9 september hield onze school een sponsorloop.
De opbrengst was voor stichting kika.
Voor als u niet weet wat het is,een sponsorloop is dat je rondjes gaat rennen,
dat kan rond de school zijn maar ook bij een sportclub.
Wij zamelden dus daarmee geld in voor stichting kika.
Stichting kika probeert dan zoveel mogelijk kinderen te genezen van kanker.
Ook hielden we een fancy fair dat is een soort rommelmarkt.
Iedereen die oude troep heeft kon het daar achter kraampjes(tafels) kwijt.
We hebben heel veel geld ingezameld,zo ongeveer 11.100 euro.
5000 daarvan was voor stichting kika.
Woensdag 9 december, was er de uitreiking in het speellokaal.
Er kwam een mevrouw die de cheque in handen mocht nemen.
Jennifer en ik(Fredrieke) mochten de cheque overhandigen.

Fredrieke
(foto uit Almere Vandaag 10/12/09)

Mathijs Douwe Team fietst 3 juni 2010 Alpe d'Huez op

Op 3 juni doen wij als familie mee aan Alpe d'HuZes. Een actie om veel geld in te zamelen voor KWF-kankerbestrijding.

Kijk voor meer informatie op http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/mathijsdouwe/team

Mathijs

Vandaag is het precies anderhalf jaar geleden dat Mathijs stierf. Een bijzonder moment waar wij nog wel bij stilstaan. Of eigenlijk staan we elke maand wel stil bij de 16e, 17e en 18e dag van een maand. Die 3 dagen in mei 2008 staan in ons geheugen gegrift. Al op 15 mei keken L. en ik elkaar aan en vroegen ons af: “kunnen we met een Mathijs in deze slechte conditie wel naar het jaarlijkse familieweekend?” Maar Mathijs wilde wel, zo gaf hij aan. Die vrijdagmiddag de 16-de mei was Mathijs weer erg slecht. Om een uur of kwart voor drie zaten we met z'n drieën op de bank. Fredrieke was op school en we stelden elkaar nóg een keer die vraag: gaan we echt? Ja, Mathijs wilde ook écht gaan zei hij. En voor Fredrieke zou het ook een ernstige teleurstelling zijn als dit leukste weekend van het jaar plotseling niet door zou gaan. Een uurtje later waren we op weg. Ellenlange files richting het zuiden. We moesten naar Stevensbeek, een plaats in de buurt van Os. Onderweg kreeg Mathijs verschillende epileptische aanvallentjes. L. heeft al – zonder het in de auto te benoemen – rond zitten kijken of er ergens langs de file een trauma-helikopter zou kunnen landen. Hoe het die dagen daarna verder ging is bekend. Zaterdagmiddag kreeg Mathijs zware epileptische aanvallen, zodat hij met een ambulance naar het ziekenhuis werd gebracht. Daar volgden nog twee aanvallen, hij werd helemaal 'platgespoten'. Zondagmiddag 18 mei overleed hij.

Zelf merk ik dat ik zo'n datum als vandaag anders 'beleef' dan een jaar terug. Bij mij was er de eerste dagen en weken – naast verdriet – ook een gevoel van opluchting. En dat voelde natuurlijk ongepast. Maar het was zó'n strijd geweest. En we wisten dat we die gingen verliezen. Daarbij was het werkelijk lijden/aftakelen wat we bij Mathijs zagen gebeuren. Lichamelijk werd hij zwakker. Ook geestelijk was hij niet meer de oude Mathijs. Vaak reageerde hij op allerlei dingen heel anders dan voorheen. Dus 'het is achter de rug gevoel' had ik wel. Na een paar maanden dacht ik zelfs dat we wel weer ons oude leven op zouden kunnen pakken. Zonder Mathijs, maar verder zou het wel weer net zo (leuk) worden als pakweg vier jaar terug. Dacht ik.

Anderhalf jaar later is duidelijk dat dit niet zo is. Je realiseert je inmiddels voor 100% dat Mathijs er écht niet meer is, nooit meer terugkomt. Natuurlijk, 'het leven gaat door'. Maar – zoals L. dat formuleert – alles heeft een zwart randje gekregen. We vinden het wel leuk, maar tegelijkertijd missen we 'iets'. Elke dag, nee 'uurlijks', denken we alle drie nog aan Mathijs. Voor ieder van ons zijn daar verschillende aanleidingen voor, soms de kleinste dingetjes…

Zo merkte Fredrieke pas geleden op dat ze het soms zo moeilijk heeft op het schoolplein. Iets wat wij niet hadden kunnen bedenken. Ze gaf aan – ook daar – haar broer zo te missen: “je kwam dan gewoon je broer wel eens tegen op het plein. Je hoefde niet veel te zeggen of met elkaar te spelen. Gewoon, prettig dat hij er was.” Ook speelt ze graag bij een vriendinnetje dat nog twee broers en zussen heeft. Altijd roaring dus: “ik vind het zo gezellig daar, er gebeurt altijd wel wat”. En laatst vroeg ze – zittend naast mij in de auto – “papa, als ik later kinderen krijg, hebben die dan wel een oom?”

