Mathijs lieverd,

Ik heb even behoefte om weer eens aan jou en over jou te schrijven. Ik volg op dit moment o.a. de weblog van Jens. Jens is afgelopen juni op 9-jarige leeftijd overleden ten gevolge van een neuroblastoom. Weer een vriendje voor jou erbij denk ik dan. Maar wat een verdriet voor zijn familie. Zijn moeder schrijft precies zoals ik veel dingen met jou heb beleefd. Het was ook een enthousiast, sportief en vrolijk mannetje. Op een foto zie je ook dat hij zijn duim omhoog steekt, een gebaar wat bij jou ook zo vertrouwd was als teken dat het goed ging. Mama draagt een kettinkje met een hangertje waarop jouw duimafdrukje gegraveerd is. Je begrijpt dat dit voor mij het belangrijkste sieraad is wat ik heb. De moeder van Jens schreef recent dat er in het ziekenhuis waar Jens in behandeling was, een speciale dag was. Ze ging er met lood in de schoenen alleen naar toe en miste de aanwezigheid en gesprekjes met haar zoon in de auto. Zo ging het ook met ons, hè Mathijs? Als je weer een behandeling moest ondergaan, dan gingen we meestal samen met de auto naar het AMC. De weg naar het ziekenhuis toe was je meestal stilletjes en speelde wat op jouw nintendo als afleiding. Je had verdovingszalf op het prikkastje in je borst, zodat de prik hopelijk minder pijn zou doen. Natuurlijk was je wat gespannen. Maar als we na de prik weer terugreden gingen we meestal even langs de Mac drive voor een milkshake en/of mac nuggets. Dan was alles weer goed en hadden we soms hele mooie gesprekken. Gesprekken over wat belangrijk is in het leven, dat je de dingen in het leven moet nemen zoals ze zijn, over school, voetbal, etc. En je had ook veel humor, daardoor hadden we ondanks de situatie toch plezier. We maakten er altijd wat van. Voetballen in de hal van de gang in het AMC waar de artsen gehuisvest waren. Kon je toch een beetje het keepen blijven oefenen. Vaak zat je daarbij ook nog vast aan de infuuspaal. Meestal ging mama mee, zodat papa een beetje in het ritme van het werk kon blijven en er voor Fredrieke kon zijn. Als je wat langer in het ziekenhuis moest blijven wisselden wij het af. Ik voel de pijn voor jou, wat je in al die bijna vier jaar hebt meegemaakt aan medische toestanden chemo’s, neussondes, operaties, lieslijn, allerlei soorten prikjes, noem maar op, nu soms nog meer als toen. Het was vreselijk om dit aan te moeten zien en papa en mama konden niets anders dan er voor jou te zijn en het zo aangenaam mogelijk voor jou te maken. Wat heb jij je toch altijd flink gehouden en je ziek zijn zo dapper gedragen.

Afgelopen dinsdag was Fredrieke jarig. Ze is 12 jaar geworden. Ook namens jou hebben we een cadeautje gegeven. Een roze borstel en oorwarmers. Onze borstel is altijd zoek (je kent Fredrieke hè?). In de laatste week dat je nog leefde zei je nog tegen mama: “opruimen zal wel nooit Fredriekes hobby worden mama”. Nou jongen je hebt gelijk… Als papa zijn haar wil kammen grijpt hij haast iedere ochtend mis, is de borstel weer van zijn plek…. Jij zocht altijd heel zorgvuldig cadeautjes uit voor iedereen en wist waar een ieder van hield. Je mocht na het prikken ook altijd een cadeautje uitzoeken. Maar dat was op een gegeven moment zo vaak, dat je ook regelmatig iets voor Fredrieke uitzocht. Sommige dingetjes (bijv. een nagellakje) bewaart ze speciaal op een soort gedenktafeltje in haar kamertje. Ze wilde dinsdag graag zelfgemaakte appeltaart eten. Dat vond jij ook altijd zo lekker. Jullie waren echt broer en zus, konden samen door één deur, maar hadden ook regelmatig woorden/ruzie. Maar als ik daar wat van zei zei jij: “mam, zo werkt dat nu eenmaal tussen broer en zus. Dat hoort er bij”.



Fredrieke zit inmiddels op de middelbare school. Ze heeft het er erg naar haar zin. Ze vroeg laatst: “mam zou Mathijs anders ook op deze school gezeten hebben?” Tja, dat zou zeker een mogelijkheid zijn geweest. Je kon goed leren en hield van structuur wat deze school zeker biedt. Twee weken terug had mama de eerste ouderavond op deze school. Was heel zinvol en nuttig, maar na afloop (we waren zo’n beetje de laatsten), brandden de tranen achter mama’s ogen. Ik bedacht me hoe jij hier rond zou hebben gelopen, genietend van alles. Want een levensgenieter was je!

Fredrieke heeft in de zomervakantie, toen we op de rustige camping in Zwitserland vertoefden, op haar Hyves verwoord wat ze voelde. Dit zegt genoeg.

“Geen woorden zijn er, die dit verlies kunnen beschrijven... Alles was zo normaal, en nu is alles anders. Ik hoop dat ik wakker wordt, en besef dat ik droom. Maar ik weet het, het is niet zo... Je bent weg voorgoed. Van boven kijk je neer, en zie je alles, zie je ons. Maar wij zien jou niet meer... Nooit meer... We missen je... Lieve Mathijs, je bent voor altijd in mijn hart... Voor altijd, voor altijd. Ik denk elke dag aan je. Waarom moest dit? Wrm bestaat die ziekte? Waar is het goed voor? I love you, forget you never...”


Wat missen we je enorm, was je maar hier met je grote lach om ons op te vrolijken.

Mama

Terugblik Lies op Alpe d'HuZes 2011

Lieve Mathijs,

Mama is nog steeds een beetje aan het bijkomen van de Alpe d’HuZes week in Frankrijk. Toen iedereen vanaf de camping in Frankrijk na 9 juni zo langzamerhand weer terug ging naar Nederland en wij als één van de laatsten over bleven, zei Fredrieke: “het voelt eenzaam mam”. En zo voelde het ook. Je was daar onderaan de berg een soort grote familie.

En wat hebben we een mooie week gehad met elkaar als gezin, maar zeker ook als team. En samen met al die mensen die daar in Frankrijk waren voor één doel: strijden tegen die vreselijke rotziekte.

Mathijs, je bent ook dit jaar weer veel bewonderd. We hadden onze caravanplek rondom versierd met posters (waar jij op staat) en ook allerlei vlaggetjes die de klas van Fredrieke had gemaakt. Er bleven heel wat campinggasten even staan kijken bij jouw foto op de posters. Je verdient het. Ook hadden we als team regelmatig het shirt aan met jouw foto er op. Dat trok ook zeker bekijks. En dan was je natuurlijk weer prominent op de rots aanwezig in bocht 10. Je bent nog wel een keer van de rots afgevallen, maar er ook weer heelhuids opgezet. Zoals je in het echt was en wel tegen een stootje kon, kon de foto met jou er op gelukkig ook tegen een stootje.

De eerste rit die ik op 9 juni naar boven fietste wilde ik graag helemaal alleen fietsen met jou volop in mijn gedachten. Jij “stond” mij op te wachten in bocht 10. Daar was ik al na zo’n drie kwartier. Een emotioneel moment voor mij om daar aan te komen. Ik heb even rustig in bocht 10 gezeten, het kaarsje aangestoken in de lantaarn naast jouw foto, ballonnen opgeblazen en een broodje gegeten. Toen verder. Tjonge wat een rotberg. De uitspraak van jou, die je tijdens jouw zieke jaren had, “mam, je moet over bergen heen kijken” vond ik vandaag een moeilijke om in praktijk te brengen. Je had vast en zeker gelachen als je zag hoe jouw moeder zwoegde om boven te komen. Maar het lukte! Ik heb er (met de pauze) twee uur en een kwartier over gedaan. En toen de finish: met mijn hand op jou en op mijn hart over de finish. Wat een bijzonder en emotioneel moment.

De tweede rit naar boven was samen met Fredrieke. Fredrieke doet op zulke momenten altijd speciaal het kettinkje om met twee hangertjes. De één is een hartje met een foto van jou er op en de ander is een hangertje met jouw duimafdruk er op. Wat viel mij de start van die tweede rit tegen! Ik kon de vaart er niet in krijgen Ik dacht: wat heb ik Fredrieke beloofd, samen met haar naar bocht 10 fietsen! Fredrieke en papa (die fietste ook nog een stukje met ons mee) fietsten vrolijk de berg op. Ik kon ze echt niet bijhouden. Na een paar bochten hebben ze op mij gewacht en is papa verder gefietst. Papa is door de Alpe d’HuZes zowaar een sportman geworden, kun je het je voorstellen? Goed hè?

Fredrieke en ik kwamen na anderhalf uur aan bij bocht 10, dat was jouw zusjes doel. Ook nu weer even gepauzeerd bij jouw foto. Maar Fredrieke gaf aan toch ook wel graag naar de finish verder te willen. Dus al fietsend en lopend met de fiets boven gekomen. Vooral in de bochten en plaatsjes stonden veel mensen langs de kant. En op allerlei plekken was wel iets te zien of te lezen. Bijv. een spandoek met daarop de tekst: “willen is kunnen” en dat bleef Fredrieke maar roepen. Met die wilskracht zijn we na vier uur over de finish gekomen! Hand in hand gericht naar boven, naar jou. Knap hè. Je zou trots op jouw zusje zijn geweest.



Je voelt daar in Frankrijk zo dichtbij. Het nieuwe lied van Maarten Peters en Margriet Eshuis is daarom ook zo goed gekozen, de titel is “dichterbij de hemel kom ik niet.” Tijdens zo’n fietstocht de Alpe ‘d Huez op voel je allerlei gevoelens door elkaar heen. De ene keer voel je je vrolijk en heb je plezier en lukt het fietsen goed en een ander moment kun je zo in huilen uitbarsten vanwege emotie. Of gewoon omdat je er even helemaal doorheen zit en het fietsen echt niet meer wil. Op dat soort momenten dacht ik vaak terug aan jouw strijd. En aan de voetbalwedstrijden bij de Buitenboys: vaak zo moe van de chemokuren, maar dat voetballen zou en moest doorgaan. Je gaf alles, koste wat het koste. De rest van het weekend had je dan vaak geen energie meer over voor andere dingen. Of neem één van de laatste wedstrijden die je gekeept hebt: ik droeg jou vanuit de auto op mijn rug naar het doel, zodat je al jouw energie kon geven aan de wedstrijd keepen. Voor jou gold ook maar één slogan: ‘opgeven was echt geen optie’! Met die gedachte pepte ik mij, als het fietsen zwaar ging, dan weer op. ‘Hoezo niet meer kunnen fietsen: gewoon blijven trappen mama Lies!’

Die wisseling van emotie is voor iedereen die aan Alpe d’HuZes meedoet herkenbaar. Het mag en kan daar ook allemaal. Met de wildvreemdste mensen heb je mooie gesprekken en kun je lachen en huilen.

En wat hebben er veel mensen vanuit Nederland meegeleefd! Wat een warmte, wat een medeleven. Veel sms-jes op de dag zelf of mailtjes. De week na terugkomst hadden we de prachtigste boeketten in de woonkamer staan. Foto’s en berichtjes ontvangen van mensen die we niet eens persoonlijk kennen. Heel bijzonder allemaal. “Mam, het voelt eenzaam” zei Fredrieke toen er steeds meer mensen vertrokken naar Nederland en wij nog een paar dagen in Frankrijk bleven. Ja, we hebben echt even tijd nodig gehad om te landen, maar …. we zijn er weer!

Jouw foto staat nu niet meer op de rots, maar gewoon weer op jouw tafeltje in de huiskamer.

Een moeilijke week

Zo door de week, als er dagelijkse beslommeringen zijn, wij een ritme hebben, naar werk en school gaan, dan gaat het meestal wel. Maar op momenten die anders juist extra leuk waren zoals vakanties, weekenden, verjaardagen, feestdagen, etc. is het gemis extra groot.

Manu Keirse heeft het mooi verwoord in zijn boek ‘Vingerafdruk van verdriet’:

“Gevoelens van intense pijn en verdriet treden op totaal onverwachte momenten op. Men heeft intens verlangd naar vakantie en komt gebroken terug”.

Dit is voor ons herkenbaar en kan gebeuren omdat het genieten niet meer compleet is. Gelukkig is dit niet altijd zo, maar er zijn zeker wel momenten dat je met elkaar merkt dat het niet zo lekker loopt. En dat het verdriet de kop op steekt. Gelukkig kennen we veel lieve mensen die ook in de afgelopen dagen weer hebben laten merken d.m.v. een kaartje, sms-je, mailtje of bloemetje dat ze met ons meeleven. Ook op school werd er aandacht aan Mathijs zijn sterfdag besteed. Woensdag brandden bij zijn foto kaarsjes, stonden er bloemen en in november wordt er een boom voor hem geplant in het Koningin Wilhelminabos (herdenkingsbos bij Swifterbant ( http://www.wilhelminabos.nl/home.html ). Een mooi gebaar van de Olijfboom.

Al dat meeleven doet je goed.

Een kaart die we kregen van een ex-collega uit Harderwijk vond ik wel bijzonder. Daar stond de betekenis van de nam Mathijs uitgelegd en dat vond ik zo echt Mathijs:

Mathijs

Hebreeuwse naam;
Geschenk van God

Een vooruitstrevend denker en geniet
Van het leven, wordt door mensen
Met moeilijkheden vaak benaderd.
Praat niet veel, is een sterke
Persoonlijkheid, eerlijk, beleefd en
Bezit een grote levenswijsheid.

Mathijs is een naam
om trots op te zijn

Afgelopen woensdag zijn we uiteraard naar Drachten afgereisd, waar Mathijs begraven ligt, om het grafje weer mooi te maken. Ik had na de overwinning van Ajax afgelopen zondag (Mathijs zou gefeest hebben!) een mooi Ajax-vaantje gekocht voor in het kastje (door opa gemaakt) op zijn grafje. Niek heeft nieuwe plantjes geplant en meer kun je daar ook niet doen. Wat ik wel mooi en symbolisch vond was dat er dwars door het worteldoek wat, onder de witte steentjes ligt, een wild viooltje (Mathijs zijn lievelingsbloem!) door is gekomen. Moet wel een sterk plantje zijn dat dit gelukt is!

Fredrieke zat met een dilemma, want die zat met het meidenvoetbalteam van haar klas in de finalewedstrijd van Almere. Ze kwam woensdagochtend in tranen bij ons bed: “mam als ik niet mee ga naar Mathijs is het dan niet alsof het mij niets doet en of ik niet aan Mathijs denk?” Een dilemma voor haar. “Maar natuurlijk niet, we weten dat je gek was met jouw broer en hij zit in ons hart, dus ga gerust voetballen. Mathijs zou dat ook gewild hebben.” Dus heeft zij gekozen voor de wedstrijd. Ze stond op keep met de keeperhandschoenen en beenbeschermers van Mathijs. Ook wilde ze die dag perse het kettinkje om met het duimafdrukje van Mathijs en een hartje met de foto van Mathijs. De drie wedstrijden gingen goed. Ze heeft slechts één bal doorgelaten en uiteindelijk zijn ze met hun klassenteam kampioen van Almere geworden. Ook hierbij denk je meteen: dit had…. Wat zou hij trots geweest zijn op zijn zusje.

Tot slot nog een heel mooi gedicht wat we van vrienden uit Meppel kregen:

Daarna

In alles wat ik doe, draag ik je mee
Alles wat ik voel, voel ik voor twee
In alles wat ik zeg, roep ik je naam
Overal waar ik sta, zal ik voor twee staan
In alles wat ik zie, kijkt mijn blik voor jou
Kleuren van de regenboog
De heel stralend blauw
Ik zal van je blijven houden
Op deze wereld hier
Verdriet overwinnen
Zoekend naar nieuw levensplezier
Met jou in mijn hart
In mijn ziel, in heel mijn wezen
Zul je altijd bij mij zijn
En mijn vreselijke wond genezen.