L. vindt het moeilijk als ze jongens van Mathijs zijn leeftijd ziet voetballen voor ons huis. Daar had Mathijs bíj moeten zijn. Of als een gezin met twee kinderen (jongen + meisje) langs komt lopen. Ook bij mij gaat het om kleine dingen waardoor ik aan Mathijs moet denken. Zo mijd ik altijd de voetbalkooi op de camping. Dat was natuurlijk Mathijs zijn favoriete plaats, waar hij echt ontzettend heeft genoten. Of als we op vakantie gaan, en we de straat uitrijden is voor mijn zo'n 'vast moment'. Er zit er dan nog maar één achter mij op de achterbank in de auto.

Video Doe-een-wensdag 2005

Eind oktober vonden we een vergeten maar wel hele mooie video van Mathijs. 24 augustus 2005 organiseerde de Stichting Doe-een-wens (www.doeeenwens.nl) een wensdag voor hem. Mathijs was een groot Ajax-fan. En de dag stond dus in het teken van deze club. Na een rit in zo'n witte grote limousine en een bezoek aan Mac Donalds werd 's avonds de wedstrijd Ajax-Bröndby bezocht. Mathijs was mascotte voor Ajax en mocht dus met de spelers mee het veld op. In het begin is Mathijs duidelijk gespannen, later zie je Mathijs genieten (maar wat was hij dun in die tijd door de chemo's). Wat ons verder weer opviel was het blijkbaar hoge 'aaibaarheidsgehalte' van Mathijs. Veel Ajax-spelers moesten 'm even aanraken voordat ze het veld op gingen. Let ook even op de veels te grote broek die Mathijs aan heeft gekregen.
Voor ons was dit een geweldig mooie dag georganiseerd door een stichting die ontzettend goed werk doet voor erg zieke kinderen.

(meer foto's op de site www.alpjeop2010.blogspot.com )

Waar ben je nou?

Opstel van Fredrieke, recent op school (groep 7) gemaakt.

Op een dag was er weer eens geplaag in huis. Nee, ik wil pokemon kijken, en ik wil barbie zien. Zo ging het elke ochtend in huis bij Mathijs en Fredrieke. En toch hadden ze heel veel lol! Ze speelden met dino's en op de verjaardag was het echt feest.

Toen Mathijs jarig werdt en was 4, mocht ie naar school. Fredrieke vond dat niet leuk en had dan niemand om mee te spelen. Toen Fredrieke naar school ging was ze meteen blij, ze zag Mathijs weer vaker op het schoolplein. Ze werden ouder en ouder en vonden steeds meer vrienden. Ze speelden en speelden.

En toen werdt Mathijs ziek op zijn 6e, het was niet leuk en moest steeds vaker naar het ziekenhuis, ik sliep dan bij opa en oma, of thuis met papa of mama. En toen was het gebeurt en denk ik steeds weer:

WAAR BEN JE NOU?

Iedere dag missen we jou een beetje meer….

Het is al weer september. Het ritme van alledag zit er na een periode van zomervakantie weer helemaal in, de vakantie lijkt al weer een poos geleden. De zomervakantie hebben we doorgebracht op de ons vertrouwde camping in Markelo in de caravan van mijn schoonzus. Een plek waar we ook nog veel herinneringen hebben liggen aan Mathijs. Vakantie is aan de ene kant fijn, lekker vrij en zo ervoeren we dat vroeger ook zeker: lekker tijd voor elkaar met zijn vieren en genieten. Nu is het soms “hard werken” in een vakantie. Juist omdat in zulke tijden veel herinneringen boven komen (je hebt er dan extra tijd voor om bij stil te staan). Ook wordt je uiteraard geconfronteerd met allerlei gezinnetjes die voor zover je weet wel compleet zijn. Dit maakt vakantietijd niet alleen tot een ontspannen, maar ook tot een beladen tijd. Deze zomervakantie had ik (L.) nog meer last van het gemis dan vorig jaar. Ook Fredrieke benoemde dat uit zichzelf: “mam, ik vond het dit jaar moeilijker en ik heb ook veel families gezien met een broer en zus”. Fredrieke heeft op school al in groep 6 een opstel geschreven (zie hieronder), wat ik na de zomervakantie in een schriftje van haar ontdekte. Dat geeft eigenlijk aan wat ik ook verwoord in dit stukje. N. heeft in de afgelopen zomervakantie het racefietsen ontdekt. Een goede uitlaatklep. Lekker trappen op die pedalen en al eerder vermeldde hij op dit weblog dat hij aan het trainen is voor het beklimmen van de Alpe d’Huez. Hij heeft in de vakantie een prachtige fiets gekocht. Mathijs zou trots op zijn vader zijn. Ook zou hij trots op zijn zusje zijn, want die heeft deze zomer voor het eerst zeilles gehad in een jabu (een soort optimistje). Er was net in die week veel regen en harde wind, maar dat deerde haar niet. Ze stapte vrolijk en met veel plezier iedere dag het bootje in. Op de laatste dag is ze zelfs nog omgeslagen. Dat is niet vreemd met windkracht 5. Mathijs zou hier vreselijk om hebben moeten lachen…. Het zeilen zat ook bij Mathijs in de genen. Zo’n zeilweekje was ook echt iets voor hem geweest.