Lief mannetje,

Deze week is het al weer drie jaar geleden… Wat gaat de tijd snel, maar toch ook niet. We herinneren ons de laatste dagen van jouw leven nog zo goed. Die passeren weer helemaal de revue in deze dagen. De reis vrijdags naar het omaweekend in Stevensbeek (daar wilde je gewoon naar toe, hoe ziek jij je ook voelde) waarin je onderweg in de auto al toevalletjes kreeg, het nog genieten van de vrijdagavond waar jouw neefjes en nichtjes op de ‘familie-bonte avond’ optredens verzorgden, het opstaan uit jouw rolstoel om oma van dik in de negentig in een stoel te helpen, de epileptische toeval op zaterdag en de rit met de ambulance naar het ziekenhuis in
Nijmegen. Het moment in de ambulance waarop we samen voor het laatst hebben gelachen om jouw humor. De overnachting in het ziekenhuis, N en ik mochten samen bij je blijven slapen. De zondagochtend in het ziekenhuis waarin je nog met je duimpje hebt gecommuniceerd: “we gaan naar het AMC”. Jouw duim ging omhoog, dat is goed wilde je daarmee zeggen. Zondagmiddag met de ambulance naar het AMC. Tijdens de rit heb ik mijn hand op jouw lichaam gelegd, zodat je voelde dat ik bij je was. In het AMC: het gaat snel achteruit. Ik krijg jou op schoot, zodat je in mijn armen kon sterven.

Nadat jij overleden bent mogen we jou in de eigen auto meenemen naar huis: eerst naar de uitgang in het AMC. Ik in de rolstoel en jij bij mama op schoot, ik wilde je niet loslaten. Ook in de auto lig je bij mij op schoot. De maan schijnt helder. Het lijkt vredig en licht, maar wij zijn intens verdrietig en vragen ons af waarom..
Thuis gekomen trek ik jou je lievelingskleren aan (de dame van de Wending, uitvaartvereniging voor kinderen, wil het ook wel doen, maar daar was natuurlijk geen sprake van: niemand komt er verder aan mijn zoon behalve wij!). Een trainingsbroek en uiteraard een Ajax-sweater. En dan leggen we jou in jouw bed onder jouw vertrouwde Ajax - dekbedovertrek. Ik heb het de afgelopen jaren nog steeds niet gewassen. Ik wil het zo houden, jou nog kunnen ruiken.

Het blijft zo’n pijn doen jou hier niet meer bij ons te hebben.

Mama

Drie jaar: 12 maart 1998 - 18 mei 2008

Vandaag drie jaar geleden overleed Mathijs op 10-jarige leeftijd aan de gevolgen van de ziekte kanker. Hij is bijna de helft van zijn leven ziek geweest. http://mathijsdouwe.blogspot.com/2008/05/mathijs-overleden-2.html



Elk jaar sterven in Nederland 150 kinderen door deze ziekte.

De missie van Alpe d'HuZes is dat er over 10 jaar geen kinderen en 'grote mensen' meer sterven door kanker.

Vriend van Mathijs Justin maakt sushi!

(L. schrijft)


In de decembermaand kregen wij een kaartje van Mathijs vriend Justin met daarin de vraag of hij een keer sushi mocht komen maken voor ons. Wat een lief en leuk idee dacht ik meteen. Dat gaan we afspreken. Gisteren was het dus sushidag. Om 10 uur was de chefkok hier en hebben we samen 4 verschillende recepten uitgezocht voor 4 sushi rollen. Vervolgens naar de Albert Heijn waar wij de boodschappen hebben gedaan. Dan gaat er wel door je heen: zo voelt het dus om met een grote kerel op stap te zijn. Justin was erg behulpzaam en zocht de spulletjes samen met mij uit en hielp vervolgens met inpakken bij de kassa, iets wat Mathijs in Noordwijk (laatste week voor zijn overlijden op zijn manier, hoe zwak hij ook was) ook nog heeft gedaan.

Thuis de sushi's gerold. Tussendoor even naar huis en tegen de avond kwam Justin weer terug om samen met ons te eten. Wat waren ze goed gelukt! En lekker! Alleen het eten van de sushi met stokjes, nee dat viel nog niet mee.



Uiteraard herinneringen opgehaald over Mathijs, over Justins school gesproken, etc. En na met Fredrieke gegamed te hebben nog even een spelletje Lego-creator gedaan. Tegen een uur of negen Justin naar huis gebracht.

Mathijs, wat een geweldige vriend! Ik weet zeker dat je veel gelachen zou hebben vandaag en dat jij ook trots geweest zou zijn op jouw vriend.

We hebben afgesproken dat we het eten nog een keer overdoen, maar dat we dan bofferd maken, het lievelingseten van Mathijs.


(onderste foto: november 2006, Sint Maarten)

Muziek is emotie

(L. schrijft)

Hier in huis zijn er weinig momenten waarop er geen muziek te beluisteren is. Zowel N. als Fredrieke houden erg van muziek. N. vooral muziek beluisteren en Fredrieke mag ook graag zingen. Ze heeft een spelletje voor de Wii : boogie superstar, waar je een lied kan zingen (vergelijkbaar met karaoke) en vervolgens beoordeeld wordt. Ze staat dan vol overtuiging voor de tv te zingen. Mooi om te zien. Het feit, dat zij liedjes over Mathijs heeft geschreven zegt uiteraard ook al genoeg over wat muziek met haar doet. Afgelopen week kwam ze thuis en meldde mij: “ mam, we zongen vanochtend op school en het was niet eens een droevig liedje of zo, maar ik moest zomaar huilen”. Fredrieke laat verder weinig los over het verlies en verdriet om haar broer, maar op zulke momenten komt het dan blijkbaar omhoog. Dat herken ik. Soms kan muziek zomaar een gevoelige snaar raken en roept dat emoties op. Helemaal niet erg om daaraan toe te geven. Juist wel goed.


(foto november 2000, Mathijs 2,5 jaar oud)

Mathijs was niet zo thuis in de muziek als Fredrieke, maar wilde op een gegeven moment graag keyboard leren spelen. Hij was toen al ziek en wij wisten dat hij niet meer beter zou worden. Toch maar “gewoon” aangemeld voor keyboardles. De muziekleraar gaf aan, dat Mathijs er wel feeling en talent voor had. Ik merkte het ook: hij pakte de noten en het met twee handen spelen snel op. Helaas werd hij, naarmate de kanker voortwoekerde in zijn lichaam, steeds meer belemmerd in het oefenen. Toen hij aangaf er daarom toch maar mee te willen stoppen (februari 2008) zei hij: “ik vind het wel jammer voor jullie, want jullie vinden het vast wel gezellig als ik muziek maak en jullie daar naar kunnen luisteren”. Altijd eerst die ander en dan aan hem zelf denken…

Ik vergeet ook nooit het moment dat het liedje ‘Pak maar mijn hand’ van Nick en Simon op de radio voorbij kwam en dat Mathijs na afloop van het liedje zei: “mama zo is het”! In dit lied komt duidelijk naar voren, dat je elkaar nodig hebt. Bij de uitvaartdienst in de kerk hebben wij dit nummer aan het einde van de dienst ook gedraaid. Veel mensen die daar toen waren zeggen nog steeds dat als ze dit nummer horen op de radio weer aan 23 mei 2008 terug te moeten denken.



Kortom, muziek past bij ons als familie. Het Benefietsconcert op 12 maart – Mathijs zou die dag 13 jaar oud zijn geworden – wordt een prachtige bijeenkomst. En wij vinden het geweldig dat er zoveel mensen zijn die zich belangeloos hiervoor willen inzetten en dat zoveel mensen dit met ons mee willen beleven.

Een nieuw jaar

(L. schrijft)


De decembermaand zit er weer op. Die begint met het sinterklaasfeest. Van opa (onze sinterklaas) krijgen we altijd geld om cadeautjes te kopen, die dan op 5 december bij opa en oma op een grote bult gaan en met de hele familie uitgepakt worden. Voor Mathijs krijgen we de laatste jaren geld. Wat zou ik namens opa graag een sportief shirt of een leren voetbal voor hem hebben gekocht… Nu werd het een klein kerstboompje en een kerstbal in de vorm van een engeltje voor op zijn graf. De kerstboom voor thuis was in no time gekocht. Een activiteit die Mathijs altijd met zijn vader deed: samen zorgvuldig een boom uitkiezen. N. vindt het vreselijk om dit nu zonder Mathijs te doen. De boom is dus binnen vijf minuten uitgezocht. Toch doen we alles uiteraard, vooral voor Fredrieke.

Dit jaar stond ik eind december op een kerstmarkt in Lelystad om kerststollen, kerstkoekjes en allerlei mooie spulletjes te verkopen voor Alpe d’HuZes. Ook had ik in de buurt waar wij wonen al de nodige bestellingen gekregen voor stollen en koekjes. Net op het moment dat ik dit rond wilde gaan brengen kwamen twee oud-klasgenootjes van Mathijs (Vincent en Saskia) op bezoek. Ze vonden het leuk om mee te helpen en binnen no time waren er nog twee klasgenootjes van de partij (Romy en Judith). Op zo’n moment flitst het door je heen: Mathijs moest eens weten… Vincent (Mathijs zijn Chinese vriendje) heeft later nog voor 35 euro extra aan koekjes verkocht! Na het rondbrengen van de spullen hebben de kinderen met elkaar geschaatst en vervolgens nog wat gedronken bij ons thuis. Ik vind het erg fijn, dat er nog steeds vriendjes en klasgenootjes van Mathijs langskomen. Vaak haal ik dan (op verzoek van de klasgenootjes) de fotoalbums van Mathijs erbij en worden er herinneringen opgehaald.

Voor het eerst in jaren heb ik weer eens een paar kerstkaarten verstuurd en de (vele) kaarten die wij kregen opgehangen (vorige jaren gooide ik ze nog in een mandje). En ook hebben Fredrieke en ik weer eens een kerststukje gemaakt. Iets wat ik eerder samen met haar en Mathijs ook altijd deed.

En dan oudejaarsavond. We hebben nog steeds vuurwerk dat in 2007 door Mathijs met opa is gekocht (http://mathijsdouwe.blogspot.com/2007/12/zondag-30-december-2007.html ). Fredrieke heeft ook dit jaar hier weer wat van afgestoken en nog steeds zijn de rotjes, etc. niet op. Zo is Mathijs er ieder jaar toch weer een beetje bij. Ik weet nog dat hij in 2007 (ik aarzelde of hij als 9-jarige wel vuurwerk mocht kopen) terug kwam van het vuurwerk kopen en mij vertelde: “Mam, ik heb speciaal voor jou Romeinse kaarsen gekocht, die vindt jij toch zo mooi?!” En dat klopt.

Terugkijkend op 2010 stond vooral de Alpe d’HuZes centraal, waaraan het Mathijs Douwe Team voor het eerst meedeed. En nu: alpjeop naar 2011! Wij en de andere leden van het Mathijs Douwe Team zijn al volop bezig met allerlei activiteiten. En op de folders en visitekaartjes floreer jij Mathijs! Je verdient het!

Tranen

Tranen omdat ik jou zo mis
Tranen omdat het leven zo oneerlijk is
Tranen omdat Fredrieke nu “alleen” is
Tranen omdat er nog steeds kleine en grote mensen tegen deze ziekte aan het strijden zijn
Tranen, dat te weten doet pijn

Tranen langzaam drogen ze op
Want jouw uitspraken helpen mij er weer bovenop
- "mam, ik kan een wolk en een zon tegelijk zien"
- "mam, je moet het van je schouders laten glijden"
- "mam, kijk over bergen heen"

Lieve kerel, van hoe jij in het leven stond kan menigeen nog wat leren
En lieverd, jouw uitspraken in praktijk brengen: ik ga het proberen!




(foto 11 mei 2008, 10 dagen voordat Mathijs stierf. Bovenin het reuzenrad in Drievliet. Zo ziek, maar toch nog een lach eruit persen)

Ik zal twee levens leven... met jou in mij

(L. schrijft)

Zaterdag ben ik weer eens bij jouw voetbalteam wezen kijken. Bij Koen, David, Leslie, Job, Yassin, Ricardo. Inmiddels is het team nu uitgebreid naar 11 en zitten er ook een aantal nieuwe jongens bij. Het viel mij op dat iedereen zo groot geworden was nu ik ze een poos niet had gezien. Rachid is nog steeds de trainer van het team. Ook was het fijn om de ouders weer te zien en te spreken. Ze speelden leuk. Ze spelen nu niet meer op een half veld, maar op het grote veld. Halverwege de wedstrijd begon het te regenen (alsof de hemel begon te huilen, jij had in het veld moeten staan!), maar even later stond er een mooie regenboog aan de lucht (een glimlach van boven?). De Buitenboys wonnen met 6 – 2! Je zou trots geweest zijn.

Afgelopen week stond verder ook volop in het teken van de Alpe d’HuZes. O.a. gesproken met de eigenaar van Haddock, een gezellig watersportrestaurant aan het Weerwater in Almere. We hebben het gehad over de mogelijkheid om in zijn restaurant een benefietconcert te organiseren. En wel op 12 maart, op jouw “verjaardag”. De eigenaar gaf aan hier graag aan mee te willen werken door de grote zaal beschikbaar te stellen. Hij moet het uiteraard nog wel even overleggen met zijn medewerkers. Zodra hier definitief het groene licht voor komt hierover meer (maar reserveer deze datum maar vast in de nieuwe agenda’s!). Ook nog gesproken met een bestuurlid van KWF-kankerbestrijding Almere. Op 17 november gaan wij op hun jaarbijeenkomst ons verhaal over Alpe d’HuZes vertellen aan leden/vrijwilligers: aanleiding, motivatie, sponsoring, etc. We hebben een half uur, nou dat hebben we zo vol gepraat!

"Dood ben ik pas als jij mij bent vergeten" (Bram Vermeulen)

(L. schrijft)

Hij heeft het toch maar ver geschopt, die zoon van ons. Twee weken geleden waren wij in het Luxor-theater in Rotterdam bij de overhandiging van de opbrengst Alpe d’HuZes 2010 aan de directeur van KWF-kankerbestrijding (12 miljoen!). In het programma werd het Alpe d’HuZeslied daar live door Margiet Eshuijs en Maarten Peters gezongen. Achter hun draaide een powerpointpresentatie met allemaal beelden van de dag in juni dat die 3000 wielrenners de Alp op fietsten. En ineens was daar de foto van Mathijs in bocht 10 in beeld! Op dat moment zongen Margiet Eshuijs en Maarten Peters net de regel “ en zij die achter zijn gebleven, we nemen ze mee… in ons hart.” Hoe mooi, hoe moeilijk, hoe ontroerend… Mathijs “leeft” door. En dat is waar we voor knokken. Hij verdient het.




Ook in het Alpe dHuZes boek 2010 staat mijn brief aan Mathijs (eerder op dit weblog http://mathijsdouwe.blogspot.com/2010_06_01_archive.html ) met foto’s (van ons gezin) in juni daar op de Alp. En op de officiële site van Alpe d’HuZes ( http://www.opgevenisgeenoptie.nl/ , in de rechterkolom) is al wekenlang het lied dat voor Mathijs en het Mathijs Douwe Team is gemaakt door een aantal koren uit Almere te zien (inmiddels meer dan 2000 keer bekeken).

N. heeft in de rechterkolom van deze site van Mathijs (inderdaad in een nieuw ‘jasje’) een prachtige verzameling van liedjes gezet die betrekking hebben op Mathijs en van extra waarde zijn voor ons (doorscrollen naar onderaan). Ik zat net op de hometrainer en bemerkte dat het precies lang genoeg is voor mijn wekelijkse ‘fietstocht’.
De moeilijkere tijden breken weer aan: de feestdagen. We “fietsen” door, met pijn in je hart denkend aan hoe het was…



(en de iets snellere versie... anders vraagt iedereen zich af hoe het in vredesnaam mogelijk is dat die 3000 man in juni ooit de berg op zijn gekomen.... :-) )

Twee bijzondere verjaardagen

(L. schrijft)

Op 20 september is Fredrieke 11 jaar geworden. Deze leeftijd heeft Mathijs niet bereikt. Fredrieke en Mathijs kochten met verjaardagen altijd een klein cadeautje voor elkaar. Fredrieke bewaart wat ze van Mathijs gekregen heeft zorgvuldig: een mooie ketting met een roze hart, een diddle lipgloss, een paars nagellakje....Mathijs zocht de cadeautjes altijd zorgvuldig uit. Natuurlijk mist ze haar broer juist ook op zulke momenten. Fredrieke trakteerde vorige week op school op een zelfgemaakte kasteeltaart. Dezelfde taart waar Mathijs op heeft getrakteerd toen hij 10 jaar werd. Al met al heeft ze wel een fijne verjaardag gehad met bezoek van familie, buren, vrienden en vriendinnetjes.