Dat is wat wij proberen te doen!

Opstel Fredrieke:

Mijn mooiste tijd!

Mijn mooiste tijd was de zomervakantie toen ik 5/4/6 jaar was ongeveer. Gingen we naar Zeeland met zijn allen. Kon ik de tijd maar even terug draaien. We gingen met zijn tweeën met het roeibootje naar de overkant en we hadden altijd lol of gingen stiekem opblijven op bed. Of we gingen van water koffie maken. Dat was de mooiste tijd ooit. Kon dat nog maar een paar keer. Hij had ook altijd wel iets te plagen. Als dat nog even kon kon het dan maar. Ik zou er alles voor over hebben. Maar dat is te ver gedacht, want hij komt niet meer terug. En we konden het altijd samen goed vinden. Dat was zo leuk, maar het plagen mis ik het meest. Over 80 jaar zie ik hem weer. We gaan iets oplaten: een ballon met vuur (een wensballon-L). Ik mis hem gewoon. Maar hij blijft een grote plek houden in mijn hart!

Afgelopen zondag was Fredrieke jarig. Ze is 10 geworden. Fredrieke mocht net zo’n taart kiezen als haar broer toen hij 10 jaar werd. Bij hem stond er op: Hoera Mathijs is een 10-er! Maar dat wilde Fredrieke niet. Het moest wat anders worden namelijk een taart met een foto van haar en Mathijs samen (zie bijgaande foto) met daarop de tekst: Hoera, jij bent er ook bij, 10 jaar!.
Ook heeft ze als verjaardagscadeau een foto van haar en Mathijs samen gevraagd. Ze zijn hierop 1 en 2 jaar oud. Een tijd waarin er nog geen zorgen waren over gezondheid. Na afloop van de dag zei ze dat ze dat het mooiste cadeau vond. Het hierboven geschrevene geeft aan hoeveel ze met Mathijs bezig is. Als ouders doet het je pijn te weten dat een kind al zoiets ergs in haar leven mee maakt. Een onbezorgde jeugd kunnen we haar niet meer bieden. Wel kunnen we met elkaar proberen er het beste van te maken en er voor elkaar te zijn. Te leven bij het moment. Zo mooi verwoord in een tekst die ik van een collega kreeg:

De wind van gisteren helpt je niet vooruit
De wind van morgen blijft misschien uit
Je moet zeilen op de wind van vandaag.

Deze dagen is het ook precies 5 jaar geleden dat het allemaal begon. Op 24 september 2004 had Mathijs weer hele erge hoofdpijn. Samen met N. stond ik die avond aan zijn bed. We wisten niet wat er aan de hand was. N. vroeg zich nog af of we Mathijs wel alleen konden laten, of hij door die hoofdpijn geen epileptische aanval zou kunnen krijgen. Zelf heb ik die vrijdagavond nog met mijn zwager gebeld en huilend verteld dat Mathijs zo’n hoofdpijn had. De volgende ochtend, zaterdag 25 september, had hij nog steeds heel veel pijn en is N. met hem naar het Flevoziekenhuis gegaan, naar de spoedeisende hulp. Dezelfde middag werd Mathijs opgenomen in het AMC/Emmakinderziekenhuis om twee dagen later geopereerd te worden aan een hersentumor.