Behalve deze verjaardag was er ook nog een andere bijzondere verjaardag. En wel van Mathijs zijn “grote vriend”, zo noemde hij de dakloze altijd die dagelijks met de daklozenkrant bij de Albert Heijn hier in Parkwijk staat. Mathijs kreeg vaak een euro “prikgeld” omdat hij zo vaak geprikt moest worden. Na weer zo'n prikbeurt in het Flevoziekenhuis gaf hij op een dag aan naar de Albert Heijn te willen. Ik ging er vanuit dat hij iets lekkers uit wilde zoeken, maar nee hij gaf zijn euro aan deze dakloze. Ook meldde hij een keer toen we met het gastenlijstje voor zijn (achteraf laatste) verjaardag bezig waren dat er nog iemand bij moest op het lijstje. Ik mocht raden wie. De enige hint die ik van Mathijs kreeg was dat ik hem wel kende... Rara: het was deze dakloze. De man uitnodigen vonden N. en ik wel wat ver gaan, maar we hebben de man een lekker stuk zelfgebakken appeltaart gebracht.
Eind vorige maand was de dakloze zelf jarig. Hij heeft met veel winkelbezoekers een goed contact en had met een aantal mensen gedeeld dat hij in september jarig was en dat niemand tijd en zin had om zijn verjaardag mee te vieren. Zijn familie woont nog in Marokko. Vervolgens hebben twee mensen stiekem voor hem een feestje georganiseerd. 's Avonds is hij meegenomen naar en zaaltje in de kerk en daar hebben we met zo'n 30 mensen zijn 41-ste verjaardag gevierd. Hij was helemaal verrast en reageerde geëmotioneerd: dit is zon mooie feestje, zulke lieve mensen.....
Wat zou Mathijs dit een geweldig initiatief hebben gevonden en wat zou hij met zorg een mooi cadeau voor zijn “grote vriend” hebben gekocht...

Op de fiets

Eéntje voorop de fiets en ééntje achterop. Wat was dat een prachtig mooie tijd. Ik heb heel wat afgefietst met Mathijs achterop en Fredrieke voorop. Vaak ook nog met een buggy in een buggyhouder aan de fiets. Zo fietste ik met de kinderen overal naar toe: naar de stad, naar strandjes, speeltuintjes, etc. Wat voelde ik me gelukkig met die twee pareltjes. En als N. vrij was fietsten we ook veel met zijn vieren.

Ja, en dan komt de leeftijd dat de kinderen zelf gaan fietsen. Mathijs fietste voor het eerst zonder zijwieltjes toen hij vier jaar oud was. Fredrieke had het al voor haar vierde verjaardag onder de knie zonder dat wij haar hoefden te helpen. Op een zondagmiddag zei ze plotseling tegen haar vader:”haal de zijwieltjes er maar vanaf”. Zo gezegd, zo gedaan. Ze pakt het fietsje en fietste zo weg...

En dan begint het. Opletten in het verkeer, rechts blijven fietsen, uitkijken, niet slingeren, etc. Het kost haast iedere ouder heel wat zweetdruppeltjes.. Niets is gemakkelijker en voor je gevoel veiliger dan je kind bij jou op de fiets. Mathijs fietste graag. Helaas ging zijn conditie, toen hij op zesjarige leeftijd behandeld werd met bestralingen en chemo's, fors achteruit en was zelf fietsen niet altijd meer een optie. Als het even kon fietste hij wel zelf en zo nodig duwde ik hem. Mathijs was altijd zuinig op zijn fietsen. Af en toe kregen ze zelfs een poetsbeurt. En wat was hij trots en blij met zijn laatste fiets. Net weer een slagje groter dan de vorige. Dat betekende ook dat hij minder snel hoefde te trappen, waardoor het fietsen beter ging. Met zijn banden maakte hij graag zwarte remsporen op straat. Niet zo goed voor de banden, maar ach...

Met Fredrieke kunnen we inmiddels een mooi fietstochtje maken. In de vakantie hebben we twee keer een tocht van 25 kilometer gefietst (ook met wat lichte hellingen). N. heeft inmiddels ook al weer flink wat gefietst.

En ik dan? Wat vind ik van fietsen op mijn nieuwe Bulls? Ik vind het heerlijk! Vanaf de aankoop in juli staat er nu ruim 300 km. op de teller. Wat heeft Nederland toch ongekend mooie fietspaden. Het is echt genieten en soms uiteraard ook afzien. Maar dat maakt niet uit. Alles voor het goede doel: Alpe d'HuZes 2011. Ik kijk er nu al naar uit.

Wat ons wel bezig houdt is: hoe krijgen we als team dit jaar de minimaal 10.000 euro die je in moet brengen als team bij elkaar? We gaan er zeker ons best voor doen en ik ben maar zo vrij om een idee aan dit weblog naar voren te brengen:

Komende week, van 6 – 13 september is er de jaarlijkse collecteweek voor KWF-kankerbestrijding. Wellicht geef je daar jaarlijks geld aan. Mocht dat zo zijn, misschien wil je dan in overweging nemen om de donatie via het Mathijs Douwe Team bij KWF terecht te laten komen. In oktober is de inschrijving en krijgt iedere deelnemer weer een nieuw site. Via deze site kan dan weer worden gedoneerd voor de actie Alpe d'HuZes 2011. Zelfde doel, zelfde prijs, alleen gaat het geld naar KWF via het Mathijs Douwe Team/Alpe d'HuZes. Hoe gemakkelijk kan het zijn.

Zeilen in Zeeland

(L. schrijft)

Twee weken hebben wij gezeild op de Zeeuwse wateren. In Willemstad hadden wij een 8,5 meter lange kajuitzeilboot gehuurd. Wij zeilen al heel lang en zowel Mathijs als Fredrieke zijn als baby opgegroeid met zeilvakanties. In die tijd hadden we samen met familie een eigen zeilboot, de Vrijheid. Daarachter een klein bijbootje waarmee je kon roeien, zeilen en moteren. Dit was Mathijs zijn bootje en noemde hij de Blijheid.

Mathijs vond de vakanties op de boot altijd de mooiste vakanties. Toen we vroegen waarom antwoordde hij: “nou gewoon gezellig, lekker dicht bij elkaar en zwemmen, bootje varen” Meestal waren we met de Vrijheid in Zeeland. Prachtige herinneringen hebben wij daaraan: krabbetjes vangen in het Grevelingenmeer, op eilandjes vertoeven, kampvuurtjes maken, etc. Een mooi moment was op het eilandje de Archipel - ligt midden in het Grevelingenmeer – in 2004. Mathijs was toen zes jaar, een maand voordat bij hem de hersentumor werd geconstateerd. Mathijs kwam teruggelopen van de andere kant van het duin en pakte N. en mij bij de hand. Eenmaal over het duin had je een prachtig uitzicht op de ondergaande zon. Hier was hij zo van onder de indruk dat hij dat met ons wilde delen.
Dit jaar waren we op een ander eilandje in de Grevelingen, de Mosselbank, waar Fredrieke ons attendeerde op de prachtige ondergaande zon.

Wat Mathijs en Fredrieke allebei altijd geweldig vonden was van de boot af springen en varen in het bijbootje Blijheid. Mathijs kon al jong goed roeien en samen met papa met het motortje varen. Vooral dat laatste was helemaal super. Hij had meer oog voor het motortje en de golven die hij maakte dan voor de vaarrichting. Het waren heerlijke vakanties.

Fredrieke en Mathijs speelden altijd veel samen op en om de boot. Nu zonder Mathijs moet Fredrieke het hebben van vriendinnetjes die zij tegenkomt. Gelukkig ging dat makkelijk deze vakantie in Zeeland. Je komt elkaar tegen op de steigertjes en strandjes. Daarnaast heeft ze heel veel boeken gelezen als N. en ik aan het zeilen waren.

Maar natuurlijk mis je de gezelligheid van het met zijn vieren zijn. Het blijft allemaal confronterend. Automatisch kijk ik altijd naar het aantal personen aan boord van de andere boten. En af en toe wil je wel van het dek af schreeuwen dat je behalve een geweldige dochter ook nog moeder bent van een geweldige zoon, ook al is hij hier niet meer. Het ene moment kun je daar beter tegen dan het andere. Op de boot hadden we een poster van de Alpe d'HuZes geplakt met de foto van Mathijs er op. Zo voer Mathijs toch een beetje met ons mee.

Als Mathijs nog had geleefd had hij nu vast en zeker al in een Optimistje (klein kinderzeilbootje) gevaren. Gelukkig vindt Fredrieke het zeilen ook leuk. Het weer was deze vakantie wisselend: droog, dan weer eens een bui, dan zon, weinig wind, veel wind, onweer... Vergelijkbaar met hoe wij het leven ervaren. De ene dag is de andere niet. De ene dag heb je het gevoel dat het wel aardig gaat, terwijl de andere dag ineens heel zwaar en stormachtig kan zijn. Het is, ook na twee jaar, nog zo onvoorspelbaar. Vroeger heb ik een schilderijtje geborduurd met de tekst: “Onze Hemelse Vader heeft ons geen kalme reis beloofd maar wel een behouden aankomst”. Daar hou ik mij maar aan vast.

Na de twee weken zeilvakantie afgelopen week nog op de camping in Markelo geweest. De fietsen mee om wat te trainen voor een mogelijke Alpe d'HuZes in 2011 (we zijn er nog niet helemaal uit of we het weer aandurven... Zou het ons wel lukken om opnieuw voldoende geld in te zamelen?). Ook met zijn drieën gefietst, want ook Fredrieke gaat dan – als het allemaal door zou gaan – 9 juni 2011 de Alp op....

Met lege handen...

Dinsdag 29 juni was er de afscheidsavond van groep 8 B van de basisschool de Olijfboom. De klas van Mathijs. Mij was gevraagd of wij het ook fijn zouden vinden om hierbij aanwezig te zijn. Omdat ik (L.) nog regelmatig even in de klas kwam en de kinderen van Mathijs zijn klas nog regelmatig sprak en vooral omdat ik er anders gezeten zou hebben vanwege het afscheid nemen van de basisschoolperiode van Mathijs wilde ik hier graag bij aanwezig zijn.
Moeilijk maar goed om er te zijn.

Hoe zou Mathijs het zelf gevonden hebben om naar een andere school te gaan? Ik denk, Mathijs kennende, dat hij heel trots zou zijn en dat hij zou genieten van een tas vol boeken en het gaan naar een “grote school”. Wat voor advies zou Mathijs gekregen hebben? Het was altijd en heel slim mannetje en tijdens een test in het AMC die hij moest ondergaan voorafgaande aan de behandelingen (ze wilden een score hebben van het moment dat er nog geen nadelige invloed kon zijn van de kuren en bestralingen) scoorde hij een bovengemiddeld IQ. Het blijft nu alleen maar een gissen…. “ik denk dat hij……”. Van veel klasgenootjes van hem weet ik het advies inmiddels wel.

Door de klasgenootjes van Mathijs werd een musical opgevoerd. In gedachten zit je dan te bedenken hoe Mathijs daar tussen zou hebben gestaan. Zijn vriend Nasser genoot volop van het meedoen. Daar zou hij vast en zeker naast gestaan hebben.

Na de musical was er een officieel gedeelte, waarbij er aandacht was voor alle individuele leerlingen. Ook wij werden niet vergeten. We kregen van ieder kind een oranje gerbera met daaraan een persoonlijk berichtje voor ons als familie of voor Mathijs. Heel mooi. Bij thuiskomst hebben we ze naast zijn tafeltje in de woonkamer gezet, die op dat moment helemaal ingericht was met allemaal oranje attributen van Mathijs: toeter, hoed, vlaggetjes, bal, etc. Dus die oranje gerbera’s pasten er heel mooi bij. Hieronder de spreuken zoals op de kaartjes zijn geschreven (ik heb de tekst letterlijk overgenomen):
• We missen je Mathijs - Jerreau
• Lieve Mathijs, je was altijd een aardige sociaale jonge die goed kon voetballen – Jeroen
• Mathijs was een hele lieve jongen in de klas. Hij was altijd een doorzetter en gaf nooit op. Van groep 1 t/m groep 6 was jij een aardige en betrouwbare jongen. XXX Saskia
• Lieve Mathijs, Je was een aardige jongen. Ik speelde wel met je, niet vaak. Maar als ik met je speelde was het gezellig. Ik mis je en de rest ook. We hoopte dat het niet gebeurd was. XXX Malivai.
• Ik vind het jammer dat Mathijs overleden is aan kanker. Mathijs was heel erg aardig en betekende heel veel voor ons.
• Lieve Mathijs, je was een leuke jongen die goed kon voetballen. We missen je allemaal. We hoopte dat het niet gebeurd was. XXXXXXX – jes Nasser
• Mathijs was iemand die nooit op gaf en heel vrijgevig. Hij betekende veel voor de klas niet als iedereen. En was heel aardig, dat was Mathijs – Ruben
• Ook al scheiden onze wegen hier, je zult altijd in mijn hart blijven voortleven. – Judith
• Lieve Mathijs. Hij gaf nooit op en was een echte vechter. Hij was een lieve klasgenoot. Ik zal hem nooit vergeten. XXX – jes Anouk
• Mathijs, we wouden dat je nog naast ons kon zitten en leuke grappen kunnen maken. We missen je XX – Tim XX
• Aan de familie van Mathijs: Ik vind het jammer voor jullie. Ook al ken ik hem niet ik heb medelijden. Veel sterkte van Johan.
• Lieve Mathijs, ook al zit je niet meer in de klas, we zullen altijd blijven weten dat je er was. Groetjes Jentl
• Lieve Mathijs en de ouders en zusje. Mathijs betekende heel veel voor mij. Het is daarom ook heel jammer dat hij zijn ziekte niet overleefd heeft. Nog steeds veel sterkte. XXX – jes Demi
• Lieve Mathijs, je hebt veel voor ons betekend. We zullen je nooit vergeten.- Melissa
• Mathijs. Je hebt veel voor ons betekend. Je liet altijd zien dat je hard moet werken ondanks dat je geen zin hebt of ziek bent. XXX Amber
• Lieve Mathijs, je was een fanatieke jongen die goed kon voetballen
• Mathijs was een echte doorzetter en hele lieve klasgenoot. Ik mis je nog steeds. XX Ellen
• Aan de moeder van Mathijs: bedankt voor alle dingen die je voor ons hebt gedaan. Groetjes van Sam
• Voor Liesbeth, Fredrieke, Niek en Mathijs. Mathijs was altijd een blije jongen. Ik vond het altijd leuk om met hem drankjes te maken en te voetballen. Groetjes Vincent.
• Mathijs, je hebt veel voor ons betekend, je liet ons zien dat je nooit moet opgeven. Je zult altijd in ons hart blijven en we hebben nog steeds verdriet om jouw overlijden. XXX – jes Romy
• Ook al gaan we naar het V.O. je blijft altijd een plekje in ons hart hebben. XXXX Joy
• Mathijs betekende heel veel voor mij. Hij was een voorbeeld, een vriend, een hele goede voetballer. Dat betekent Mathijs voor mij. Groeten Marten


Zo stond ik na afloop niet met lege handen, maar met handen vol bloemen…..

Lieve Mathijs,


Daar stond je vorige week donderdag dan ineens op de Alpe d’Huez. Bovenop een rots in bocht 10. Deze bocht hadden wij uitgekozen omdat je 10 jaar bent geworden. Je loodste met jouw mooie, vriendelijke en lieve lach de fietsers de berg op en af. Vooral dat laatste was voor sommigen nog erger dan de klim. De fietsers moesten constant in de remmen hangen.

Ik vond het zo symbolisch dat je daar stond, met name ook omdat je vaak zei “je moet over bergen heen kijken”. Je bedoelde: denk niet in problemen maar in oplossingen. Dit is tevens het uitgangspunt van de Alpe d’HuZes. Wat een ervaring om met allemaal mensen bij elkaar te zijn die iemand in hun hart meedragen of hart voor de zaak hebben. Jij was op deze manier volop aanwezig en zeker bij het Mathijs Douwe Team. Wat een goed en warm gevoel gaf dat.
Er was vreugde, er was verdriet, maar iedereen had één doel: strijden tegen die vreselijke ziekte.

Mam is er zo door geraakt, dat ze hoopt dat papa, mama en je zusje in 2011 met elkaar de berg mogen beklimmen. Papa en mama op de fiets en hoe Fredrieke de berg op komt (fietsend of lopend) moeten we nog even bekijken. Zie je het voor je?