Vriend Justin

Het nieuwe schoolseizoen is weer begonnen. Eén van Mathijs beste vrienden, Justin, komt nog regelmatig voordat hij naar school gaat even aan om ons op te halen en met ons mee te fietsen naar school. Af en toe eet hij een broodje mee tussen de middag. Meestal ben ik, L. dan thuis. Het doet me goed en het is gezellig om Justin te spreken. We hebben het dan over bijvoorbeeld de leerstof. Justin en Mathijs waren even oud en hebben in de kleuterklas bij elkaar in de klas gezeten. Daarna kwamen ze in verschillende groepen terecht, maar bleven goede vrienden. Justin en Mathijs hadden veel dezelfde interesses . Samen lekker voetballen, spelletjes doen, game-cuben, etc. En stoeien konden ze ook goed samen. Vandaag vroeg Justin mij of hij iets op Mathijs zijn weblog mocht plaatsen. Hij had het al uitgetikt op een bepaalde site en kon het zo overzetten op onze computer. Bij deze:


Kanker


Een klein woordje
Met zo'n groot effect
Doet je huilen van schrik
Een woordje van 6 letters groot
Voor de een een scheldwoord
voor de ander DOOD


Kanker
Waarom op de wereld gekomen?
Alsof er iemand van zit te dromen,
geen middel dat er tegen op kan.
Het doet je pijn en maakt je bang,
och.. mensen als ik jullie kon helpen
zal ik mijn leven inzetten,
voor al die miljoen mensen
vul ik al hun goede wensen

waarom, waarom... mijn beste vriend...
overleden aan kanker.

Opgeven is geen optie: beklimming Alpe d'Huez 3 juni 2010

Ook wij hebben met veel bewondering maar wel van een afstand de prestatie van Nienke Teunissen om juni jl. de Alpe d'Huez te beklimmen gevolgd (zie berichten hieronder). Dat leverde veel geld op voor KWF/kankerbestrijding. Blijkbaar had deze prestatie toch ook wat bij mij te weeg gebracht, want daarna ontstond langzaam het idee: waarom doe ik (N.) volgend jaar zelf ook niet mee? Fietsen heb ik altijd leuk gevonden, 15 jaar geleden zelfs een racefiets gehad, en het is hoognodig tijd na alle ellende weer wat aan sport te doen.

Maar al snel dit idee om met de Alpe d'Huzes mee te doen verworpen. Gekke Henkie, wat een gedoe en organisatie. En kan ik dit echt wel? Maar het idee bleef knagen. Uiteindelijk Nienke zelf een keer gebeld. Die was na een half uurtje praten – ik ondertussen vooral zoekend naar goede argumenten om het idee definitief vaarwel te zeggen – wel erg helder: “je moet het gewoon doen”.

Begin juli voorzichtig een tweede-hands racefiets op marktplaats gekocht. Meegenomen op vakantie. Leuk. Maar een tweedehands is een tweedehands. Al snel rond gaan kijken naar een nieuwe, betere fiets. Maar wat heb je dan nodig? Leve internet, daar weer veel informatie op gevonden. Een paar goede fietsenzaken in de omtrek van onze vakantiebestemming (Markelo) langs geweest. En daar stond ze... de Bulls Harrier. Liefde op het eerste gezicht.

Oké, een forse investering. Maar nog steeds geen definitief besluit om 3 juni 2010 in Frankrijk echt helemaal die berg op te fietsen, liefst meerdere keren. En niet onbelangrijk: om mee te doen heb je een heel team nodig. Een voorzichtig mailtje richting mijn familie gestuurd of er mensen zijn die dan mee zouden willen doen. Binnen 24 uur zeven aanmeldingen! Tsja, nu kan ik zelf ook niet meer terug.

Conclusie: zoals het er nu uitziet ga ik 3 juni 2010 in een team samen met 7 anderen de Alpe d'Huez beklimmen om geld op te halen voor KWF/kankerbestrijding. Een supergoed doel. En voor mij – zoals dat heet – 'een uitdaging'. Naast het beklimmen van de Alp wordt het ook een uitdaging om te voldoen aan de opdracht van Stichting Alpe d'Huzes om per team minimaal 10.000 euro aan sponsorgeld binnen te halen (en met de toezegging je als team in te spannen 30.000 euro aan sponsorgeld te werven). Erg, erg veel geld, en eerlijk gezegd heb ik hier al wel wat over wakker gelegen: hoe krijgen wij zoveel geld bij elkaar? We zullen zien. Maar natuurlijk hoop ik dat ook de mensen die dit weblog over Mathijs jarenlang hebben gevolgd hier een bijdrage aan willen leveren/bedrijven kennen die ons willen sponseren.

Direct na de koop van de fiets ben ik ook met een nieuwe weblog gestart: www.alpjeop2010.blogspot.com . Daar doe ik verslag gedaan van de vorderingen. Wie het interesseert, welkom daar.

Op een rij:
- de organisatie die de beklimming van de Alp d'Huez organiseert heeft als site www.opgevenisgeenoptie.nl . Op deze pagina's veel informatie over doel, organisatie en de besteding van de binnengekomen gelden (anti- strijkstokbeleid)
- mijn weblog over de voorbereidingen voor 3 juni 2010 www.alpjeop2010.blogspot.com
- vragen, aanmoedigingen, financiële toezeggingen en/of adviezen? Mail svp naar alpjeop2010@gmail.com .