Je voelde daar zo dichtbij... Vrijdagavond was er een groot feest en Maarten Peters zong een prachtig lied, wat mij enorm ontroerde. Het heet: ‘Vanaf vandaag’ en is geschreven en oorspronkelijk gezongen door Rob de Nijs.

Liefs,

Mama




Vanaf vandaag
Vandaag begraaf ik jou in mij
Niet in de aarde, niet in die kist
Niet bij die bomen in de ochtend mist
Daar ben jij niet, jij bent veilig in mij

Vandaag begraaf ik jou in mij
Niet bij die steen daar, die lange rij
Al die oude namen, daar hoor jij niet bij
Nee vandaag begraaf ik jou in mij

Dan kan ik met je praten en antwoord geven
Dan blijf je leven in mijn leven
Neem m’n ogen en kijk met mij
Neem m’n voeten en loop met mij
We gaan naar huis toe, wij allebei
Vanaf vandaag leef jij in mij

Vandaag begraaf ik jou in mij
Zal je niet zoeken waar je nu bent
Blijf maar bij ons hier waar je iedereen kent
Jou plaats aan tafel hou ik voor je vrij

We zullen lachen en weer plannen maken
Zal met je slapen en met jou ontwaken
Neem m’n mond en lach met mij
Neem m’n handen en voel met mij
Wat je nog doen wou, doe ik erbij
Vanaf vandaag leef jij in mij

Haal weg dat kruis en al die witte bloemen
Verscheur de krant waar in ze jou naam noemen
Neem m’n ogen en kijk met mij
Neem m’n hart en leef met mij
Want jou dood is nu voorbij
Vanaf vandaag leef jij in mij

Zal twee levens leven
Met jou in mij

(c) Rob De Nijs
Foto: Luc Lodder Fotografie

Alpe d'HuZes 2010: fantastisch!!!

Wat een dag, donderdag 3 juni. Echt ongelooflijk. Ik zal geen vergelijking maken met m'n trouwdag – dan krijg ik ruzie – maar het was echt een hele mooie dag!!

Hoewel de officiële start om 05.06 uur was, hadden wij besloten om gezien de verwachtte drukte (3000 fietsers) pas om 6.00 uur aan de start te zijn. Bij aankomst konden we inderdaad meteen weg. Nadat de teamleden elkaar succes hadden gewenst – zo'n berg opfietsen moet je toch in je eigen tempo doen, dus los van elkaar – op weg. De Alp is 21 bochten hoog, dus je bent echt aan het aftellen. Dinsdag hadden we de berg al gefietst en was ik meer dan bekaf aangekomen. Een ervaren fietser die zus Stella woensdag sprak gaf haar het advies om zeker de eerste bochten (die zijn erg zwaar) niet te hard te gaan. Na de start ben ik dus tot aan bocht 17 echt op 7 km per uur gaan zitten. En ook daarna het tempo laag gehouden zodat ik niet achter de adem zou komen. Na een uur fietsen schoot opeens de zon over de Alp heen. Een geweldig moment in zo'n omgeving. 30 minuten later rij ik over de finish. Dankzij de tips van Stella's deskundige 'nog zo fris als een hoentje'. De finishplaats is een groot plein en er is een euforische sfeer. Elke fietser wordt door twee gezellige Brabantse dames onder de finishboog doorgepraat. Het massaal aanwezig publiek juicht. Prachtig. Na een paar koppen koffie – risicovol om een ambtenaar te lang te laten fietsen zonder koffie – en even genoten te hebben van de sfeer de 1070 meter omlaag (14 kilometer) terug naar beneden geroetst. Dat gaat natuurlijk zeer, zeer hard. Fietsen hoef je niet, dat gaat helemaal vanzelf. In bocht 10, 'de bocht van Mathijs' (Mathijs is 10 jaar geworden en deze bocht ligt op de helft van de afdeling (en klim!)) even gerust. Je krijgt zere vingers van dat knijpen in die remmen. In de bocht hangt een groot spandoek voor mij, georganiseerd door Fredrieke. Op het spandoek allemaal boodschappen van buren, juffen, kennissen etc. Heel leuk. Ook staat er op een rots een foto van Mathijs. Eenmaal beneden direct weer over de tijdsregistratiestartmat en weer trappen. Inmiddels is het wat warmer aan het worden. Langs de kant – en vooral in de bochten – komt steeds meer publiek. Zij houden het vol om de rest van de dag echt iedereen te blijven aanmoedigen. Overal klinkt constant applaus. In bocht 15 staat een vreselijk goede dj die jaren '70 en '80 muziek draait. Even later nader ik bocht 10. Net voordat ik er ben hoor ik het nummer 'Steeds weer' van Nick en Simon klinken, een favoriet nummer van Mathijs. Het toeval wil dat in 'Mathijs zijn bocht' inmiddels een disco is opgebouwd die de hele dag voornamelijk Nederlandstalige muziek draait. Na een korte stop verder. Het gaat – ook tot mijn eigen verbazing – nog steeds goed. Niet hard, wel soepeltjes. Gewoon blijven trappen. Niet omhoog kijken (niet doen!) maar gewoon voor je naar de weg blijven turen. En genieten van alle mensen die maar blijven juichen en klappen. Om nog weer een kilometer later in de volledige rust te komen, alleen met je gedachten. Mathijs, Stefan, Sjoerd, Lucas, Emma, Danique. En Michelle en Thomas (+ families) die het nu onmetelijk veel zwaarder hebben. Onder je hoor je de waterval klateren. Voor je witte besneeuwde bergtoppen. Achter je het gezucht van een fietser die je gaat passeren. Blijven trappen richting volgende bocht. Na ruim anderhalf uur arriveer ik opnieuw boven op de Alp! Gejuich van de mensen die bij de finish staan, weer feest. Koffie! Na een uurtje dalen. Beneden de berg staan nicht Sandra, broer Koert en aangenomen familielid Heleen met een grote tas met eten en drinken. Een kwartier later weer door de start. Nog nadrukkelijker de eerst bochten op 6-7 km fietsen. 'Blijven dieselen' schiet als woord door mijn hoofd. Bij bocht 10 even kort afgestapt en snel een broodje gegeten. Een vierde keer die Alp op zit er zeker in. Heel voorzichtig begin ik – starten mag tot 18.00 uur en het is nu 13.00 uur – zelfs aan een vijfde klim te denken. Deze derde ronde gaat immers opnieuw – naar verhouding – 'soepeltjes'. Eenmaal weer op de fiets wordt het opeens moeilijk. Steeds moeilijker. Het wordt zwaar. Ik begin te balen en snap het niet. Wat is er aan de hand? Te veel koffie :-) ? Te weinig gegeten? Onvoldoende gedronken? Het is niet zo dat er iets heel erg pijn doet, maar ik heb helemaal geen kracht meer. De benen willen niets meer. In de laatste drie bochten, met daarin ook wat stukjes van boven de 10%, overweeg ik af te stappen. Dan maar lopen naar die top. Op dat moment rijdt net de motor met een tv-camera voorbij. Ik besluit Nederland die beelden niet te gunnen en blijf zitten en trappen. Maar alle aanmoedigingen van het publiek hoor ik niet meer en ik kom helemaal gesloopt boven. Ik stop ermee!!!!! Drie keer is mooi geweest!!!! Maar terwijl ik aan het uitrusten ben zie ik dat het 14.00 uur is. Nog zes uur voordat de berg dicht gaat. Vijf keer moet dus kunnen... Maar gaat mij dat lukken? Het wordt dan haasten. En dan ben ik met veel haast misschien een vierde keer bij de finish maar lukt het vervolgens een vijfde keer echt niet meer... Dat zu echt balen zijn. En een vervelend gevoel aan het eind van zo'n dag. Misschien is vier keer ook wel genoeg. En verstandig. Neef Martijn staat naast mij en wil echt geen vierde keer meer. Ik haal hem over om dan samen de vierde keer te fietsen en onderweg lekker van 'dit rondje' te genieten (nou ja... het blijft wel een berg die je opfietst natuurlijk). Samen naar beneden. Om 15.15 uur de startbocht weer door. Meteen onderaan de berg terug naar 6 km per uur. Na bocht 21, dat is de onderste (je telt de bochten van beneden naar boven, van 21 naar 1) én één van de langste meteen even gestopt. En dat gebeurt in de bochten daarna heel vaak. In bocht 15, met die goede dj, krijg ik van een vrijwilliger een tuinstoel aangeboden om even te zitten. HEEEEERLIJK na 10 uur fietsen! En weer door. Even later komen we Imi, ons buurmeisje uit Almere die ook fietst, tegen in een bocht. Zij is ook moe en we besluiten met z'n drieën verder te gaan. Eenmaal in bocht 10 sluit ook buurjongen Joram aan. Met z'n vieren verder. In bocht 7 meldt een fietster het helemaal niet meer te zien zitten. En of ze met ons mee mag verder omhoog. Natuurlijk, het Peleton van de Bergkruipers. Langs de kant van de weg wordt nog steeds gejuicht. De fietsers die wij passeren stralen weinig gezelligheid meer uit. Iedereen is in zichzelf gekeerd bezig te presteren. Na ruim 2 uur en 40 minuten gaan wij over de finish. Inmiddels is het daar heeel druk en iedereen wordt nog meer toegejuicht. Het is 18.30 uur en mooi geweest. Naar beneden en naar de caravan. Daar heeft broer Koert het eten al op tafel staan. Heerlijk!! Al snel daarna naar bed.


Even de feiten:

als Mathijs Douwe Team zouden we minimaal 20 keer de Alp opfietsen. Dat is 23 keer geworden. We moesten minimaal 10.000 euro aan sponsorgeld inbrengen, met de opdracht van de koersleiding om je best te doen voor 30.000 euro. Vandaag staan we op bijna 38.000 euro en met toezeggingen hopen we – dankzij heeeeel veel goedwillende sponsors die ons afgelopen maanden hebben gesteund – ruim boven de 40.000 euro te komen. Het voorlopige totaalbedrag van alle deelnemers werd woensdagavond al bekend gemaakt. Doelstelling 2010 was 10 miljoen, maar woensdag werd al bekend gemaakt dat op dat moment dat bedrag al was gehaald (!!!). De komende dagen, weken en maanden zal daar veel meer bijkomen.


Wij zijn erg, erg tevreden. Iedereen die ons daarbij heeft geholpen: HEEL ERG BEDANKT!!!

Lieve Mathijs,

Al weer ruim twaalf jaar geleden (12 maart 1998) werd jij geboren. Ik vond laatst nog een dagboek op de computer waarin ik alles heel precies heb genoteerd rondom de dagen voor je geboorte en tijdens de geboorte. Ik voelde weer even hoe jij geboren werd. Dat deed pijn, maar ik kreeg een oerkracht. En daar was jij!

Je was een heel klein mannetje (44 cm/2100 gram). Je werd een paar weken te vroeg geboren dus je moest eerst een paar dagen in de couveuse. Gelukkig mocht je na ongeveer 10 dagen naar huis. Wat waren we trots. Ons eerste prachtige kind, een zoon! Je had ons tot vader en moeder gemaakt en voor papa’s ouders was je hun eerste kleinkind en waren zij voor het eerst opa en oma. Je was het eerste half jaar een echte huilbaby. Dat was intensief, maar toen dat eenmaal over was was je altijd een heel gemakkelijk, lief en vrolijk mannetje. Na anderhalf jaar kreeg je een zusje.

We hadden het altijd gezellig met elkaar en ondernamen altijd veel dingen met zijn vieren, als gezin. Dat vonden we, zoals veel mensen, vanzelfsprekend.

10 jaar later, vandaag precies twee jaar terug, moest ik dezelfde oerkrachten inzetten. Dit keer om tegen een van de liefste dingen in mijn leven te zeggen dat hij mocht gaan, sterven. Onmenselijk…. op het moment dat je allerliefste bezit voor je ogen dood gaat, ........... dan voel je al je kracht uit je wegvloeien.

Een schakel uit de ketting is weggevallen. Wij zijn met z’n drieën verantwoordelijk om deze ketting weer aan elkaar te smeden. Dit kost – nog steeds – heel veel energie, is hard werken, heel hard, maar we gaan ervoor.

Je wilt de herinnering aan hem en de beelden die je van hem hebt levendig houden en je bemerkt dat dat steeds moeilijker wordt. Gelukkig hebben we veel video-opnames en foto’s. Hoe belangrijk zijn deze nu! En ik heb ook veel uitspraken van Mathijs opgeschreven. Ik lees ze graag. Tijdens de laatste weken van zijn leven werden we door hem overstelpt met complimentjes: “papa, mama, wat zorgen jullie toch goed voor mij”… Ik werd overstelpt met kusjes. Toen ik Mathijs voor de laatste keer (tijdens het familieweekend toen we met spoed in een ambulance naar het ziekenhuis in Nijmegen moesten) kuste hij mij in de hals…. Zoiets vergeet je nooit weer: zo ziek en dan toch nog kunnen geven. Daar kunnen we alleen maar een voorbeeld aan nemen.

Veel dingen die zich afspelen in je leven vallen niet op zolang het leven z'n gangetje gaat, maar vallen des te meer op als er iemand weggenomen wordt waar je zielsveel van houdt. Ik kan dan ook alleen maar zeggen: probeer elke dag te leven alsof het de laatste kan zijn!

Liesbeth, moeder van Mathijs



Gedicht van Fredrieke, gisteren op school gemaakt:




We mis you


Vandaag alweer een dag voorbij

De trieste dag op achttien mei

We missen you heel veel

You terug dat is wat ik wil



De tijd vliegt voorbij

Ik vindt het triest voor ons allebei

Vaak laat ik nog een traan

En dan besef ik dat je bent weggegaan.


xxx van je kleine zusje

Tweede Mathijs Douwe Toernooi

Voetbalclub de Buitenboys organiseerde afgelopen donderdag voor de tweede keer het Mathijs Douwe Toernooi, vernoemd naar onze Mathijs. Behalve de F-voetballertjes (+/- 8 jaar) deden deze keer ook de mini's (tussen 6 en 8 jaar) aan het toernooi mee. Een mooi gezicht, die kleintjes in al die kleurrijke maar vaak veel te grote tenuetjes.

Donderdag waren wij om 9.00 uur in het clubhuis van de Buitenboys. We werden weer vriendelijk ontvangen door de bestuursleden Rob en Marcel. Na een kop koffie zijn we gaan kijken bij de wedstrijden. Ik zie dan altijd Mathijs weer voor me. Altijd zin in voetbal en altijd deed hij zijn uiterste best. Donderdag waren er ook verscheidene ouders van de twee teams waar Mathijs in heeft gevoetbald. Inmiddels spelen Mathijs oude teamgenootjes in de E, dus die waren niet meer aanwezig op dit toernooi. Maar wel hun jongere broertjes. Er was warme belangstelling.

Het was een druk bezocht toernooi: 60 teams + familie & begeleiders. Gelukkig konden wij ons ook nuttig maken door achter de muntverkoop te staan. De opbrengst van deze dag gaat 50/50 naar Kika en het Mathijs Douwe Team/KWF-kankerbestrijding en bedroeg in totaal 3.000 euro!!! Geweldig.

Het was weer een enerverende maar mooie en sportieve dag met een geweldig resultaat voor twee goede doelen.

Na afloop kregen alle kinderen een vaantje mee met daarop de tekst '2e Mathijs Douwe F toernooi, 13 mei 2010'. Mathijs zijn naam zal nu in vele jongenskamers hangen. Daar ben je als ouders toch trots op.

Lies.

Zondag 18 april:

Het is lente, prachtig mooi weer , maar in mijn hart is het winter en koud.

Deze tijd blijft toch een erg moeilijke tijd bemerk ik. De periode waarin Mathijs al weer bijna twee jaar geleden zo heel erg ziek was. Alles passeert dan weer de revue. Het plaatsen van de maagsonde, waar hij veel last van had en hem ook beperkte in het lopen. En hij dus een rolstoel nodig had als we iets wilden ondernemen. Het eindeloos doen van het spelletje “4 op een rij.”. Dat kon hij goed en Mathijs hoefde er niet voor uit z’n stoel te komen. De uitjes die we maakten naar de supermarkt of de stad als de hoofdpijn het toestond. Het aan- (“wat zorgen jullie goed voor mij”) en afhankelijk worden van Mathijs. Kortom het doet pijn als ik denk aan hoeveel je hebt moeten meemaken, hoe dapper je alles hebt gedragen en dat het niet zo heeft mogen zijn. Alles is anders geworden nu jij er niet meer bent. Ik mis je zo ontzettend !!!!!!!

Mama


27 april 2008: verjaardag opa